A Book Dedicated to Trees and Women

 

Urania, the Talking Tree

The idea that gave birth to this book was, at first, a tree.

A tree with magical powers—one of those we encounter in the folk traditions and beliefs of peoples all around the world.

Although I began with the intention of writing another fairy tale, the book gradually evolved into a literary story that narrates the life of a young woman after the inheritance left to her by her beloved grandfather.

We follow her life as it unfolds over the course of one year. Each chapter sheds light on a different point of her journey—her personality, her inner world, and her life itself.

The book speaks of friendship, the pain of separation, solitude, the choice of motherhood, and the relationship with nature and the self.

Through the inner dialogue that runs throughout its pages, the book’s central heroine—named Elpida (Hope)—reveals her relationship with the world around her.

From the very beginning until the final chapter, where the story rises into a magical ritual, Elpida speaks with the tree that stands at the heart of the land she inherited.

This paradoxical relationship guides her along unfamiliar and transcendent paths—paths that ultimately ground her life in joy and in the strength that comes from recognizing one’s own worth.

I wrote this book addressing young women, wishing in my own way to offer support—but also women in general, whose nature is deeply and multifacetedly connected to our planet Earth, which truly supports us as a mother.

Above all, I wrote it with great love for trees, which within me hold the place of the true children of the Earth.

I do not exclude, finally, those special men—like Elpida’s grandfather—who, through their own wisdom and support, enable women to make their offering to the world.

This book was written from my heart, and I sincerely hope you will enjoy it.

Dimitra Bitsiani

Urania, the Talking Tree is available in print on Amazon and as an e-book on multiple platforms.

 

Ένα βιβλίο, αφιερωμένο στα δέντρα και τις γυναίκες

 

Ουρανία

το δέντρο που μιλούσε

Η ιδέα που ξεκίνησε την συγγραφή αυτού του βιβλίου ήταν, αρχικά, ένα δέντρο. Ένα δέντρο με μαγικές δυνάμεις, από αυτά που συναντάμε σε όλες τις λαϊκές παραδόσεις και δοξασίες των λαών του κόσμου. 

Και ενώ ξεκίνησα με την σκέψη να γράψω ένα ακόμα παραμύθι, το βιβλίο εξελίχθηκε σε μια λογοτεχνική ιστορία, που μας αφηγείται τη ζωή μιας νέας κοπέλας, μετά την κληρονομιά που της αφήνει ο αγαπημένος παππούς της, κατόπιν θανάτου του. 

Παρακολουθούμε τη ζωή της, καθώς εξελίσσεται στο διάστημα ενός χρόνου. Κάθε κεφάλαιο του βιβλίου, φωτίζει ένα διαφορετικό σημείο της διαδρομής της, της προσωπικότητας και της ζωής της. 

Το βιβλίο μιλά για την φιλία, τον πόνο του χωρισμού, την μοναχικότητα, την επιλογή της μητρότητας, τη σχέση με τη φύση και τον εαυτό. 

Μέσα από τον εσωτερικό διάλογο που διατρέχει τις σελίδες του, η κεντρική ηρωίδα , που φέρει το όνομα Ελπίδα,  μας αποκαλύπτει τη σχέση της με τον κόσμο που την περιβάλλει.

Από την αρχή, μέχρι και τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου, όπου η ιστορία απογειώνεται σε μία μαγική τελετουργία, η Ελπίδα μιλά με το δέντρο που δεσπόζει στο κτήμα που κληρονόμησε. Αυτή η παράδοξη σχέση, την καθοδηγεί σε δρόμους πρωτόγνωρους και υπερβατικούς, που όμως θα γειώσουν τη ζωή της στη χαρά και τη δύναμη που αντλεί κάποιος από την αναγνώριση της αξίας του. 

Το βιβλίο το έγραψα απευθυνόμενη στις νέες γυναίκες, θέλοντας να προσφέρω με τον τρόπο μου υποστήριξη, αλλά και γενικότερα στις γυναίκες, που η φύση τους συνδέεται πολύμορφα με τον πλανήτη μας τη Γη, που μας υποστηρίζει αληθινά ως μητέρα. 

Κυρίως, το έγραψα με πολύ αγάπη για τα δέντρα, τα οποία κατέχουν μέσα μου την θέση των αληθινών παιδιών της Γης. 

Δεν αποκλείω τέλος και αυτούς τους ιδιαίτερους άνδρες, όπως ο παππούς της Ελπίδας, που με τη δική τους σοφία και υποστήριξη, οι γυναίκες κάνουμε την προσφορά μας. 

Γράφτηκε από την καρδιά μου και ελπίζω να σας αρέσει.

Το  βιβλίο είναι διαθέσιμο και μπορείτε να το αναζητήσετε σε όλα τα βιβλιοπωλεία της χώρας, κατόπιν παραγγελίας. 

Δήμητρα Μπιτσιάνη

The Soul’s Wise Design

 

How many times have you thought about—or longed for—another life?
How often do you focus on what you believe is missing?
A different appearance, another home, a different partner or job, another country?

