Tsalagi or Cherokee – The Indians of the Pleiades

 

A few years ago, I came across a remarkable book.

Its author, Dhyani Ywahoo, writes in the introduction:

“We, the Cherokee or Tsalagi, are traditionally called the Principal People (Ani Yunwiya) because in our creation story and philosophy it is stated that we carry the sacred responsibility to inspire light and reveal goodness for the benefit of all beings. We come from the stars known as the Pleiades, the Seven Dancers. Within our ceremonies and relationships, the Fire of Wisdom is encoded; therefore, we are responsible for rekindling the fire of the clear mind and right relationship in these times of change.”

First published in 1987 and later translated into Greek in 1991, this work carries the voice of an ancient tradition.

Dhyani, who describes herself as a fifth-generation descendant who has survived after the coming of darkness, presents the beliefs, knowledge, and ceremonies of her people. She offers meditative practices and techniques for healing and harmonization with the Worlds of Light, drawing from the rich heritage of her ancestors.

She speaks about the Sacred Sound, which for the Tsalagi is considered the greatest healer.

In the chapter Adamantine Light, she presents the great power of crystals, as well as the knowledge and respect required in their use:

“The crystal is the symbol of the perfection that exists within us. These teachings about the crystal come through the Pleiades, the constellation of the Seven Dancers, through the healing ray of the Tsalagi to the priestesses and priests who preserve this sacred tradition, and through the constellation of the Bear.”

She also writes:

“All that we see around us is a reflection of our thoughts, and everything we experience is the result of causes we ourselves have created.”

Through her writing, Dhyani invites us into the sacred world of her Ancestors.

She speaks of the energies of Peacemaking, Purification, Magnetization, and Manifestation, which are the four pillars of the healing lodge. She also speaks of dances, chants, and prayers, of the teaching of the pale human, and many other meaningful elements.

At the time of the Greek publication in 1991, she wrote:

“At this time, the Indigenous peoples of America face daily cultural and physical genocide. Our elders, some of whom endured great hardship and punishment for preserving our culture, have instilled in us—through ceremonies, songs, and example—the methods to create a balanced world. Until 1979, Native Americans did not have the right to practice their traditional religions in the United States.”

I write this today not only because this is a truly meaningful work—one that carries a spirit of love and unity for all humanity, regardless of race or religion—but also because I believe there is a reason to preserve the Ancestors of Nations for the salvation of Humanity.

As Dhyani writes:

“A nation that despises its farmers manifests drought and scarcity. Our actions, both individual and collective, are reflected in our environment.”

Voices of Our Ancestors: Teachings from the Wisdom Fire

First published in 1987 — Greek edition, 1991

The Witch

The Witch

Excerpt from the book Seven Hermits  

Years pass, and the days flow like water in a river. They may seem the same, yet they are not. Beneath the surface, along the riverbed, the current of life carries away soil and small stones. Green moss grows and settles upon the larger rocks that break the water’s skin, and the sound of the river—if one listens carefully—changes with the turning of the seasons and the wandering of the winds.

Human beings are born bringing hope with them, secretly carrying the ledgers they bear through life; and when they depart, they leave behind their traces—footprints that, in the passage of time, will also fade away. 

Yet from time to time, among them appear a few who can see beyond the transformations of matter. They are able to look directly into the tiny droplets of water that form the world around us. Their gift becomes an opportunity for those who encounter them—to witness the endless ripples created when a small pebble touches the surface of the water.

---

 

Often, we humans enter the desert of doubt.

It is a harsh desert—one that threatens to collapse the convictions and the walls of doctrine we have built around ourselves. It is painful as well, because it forces us—whether we wish it or not—to leave behind the comfort of certainty, the quiet belief that things are simply “the way they are,” and to confront something deeper.

In The Witch, we follow the life of a priest who is forced to step beyond the fear and the limits of his own faith, and to face the possibility that existence may extend far beyond the boundaries he once believed unbreakable.

Aunt Maria is the healer—a woman who, since childhood, has been able to see beyond the world of the recognized senses. With her words alone, she can intervene and save lives. The villagers accept her presence as something natural. But to their priest, she is a witch, and he excludes her from Holy Communion.

Yet life will one day bring him to her doorstep, asking for help.

Father Evangelos is one of the hermits in my book Seven Hermits.

The story is inspired by real events from another era.

It is also dedicated to a real healer whom life gave me the blessing to know.

This excerpt comes from the book Seven Hermits, which is currently available only in Greek.

Επτά Ερημίτες

Προφητικά όνειρα!

Ο Νικήτας είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας.

Η ζωή του φαίνεται τακτοποιημένη, σχεδόν προβλέψιμη.
Σύζυγος, δύο παιδιά, καθημερινότητα σε σταθερή τροχιά.

Μέχρι που αρχίζουν τα όνειρα.

Όνειρα παράξενα. Επίμονα.
Σαν να έρχονται από ένα βάθος που ο ίδιος είχε ξεχάσει ότι υπάρχει.

Αρχίζει να τα παρατηρεί.
Προσπαθεί να τα κατανοήσει, να τα αποκωδικοποιήσει.

Και καθώς τα όνειρα ξεδιπλώνουν τον κόσμο τους, ανοίγεται μαζί τους και μια ρωγμή.

Μια σιωπηλή απομάκρυνση.

Μια μοναχική πορεία που δεν είχε ονομάσει ακόμη. 

 

 Απόσπασμα:

«Τώρα, η αμφιβολία έκανε την εμφάνισή της με αιφνιδιαστικές εισβολές στον νου του. Εκείνος έκανε πως δεν την έβλεπε, νομίζοντας πως, γυρίζοντας το κεφάλι του, εκείνη θα εξαφανιζόταν, αλλά η αμφιβολία είχε ήδη διαταράξει τον σταθερό του κόσμο και μικρές ρωγμές διέτρεχαν ήδη τους γερά χτισμένους τοίχους του.»

  

Ο Νικήτας είναι ένας από τους ερημίτες του βιβλίου Επτά Ερημίτες

Το νερό πάνω!

 

 

Ο Bernard είναι ένας Γάλλος ζωγράφος. Τα τελευταία πέντε χρόνια ζει σε ένα ελληνικό νησί.

Οι πίνακες που ζωγραφίζει, αντί για ουρανό και ατμοσφαιρικό φόντο, κατακλύζονται από νερό. Ζωγραφίζει ακατάπαυστα και πουλά τα έργα του στους τουρίστες που περιφέρονται στο νησί. Οι παράξενοι πίνακές του ασκούν μια ανεξήγητη γοητεία στους ανθρώπους.

Ο Bernard,  είναι ένας από τους ερημίτες, στο βιβλίο Επτά Ερημίτες.

"Ο Bernard άφησε πάνω στον βράχο το πινέλο του και κοίταξε στο βάθος του ορίζοντα. Το βλέμμα του πλανήθηκε πάνω στο νερό της θάλασσας και το φως του ήλιου, που ταξίδευε κι αυτό στα μικρά αλλεπάλληλα κύματα. Μετά χανόταν στο βάθος του ουρανού και της θάλασσας, εκεί που το φως αναδυόταν άλλοτε χλωμό κι άλλοτε ζωηρό, ανάλογα με την ώρα της ημέρας.

Έριξε το πινέλο του μαζί με τα υπόλοιπα στο βάζο με το νερό, αφού το ξέπλυνε πρώτα καλά, και μετά κοίταξε τον πίνακα που είχε αρχίσει να παίρνει μορφή. Τα χρώματα αναδύονταν ζωηρά και φωτεινά, αφήνοντας τη φαντασία να ξεχωρίσει το νερό που ταξίδευε στο ποτάμι, τα υδρόβια δέντρα και τις φιγούρες των ανθρώπων, που ψάρευαν στις όχθες του ποταμού και έσπρωχναν με τα μακριά κοντάρια τους τις αυτοσχέδιες βάρκες τους, από τον βαρύ ουρανό που έσταζε από τα μαβιά του σύννεφα και τους έδινε την αίσθηση του νερού όταν κινείται ή της υγρασίας που έχει διαποτίσει όλο τον ουράνιο θόλο. Κάθισε για καμιά ώρα ακόμα, μέχρι τα χρώματα του δειλινού να ξεδιπλωθούν στη θάλασσα, και μετά μάζεψε τα εργαλεία, το τελάρο και το καβαλέτο του και άρχισε να ανηφορίζει το ανώμαλο πέτρινο δρομάκι, καμιά πενηνταριά μέτρα μέχρι το σπίτι του."

Απόσπασμα 

P’isqusha ! Ένα μικρό πουλί!

 

P’isqusha, στη γλώσσα των Κέτσουα, σημαίνει μικρό πουλί. 