You may do this out of need, or out of desire—allowing your imagination to construct an ideal life, free from the lack, the problems, and the limitations of your current one.

We have grown accustomed to avoiding responsibility for our own reality.
The easiest way is to run away—to reject our personal circumstances, fall into self-pity, or reverse our creative force through negative patterns.

Yet, if we pause and contemplate the facts of our life, we begin to discern a wise design.
This design is the one our Soul has chosen to experience in this incarnation. It is the reason and the purpose of our apprenticeship in life.
It is not only karma being repaid—it is also the opportunity to transcend our circumstances.

The opportunity lies within every lack, every difficulty, every mistake we have made.

If we imagine that we were living the “perfect” life we dream of, where do we believe it would lead us?
There is no motivation within perfection, because the very word implies something finished, completed, closed.

So ask yourself: why has your Soul destined you for this life?
If you possessed everything you currently believe is missing, how—and for how long—would it truly affect your life?
And most importantly, consider whether those things might actually become obstacles to your deeper purpose.

As we grow older, we come to understand that every condition and every event in our life contributes to our evolution.
When we recognize this, we are able to make conscious and aligned choices.
Beyond spiritual growth, this awareness also brings tangible positive results into our everyday life.

You already have what you need.
And you also have the ability to draw out the deepest lesson—and your greatest creative power, which you undoubtedly possess—transforming lack into abundance.

January 2026

A New Year’s Wish

 

This New Year,
I wish you to be strong, abundant, and radiant,
like this tree.

With deep, steady roots,
so you may draw with trust
all that you need for life.

With flexible branches,
so you can give expression
to every small and great creation of yours.

With your crown lifted high,
so you may be nourished by the Spiritual Sun
and spread the Light.

May love and joy flow freely in 2026.

January 2026

Ευχές για το νέο έτος!

 

Αυτό το νέο χρόνο,

σου εύχομαι να είσαι δυνατός, άφθονος και λαμπερός,
όπως αυτό το δέντρο.

Με ρίζες γερές,
για να αντλείς με εμπιστοσύνη ό,τι χρειάζεσαι για τη ζωή.

Με ευλύγιστα κλαδιά,
για να μπορείς να εκφράζεις
την κάθε μικρή και μεγάλη δημιουργία σου.

Με ανάταση της κορυφής σου,
για να τρέφεσαι από τον Πνευματικό Ήλιο
και να σκορπίζεις το Φως.

Ροές αγάπης και χαράς για το 2026! 🌱✨

Spiritual Path and Inner Voice

 

We live in the age of information.

Our world has opened up to new possibilities through technology, allowing each of us to give and receive services, objects, knowledge, and education.

In the past, traditional paths of education required more time, effort, and dedication, and products were judged directly by the buyer.

Yet, in essence, our personal evolution is influenced less by the era we live in and its characteristics, and more by our own attitude and perception.

I am writing this article while observing how deeply issues of so-called spiritual evolution and self-realization have become entangled with external factors, such as aliens, ancient gods, and similar ideas.

Are we waiting for a savior?

The question is: to save us from what?

Often, within these spaces—let us call them spaces of seeking—there emerges a sense of the chosen ones, the saved, or the elite, in a way not unlike religions. This can be understood as stemming from a deeper human need: the need to feel loved, so strong that it leads us to create illusions or misunderstandings.

I will not refer to methods of education or teaching, because all participants offer something in their own way. We choose them according to the stage we are in, so that they may help us move forward. From their own perspective, they too are walking their own path of evolution. Therefore, it is unproductive to judge, when we are free to choose what suits us or what we need.

What truly matters is our ability to listen to our own inner voice—and to trust it.

To give space to our thinking so it can form all the questions necessary for us to continue. Questions are extremely important; they are the foundation of evolution. They affirm individuality, the uniqueness of the self.

Questions require space and silence. Time itself is not so important, as it can contract or expand accordingly. A well-trained mind can, within minutes, focus or “receive” ideas and answers.

The recognition of the soul, of the immaterial world of Spirit—which is the center and core of all creation—gradually creates, for the practitioner, a unifying field. From this field, questions and answers arise more fully and more clearly.

Understanding and accepting the self leads us into a world of responsibility, but also of gratitude. I take responsibility for what is mine, and I acknowledge the support and assistance I receive from the field of Spirit.

I follow the inner voice, even when it is barely audible and often felt as a subtle discomfort. If something troubles or unsettles you, give yourself space before accepting it. In every case, you are free to reconsider your position.

Ultimately, this entire world that calls us to explore it may simply be a projection of our own inner world.

By human measure, one year comes to an end and a new one begins. These are demanding times, and that is why we need strength and love to continue.

Our abilities and powers reside within us.

Within the ONE of the UNIVERSE that includes us all, feel how deeply loved you are, and how much you belong.

 💗

 December 2025

Πνευματικός δρόμος και Εσωτερική φωνή!

Βρισκόμαστε στην εποχή της πληροφορίας.   Ο κόσμος μας έχει ανοίξει σε νέες δυνατότητες λόγω της τεχνολογίας, επιτρέποντας σε κάθε έναν από εμάς να δώσει και να πάρει υπηρεσίες, αντικείμενα, γνώση και εκπαίδευση.