Ο Μάριος είναι ταξιδευτής.  

Τριγυρίζει όλον τον κόσμο, και όταν επιστρέφει, διηγείται στους φίλους του ιστορίες.  Κατά βάθος όμως, είναι ένας ερημίτης. Ένας άνθρωπος που δραπετεύει από τη δική του ζωή, παρατηρώντας προσεκτικά τις ζωές των άλλων. 

Στο διήγημα "Ένα μικρό πουλί", ο Μάριος σχεδόν εκμυστηρεύεται στον φίλο του ένα μικρό συμβάν που έζησε στην πόλη Σούκρε της Βολιβίας. 

Μικρά, καθημερινά, σχεδόν αδιόρατα γεγονότα,  συμβαίνουν στη ζωή μας.  

Είναι συχνά οι αθόρυβοι μοχλοί της κατανόησης και της αλλαγής.

Το ερώτημα είναι αν θα μπορέσουμε να τα αντιληφθούμε — και αν θα σταθούμε για λίγο μαζί τους. 

Ο Μάριος είναι ένας από τους ερημίτες του βιβλίου Επτά Ερημίτες.

  

“Meditation” or Mental Cultivation (Bhāvanā)

 

The Buddha said:

“O bhikkhus, there are two kinds of illness. What are these two? Physical illness and mental illness. There are people who enjoy good physical health for one or two years… even for a hundred years or more. But, O bhikkhus, rare in this world are those who remain free from mental illness even for a single moment, except for those who are free from mental defilements.”

The teaching of the Buddha, and especially his method of “meditation,” aims at the creation of a state of perfect mental health, balance, and equanimity. It is unfortunate that almost no other aspect of the Buddha’s teaching has been so deeply misunderstood as “meditation,” both by Buddhists and non-Buddhists alike.

As soon as the word “meditation” is mentioned, one immediately imagines an escape from the activities of daily life: adopting a particular posture, like a statue in some cave, or in a monastic cell, or in some place cut off from society, daydreaming, or sinking into some kind of mystical or mysterious contemplation or ecstasy. True Buddhist “meditation” does not mean any such form of escape.

The Buddha’s teaching on this subject has been so poorly understood or so wrongly interpreted that in recent times the method of “meditation” has been degraded and reduced to a kind of formalism or ritual, almost mechanical in its routine.

The word “meditation” is a very poor substitute for the original term bhāvanā, which means “cultivation” or “development,” that is, mental cultivation or mental development. Literally speaking, Buddhist bhāvanā is mental cultivation in the fullest sense of the term.

It aims at cleansing the mind of defilements and disturbances such as passion, hatred, ill will, sloth, worries, restlessness, and doubt, and at cultivating qualities such as concentration, awareness, intelligence, will, energy, analytical ability, confidence, joy, and equanimity. These qualities ultimately lead to the attainment of the highest wisdom, which sees the nature of things as they truly are and realizes the Ultimate Truth, Nirvana.

This, essentially, is Buddhist “meditation” (vipassanā), Buddhist mental cultivation. It is an analytical method based on reflection, awareness, vigilance, and observation.

 Excerpt from “What the Buddha Taught” by Walpola Sri Rahula.

A Book Dedicated to Trees and Women

 

Urania, the Talking Tree

The idea that gave birth to this book was, at first, a tree.

A tree with magical powers—one of those we encounter in the folk traditions and beliefs of peoples all around the world.

Although I began with the intention of writing another fairy tale, the book gradually evolved into a literary story that narrates the life of a young woman after the inheritance left to her by her beloved grandfather.

We follow her life as it unfolds over the course of one year. Each chapter sheds light on a different point of her journey—her personality, her inner world, and her life itself.

The book speaks of friendship, the pain of separation, solitude, the choice of motherhood, and the relationship with nature and the self.

Through the inner dialogue that runs throughout its pages, the book’s central heroine—named Elpida (Hope)—reveals her relationship with the world around her.

From the very beginning until the final chapter, where the story rises into a magical ritual, Elpida speaks with the tree that stands at the heart of the land she inherited.

This paradoxical relationship guides her along unfamiliar and transcendent paths—paths that ultimately ground her life in joy and in the strength that comes from recognizing one’s own worth.

I wrote this book addressing young women, wishing in my own way to offer support—but also women in general, whose nature is deeply and multifacetedly connected to our planet Earth, which truly supports us as a mother.

Above all, I wrote it with great love for trees, which within me hold the place of the true children of the Earth.

I do not exclude, finally, those special men—like Elpida’s grandfather—who, through their own wisdom and support, enable women to make their offering to the world.

This book was written from my heart, and I sincerely hope you will enjoy it.

Dimitra Bitsiani

Urania, the Talking Tree is available in print on Amazon and as an e-book on multiple platforms.

 

Ένα βιβλίο, επτά ιστορίες και η έξοδος από την έρημο της ψυχής!

 

Ένα βιβλίο - επτά ιστορίες.

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε σταδιακά, όπως ακριβώς απαιτούν  οι εσωτερικές μετατοπίσεις που απαιτούνται για να ειπωθούν  ιστορίες, που μιλούν για την ψυχή.

Κάθε αφήγηση ζητούσε από εμένα μια προσωπική αλλαγή· και έτσι, επτά φορές μπήκα και βγήκα μέσα σε κόσμους που φωτίζουν τις στιγμές εκείνες όπου η ζωή αλλάζει πορεία.  

Η ειμαρμένη, ο πόνος της απώλειας, τα μικρά αλλά καθοριστικά απρόοπτα, τα παράδοξα και τα υπερβατικά, ακόμη και ο κόσμος των ονείρων—όλα γίνονται μονοπάτια που οδηγούν τους ήρωες στην έξοδο από την έρημο της ψυχής τους.

Οι επτά ιστορίες: 

 Μπαμπούσκα

Το νερό πάνω

Ένα μικρό πουλί

Αφροδίτη

Προφητικά όνειρα

Η μάγισσα

Τέσσερις γωνίες

 Ίσως σε κάποιες από αυτές, αναγνωρίσετε ένα κομμάτι δικό σας, ίσως πάλι όχι.  Σε κάθε περίπτωση,  μας αφηγούνται μέσα από την ενότητα του κόσμου, πώς τίποτα δεν γίνεται τυχαία και άσκοπα.  Αρκεί να μπορέσουμε να το αντιληφθούμε και να το αφήσουμε να μας οδηγήσει έξω από την έρημο της ψυχής μας. 

Η προσευχή στην εισαγωγή του βιβλίου είναι ο μαγικός αρμός και η λυτρωτική ουσία, που πέφτει σαν βροχή πάνω στην έρημο.

Το βιβλίο είναι διαθέσιμο σε όλα τα βιβλιοπωλεία κατόπιν παραγγελίας και βρίσκεται ήδη στους ΙΑΝΟ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ,  ΠΟΛΙΤΕΙΑ και στον εκδοτικό οίκο Οσελότος .

 💗Αν διαβάσετε τις ιστορίες αυτές, θα χαρώ να μου γράψετε τι βρήκατε μέσα τους.  Κάθε αναγνωστική ματιά, ανοίγει μια νέα εκδοχή του κόσμου τους!  

Το σαλιγκαρόσπιτο

 

Το Σαλιγκαρόσπιτο

Ο Κουλούρης αγαπούσε όλα τα στρογγυλά πράγματα.  Μέχρι και τις βόλτες του τις έκανε σε μικρούς κύκλους.  

Όταν μεγαλώσω, θα κάνω μεγάλους κύκλους, σκεφτόταν. 

Η περιπέτεια του Κουλούρη στο μεγάλο λιβάδι,  τον οδηγεί να ανακαλύψει τα καλά που έχει και να τα χρησιμοποιήσει, προκειμένου να βγει από τη δύσκολη θέση. 

Το παραμύθι είναι για παιδιά ηλικίας 3-5 ετών, πλούσιο σε μέγεθος και απολαυστικό με την εικονογράφηση της Εμμανουέλας Κακαβιά.

Από τις εκδόσεις   ΟΣΕΛΟΤΟΣ  και σε κάθε βιβλιοπωλείο μετά από παραγγελία.  

H αξία της αυτογνωσίας.

 

Από το Απολλώνιο "Γνώθι Σαυτόν",  τις σχολές "ΖΕΝ" και διαλογισμού,  τις σαμάνικες παραδόσεις και τα φιλοσοφικά συστήματα,  μέχρι τη σύγχρονη ψυχολογία,  η αυτογνωσία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος που μας οδηγεί στην αυτοπραγμάτωση.  