Οι κλασσικοί δρόμοι εκπαίδευσης,  απαιτούσαν στο παρελθόν περισσότερο χρόνο, κόπο και αφοσίωση και τα προϊόντα περνούσαν άμεσα από την κρίση του αγοραστή. 

Αλλά στην ουσία,  το θέμα της εξέλιξής μας,  λίγο επηρεάζεται από την εποχή και τα χαρακτηριστικά της και περισσότερο από την προσωπική μας στάση και αντίληψη.

Γράφω αυτό το άρθρο,  παρατηρώντας το πόσο πολύ έχουν ανακατευτεί θέματα της λεγόμενης πνευματικής εξέλιξης και αυτοπραγμάτωσης,  με εξωτερικούς παράγοντες, όπως π.χ. οι εξωγήινοι, αρχαίοι θεοί κ.α.

Περιμένουμε έναν σωτήρα;  Το ερώτημα είναι: " Να μας σώσει από τί;" 

Συχνά στους χώρους αυτούς,  ας τους ονομάσουμε χώρους αναζήτησης,  δημιουργείται η εντύπωση των εκλεκτών,  των σωσμένων,  ή των επίλεκτων,  κάτι ανάλογο με τις θρησκείες.   Αυτό μπορεί να γίνει κατανοητό, από την βαθύτερη ανάγκη μας να είμαστε αγαπημένοι, τόσο, που  δημιουργούμε ψευδαισθήσεις ή παρανοήσεις.

Δεν θα αναφερθώ στον τρόπο εκπαίδευσης ή διδασκαλίας,  επειδή όλοι οι συμμετέχοντες προσφέρουν με τον δικό τους τρόπο.  Επιλέγονται από εμάς, ανάλογα με το στάδιο που βρισκόμαστε για να μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε.   Από τη δική τους θέση, βρίσκονται και αυτοί στο δικό τους δρόμο εξέλιξης.  Είναι δηλαδή απρόσφορο να κρίνουμε, εφόσον μπορούμε να επιλέξουμε ότι μας ταιριάζει, ή μας χρειάζεται. 

Αυτό που είναι σημαντικό,  είναι να μπορέσουμε να αφουγκραστούμε τη δική μας εσωτερική φωνή και να την εμπιστευτούμε.

Να δώσουμε χώρο στη σκέψη μας να κάνει όλα εκείνα τα ερωτήματα που είναι απαραίτητα για να συνεχίσουμε. Τα ερωτήματα είναι πολύ σημαντικά,  είναι η βάση της εξέλιξης. Είναι η επιβεβαίωση της ατομικότητας,  του μοναδικού εαυτού.

Τα ερωτήματα απαιτούν χώρο σιωπής.  Ο χρόνος δεν έχει τόσο σημασία,  γιατί μπορεί  να περιορίζεται ή να επεκτείνεται, ανάλογα.    Ένας καλά εκπαιδευμένος νους,  σε λίγα λεπτά μπορεί να συγκεντρωθεί ή να "κατεβάσει" ιδέες και απαντήσεις.

Η αναγνώριση της ψυχής,  του άϋλου κόσμου του Πνεύματος,  που είναι το κέντρο και ο πυρήνας όλης της δημιουργίας,  δημιουργούν σταδιακά για τον ασκούμενο,  ένα ενωτικό πεδίο,  από το οποίο τα ερωτήματα και οι απαντήσεις δίνονται όλο και πληρέστερα.

Η κατανόηση του εαυτού και η αποδοχή του, μας οδηγούν σε έναν κόσμο ευθύνης αλλά και ευγνωμοσύνης.   Παίρνω την ευθύνη που μου αναλογεί,  αναγνωρίζω την υποστήριξη και την βοήθεια που λαμβάνω από το πεδίο του Πνεύματος.    

Ακολουθώ την εσωτερική φωνή, ακόμα κι όταν αυτή ακούγεται ανεπαίσθητα και πολλές φορές μας δίνει την αίσθηση μιας ενόχλησης.  Αν κάτι σε ενοχλεί ή σε προβληματίζει, δώσε χώρο στον εαυτό σου πριν το αποδεχτεί.   Σε κάθε περίπτωση είσαι ελεύθερος να επανεξετάσεις τη θέση σου.

Τελικά,  όλος αυτός ο κόσμος που μας καλεί να τον εξερευνήσουμε,  ίσως να είναι μία προβολή του δικού μας εσωτερικού κόσμου.   

Με τα δικά μας ανθρώπινα μέτρα,  ένας χρόνος τελειώνει και ένας καινούργιος έρχεται.  Οι καιροί είναι απαιτητικοί, γι' αυτό κι εμείς χρειαζόμαστε δύναμη και αγάπη για να συνεχίσουμε.

Οι ικανότητες και οι δυνάμεις εδρεύουν ΕΝ-ΤΟΣ μας!  Μέσα στο ΕΝΑ του ΟΝΤΟΣ που μας περιλαμβάνει,  νοιώστε πόσο είστε αγαπημένοι και δικοί του!