Στην πράξη, και όχι απλά ως ένας ορισμός ή μιά λέξη που συνηθίζεται σε χώρους εσωτερικής αναζήτησης και φιλοσοφίας,  η αυτογνωσία είναι η πιό πρακτική και ουσιαστική στάση με την οποία μπορούμε να πορευόμαστε στη ζωή.

Το να γνωρίζω τον εαυτό μου,  δεν είναι κάτι απλό και εύκολο,  εφόσον δεν γνωρίζουμε τι είναι πραγματικά ο άνθρωπος,  αλλά έχουμε μία περιορισμένη και εξ' αρχής "ορισμένη" αντίληψη γι' αυτό.  Άλλοι πιστεύουν ότι είμαστε μόνο σώμα και μετά το θάνατό μας τίποτα δεν μένει από εμάς.  Άλλοι πιστεύουν ότι υπάρχει η Ψυχή και αυτή συνεχίζει την πορεία της μετά τον θάνατο του φυσικού σώματος.   Υπάρχουν πολλές θρησκείες και απόψεις και φιλοσοφικά μονοπάτια και φυσικό είναι να διαβούμε κάποια από αυτά,  είτε μέσω της παράδοσης της Χώρας που γεννιόμαστε,  είτε με κάποια επιλογή,  κατά τη διάρκεια της αναζήτησής μας.   Κύριος όμως στόχος,  είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και όχι να ασπαστούμε κάποιο δόγμα ή σύστημα.

Γιατί,  το να γνωρίζεις τον εαυτό σου,  είναι κάτι που γίνεται διαρκώς.  Μπαίνω σε σχέση με τον εαυτό μου,  αφουγκράζομαι τη φωνή του,  συνομιλώ μαζί του, παρατηρώ στις σκέψεις του.  Το να γνωρίζω τον εαυτό μου,  βασίζεται στον σεβασμό που του έχω και στην αξία που του δίνω.  Έτσι,  σε όποιο μονοπάτι κι αν βρεθώ,  οι δάσκαλοι,  οι καθοδηγητές,  ακόμα και τα δόγματα,  είναι ένα μέσον για την εξέλιξη και όχι την καθήλωσή μου.   

Το να γνωρίζω τον εαυτό μου,  με προστατεύει από την χειραγώγηση και τον έλεγχο των άλλων, όπως με οδηγεί και στην απενοχοποίηση  αλλά και την λήψη της ευθύνης για την ζωή μου.  Γίνομαι περισσότερο συνειδητός άνθρωπος απέναντι στους άλλους, επειδή γνωρίζοντας τον εαυτό μου,  μπορώ να τους κατανοώ καλύτερα.   

"Γνώθι Σαυτόν"

Το μεγάλο κλειδί για την επιτέλεση του σκοπού της ζωής μας. (Πιστεύεις ότι η ζωή σου έχει κάποιο σκοπό;)

Από τις μικρές καθημερινές προκλήσεις,  μέχρι τα μεγάλα ερωτήματα,  η σχέση με τον εαυτό μας είναι η βάση στην οποία στηρίζονται οι επιλογές μας και τα αποτελέσματά τους.  Γιατί,  αυτός ο εαυτός μας είναι αυτός που αφομοιώνει και διϋλίζει τις εμπειρίες και τη γνώση που λαμβάνει από τα γεγονότα και τις εξωτερικές πηγές,  εφόσον αυτός ΕΙΝΑΙ και πρέπει να είναι ο Κύριος ρόλος στη ζωή μας.

Η πορεία και οι επεκτάσεις σε αυτόν τον δρόμο της Αυτογνωσίας,  είναι νομίζω άπειρες,  όπως άπειρη είναι και η δημιουργία στην οποία εντασσόμαστε.   Αν υπάρχει ένα Φως που μπορούμε να δούμε κατά τη διάρκεια της μικρής ανθρώπινης ζωής μας,  είναι το να γνωρίσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.  Σαν ένα μέρος της δημιουργίας,  περιέχει τις άπειρες διαστάσεις της,  αλλά και τις μοναδικές δυνατότητες που έχει κάθε όν,  κατά την σύλληψή του από τον Θεϊκό Νου,  ακόμα και όταν αυτές περιορίζονται στην ενσάρκωσή του.

Πιστεύετε ότι αξίζει να γνωρίσετε τον εαυτό σας;

Σας αφιερώνω το παρακάτω ποίημα από την πρώτη μου ποιητική συλλογή,  με τίτλο:  " O Oνειρευτής"

Περιελίξεις

 

Βαθειά, βαθειά μέσα μου,  

εισχώρησε η προσοχή του νου μου

και εστίασα εκεί που λένε 

πως ο  πυρήνας της ύπαρξής μας βρίσκεται.

Μοιάζεις με σφαίρα φωτεινή 

και όσο σε παρατηρώ ένας γαλαξίας μέσα σου περιστρέφεται.

Όπως επάνω, έτσι και κάτω,  αυτόματα σκέφθηκα.

Αν δεν είμαι το σώμα μου,  αν δεν είμαι ο καθρέφτης μου,  

αν δεν είμαι οι σκέψεις μου, αν δεν είμαι τα συναισθήματά μου,

τότε 

είμαι ένας ακόμα γαλαξίας του σύμπαντος,  

κρυμμένος καλά μέσα σ’ ένα θνητό σώμα

 που κινείται και ζει πάνω σε μια σφαίρα περιστρεφόμενη.

Για φαντάσου,  πόσοι γαλαξίες κρυμμένοι 

και πόσοι φανεροί κινούνται αενάως 

παριστάνοντας τους ανθρώπους,  τα ζώα, 

τις πέτρες, το νερό, τη γη, τα άστρα!

Το Σύμπαν άραγε αναπαράγεται πάνω σ’ αυτό το μοντέλο;

Περιστρεφόμενες φωτεινές υπάρξεις, 

μέσα σε άλλες και σε άλλες, χωρίς τελειωμό;

Έτσι κι εγώ είμαι, ένας μικρός γαλαξίας

που περιέχει άλλους μικρότερους 

και εμπεριέχεται σε άλλους μεγαλύτερους.

Μακάρι να μπορούσα να δω αυτόν τον μεγάλο 

που εμπεριέχει τους πάντες.

Υπάρχει άραγε ή κι αυτός εμπεριέχεται;

Αντίγραφα είμαστε όλοι του αρχικού πρωτοτύπου

κινούμενοι στη δική μας τροχιά 

και όλοι μαζί στο μεγάλο δρόμο.

Απειροελάχιστοι, διακριτοί, φωτεινοί και χρωματιστοί 

μεγαλειώδεις, όλοι μέλη της ίδιας οικογένειας.

Αν, σκέφθηκα, αν γνωρίσω εσένα 

δικέ μου γαλαξιακέ πυρήνα, 

αν γνωρίσω τις δομές και τις αρχές σου 

τότε είναι σαν να γνωρίζω τα πάντα. 

Τα μεγάλα και τα μικρά, τα αόρατα και τα ορατά.

Όπως επάνω, έτσι και κάτω, Ερμή!

Ευλογίες μας πρέπουν και έπαινοι και ύμνοι, 

σε όλους εμάς 

τους μικρούς γαλαξίες του Σύμπαντος.

 Ο ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΣ

Τα βιβλία μου στο 50ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο.

 

Ποίηση

Νουβέλα

Αγαπητοί Φίλες και Φίλοι,

Και φέτος συμμετέχω στο περίπτερο των εκδόσεων "Οσελότος", με τα δύο τελευταία βιβλία μου, τα οποία σας έχω παρουσιάσει ήδη εδώ και εδώ στο blog μου.

Αγαπώ τα βιβλία, γιατί όπως γράφω και στην παλαιότερη ανάρτησή μου, " Η αλχημεία ενός βιβλίου":

"... Τα βιβλία είναι μαγικά  πλάσματα.   Όχι πράγματα, γιατί τα πράγματα δεν έχουν μεγάλο δυναμικό ενέργειας. 

Μπορούν να μετατρέπουν κάθε απλό μέταλλο σε χρυσό,  όπως η Aλχημεία.     

Μπορούν να μας συνδέουν πέρα από το τόπο και το χρόνο,  όπως αληθινά είμαστε."

Σας ευχαριστώ! 

Τα βιβλία μου στο Φεστιβάλ βιβλίου 2021 στο Ζάππειο.

 Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Σας ενημερώνω ότι στο φετινό 49ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο,  από 3 έως 19 Σεπτεμβρίου 2021,  και συγκεκριμένα στο περίπτερο 88  των εκδόσεων "Οσελότος",   μπορείτε να βρείτε τα βιβλία μου:

ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ  (Νουβέλα)

και ¨ΚΟΣΜΟΣ" (Ποιητική συλλογή)

Σας ευχαριστώ,

Δήμητρα Μπιτσιάνη

Ιούλης μήνας!

 

 Ιούλης μήνας

 

Κι έγινε το σχήμα των χειλιών κοφτερό

και πλήγωσε τα φιλιά

που έσταξαν αλμυρό νερό…

Και γι’ αυτό είπε η ψυχή:

«Θέλω κι εγώ τα δίκια μου»!

Κι όταν τα βρήκε

έγινε το σχήμα της λείο και λαμπερό

Κύλισε πάνω στα άσπρα βράχια

σαν πρωϊνό άστρο και μετά

βυθίστηκε στην γαλήνη.

Κι ήταν λευκό πανί πάνω στον αφρό

Ιούλης μήνας σε Ελληνικές θάλασσες!

Από την ποιητική συλλογή "Ερατώ"

Δήμητρα Μπιτσιάνη

Καλό μήνα φίλες και φίλοι!   

Να μην ξεχνάμε την Ψυχή μας και τα δίκια της!  

Γιατί δεν είμαστε μόνο ένα σαρκίο.  

Ευτυχώς!  

"Ουρανία το δέντρο που μιλούσε" - Μια συνοπτική παρουσίαση

" Η Γυναικεία μας φύση κάποιες φορές αλλοτριώνεται από την υποταγή και άλλοτε αδικείται από την κατάταξη ενός κόσμου που δεν μπορεί να την κατανοήσει."

Αυτό το βιβλίο γράφτηκε πριν από τρία χρόνια περίπου και εκδόθηκε στην ώρα του.  Κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι ένα δέντρο.  Αλλά,  οτιδήποτε υπάρχει πάνω στη γη,  συνδέεται μαζί μας,  αρκεί να μπορέσουμε να το αντιληφθούμε και να το εκτιμήσουμε.

Έτσι γίνεται και στην ιστορία αυτή,  με το κεντρικό πρόσωπο  την Ελπίδα,  να δημιουργεί μία σχέση φιλίας και εμπιστοσύνης με μια βελανιδιά στο κτήμα της παππού της,  το οποίο κληρονομεί.

Το  βιβλίο ισορροπεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και την εσωτερική αλήθεια που βιώνουμε ως εμπειρία,  ακόμα κι όταν αυτή αγγίζει τα όρια του φανταστικού και του μεταφυσικού.   Ο εσωτερικός διάλογος κυριαρχεί και είναι ένας τρόπος του αναζητητή και όχι του ανθρώπου που ζει μέσα από δόγματα.   

Ο πυρήνας της ιστορίας είναι  οι Γυναίκες και η σχέση τους με τον κόσμο μας.   Είναι  οι ειλικρινείς σχέσεις με τον εαυτό μας και τους άλλους,  και είναι "η κατανόηση της μοναδικής και μοναχικής διαδρομής που όλοι ακολουθούμε κάποια στιγμή στη ζωή μας",  όπως κάνει και η Ελπίδα.   Είναι επίσης η σύνδεση με την προγονική μας ενέργεια,  η αναγνώριση και η αξιοποίηση όλων των σημαντικών για εμάς αυτών στοιχείων.  Το να μπορέσουμε να εστιάσουμε στα χαρίσματα των προγόνων μας που μεταφέρουμε ως συνεχιστές τους, γιατί αυτές είναι οι ρίζες μας,  που μας κρατούν όρθιους στους ανέμους της ζωής.   Συχνά ακούμε για καθαρισμούς από τις προγονικές μας ενέργειες,  αυτές που μας κρατούν "αρνητικά" δεμένους και καθηλωμένους σε προβλήματα,  αλλά χρειάζεται να δούμε τη χάρη και τα δώρα που μεταφέρουμε επίσης κι αυτό είναι το πιό μεγάλο μας δώρο.   Γιατί είμαστε οι συνεχιστές τους και το καλύτερο "μνημόσυνο" των προγόνων μας,  είναι να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω την καλή τους ιστορία.

Ο παππούς της Ελπίδας,  είναι ο μαγικός της πρόγονος,  αλλά και ο ναός της Αθηνάς στην Ακρόπολη και τα ιερά δέντρα της ανθρωπότητας, όπως η ιερή βελανιδιά του Δία,  και οι ιέρειες που την οδηγούν μέσα από υπερβατικές εμπειρίες την ημέρα της Αγάπης στο να της αποκαλυφθεί η αξία της. 

Οι γυναίκες της ανθρωπότητας είναι οι μητέρες και οι ερωμένες,  οι ιερές οντότητες, όπως είναι και οι ιεροί άντρες,  που θα το αντιληφθούν όταν μιλήσουν από την καρδιά τους. 

Γιατί : "....Οι σκέψεις είναι πολλές φορές - ίσως και τις περισσότερες - ετερόφωτες, ενώ η καρδιά είναι σαν ένας μεγάλος σταθερός ήλιος. Όταν μιλά το καταλαβαίνεις, γιατί όταν μιλά η καρδιά, είναι σαν να μιλά όλο σου το είναι. Δεν είναι μια νοητική, λογική διαδικασία, και νομίζω ότι αυτό συμβαίνει σε όλους μας,  αλλά ποιος έχει το χρόνο να το παρατηρήσει!" 

Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στη γιαγιά μου τη Δήμητρα και είναι επίσης αφιερωμένο σε όλες τις γενναίες ψυχές που ενσαρκώθηκαν και ενσαρκώνονται στον πλανήτη αυτό ως Γυναίκες.

Καλό σας απόγευμα!

    

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Τα χρώματα του Χειμώνα!

 

Τα Χρώματα του Χειμώνα

Τα χρώματα του χειμώνα

ενθυμήσεις

Μυστικών χώρων

ενδοσκοπήσεις!

 Πως το τοπίο κοιτώντας 

ταξιδεύει η  ψυχή μου και νοσταλγεί

τις χιονισμένες κορυφές που περπάτησε

τα άφυλλα δέντρα

που σκιρτούν ζωή κάτω από το χώμα

τις αντανακλάσεις του νερού

και τα χρώματα του Απολλώνιου Ουρανού!

Πάνω απ'  τα γκρίζα σύννεφα

δονείται το Φως!

Ενθυμούμαι - νοσταλγώ

στα χρώματα του Χειμώνα

τις πατρίδες της Ψυχής μου!

Ο Ονειρευτής

Υπερσυνείδηση!

 

Η Υπερσυνείδηση είναι μία θέση ανώτερης επίγνωσης.  Μπορεί να είναι η επίγνωση που προκύπτει από την σύνδεση και την επικοινωνία με τον Ανώτερο Εαυτό μας.

Έχω αναφερθεί και στο παρελθόν,  στον Ανώτερο Εαυτό και επανέρχομαι κρίνοντας πως οι καταστάσεις που ζούμε μας ωθούν ακόμη περισσότερο στην επιλογή μιας Υπερσυνείδητης ζωής.  

Οι συνθήκες διαβίωσης με την συνείδηση του εγώ,  γίνονται συνεχώς όλο  και πιό δύσκολες, καθώς ακόμα και αυτή η συνείδησή μας βάλλεται από το φόβο.    

Στο εξαιρετικό βιβλίο "Υπερσυνείδηση", ο Τζ. Ντόναλντ Γουόλτερς, μαθητής του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα,  αναφέρει τους τρόπους με τους οποίους  μπορείτε να αναπτύξετε την υπερσυνείδηση και τις διαλογιστικές πρακτικές και αρχές που διδάχτηκε και εξάσκησε για πάνω από 50 χρόνια.    Εκεί αναφέρει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα της ανώτερης επίγνωσης, "που αποτελεί ένα σκαλοπάτι στην κλίμακα προς την κοσμική επίγνωση."

Κατά τον Γουόλτερς: " Υπερσυνείδητη ζωή σημαίνει να εμπιστεύεται κανείς τη ζωή του στη ροή μιας ανώτερης σοφίας."

Σας προτείνω το βιβλίο αυτό, για τα στοιχεία και τις πληροφορίες που παραθέτει και ως έναν οδηγό διαλογισμού, καθόσον η γνώση και η μελέτη,  είναι αναγκαία  για την εξέλιξή μας. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Κέδρος".  

  

https://www.kedros.gr/images/WALTERS_YPERSYNEIDHSH.jpg

Καλή Κυριακή!

" Διαλογισμός" ή Νοητική καλλιέργεια ΜΠΧΑΒΑΝΑ

 

Ο Βούδας είπε: " Ω μπικσού, υπάρχουν δύο είδη ασθένειας. Ποια είναι αυτά τα δύο; Φυσική ασθένεια και νοητική ασθένεια. Υπάρχουν άνθρωποι που απολαμβάνουν καλή υγεία για ένα ή δύο χρόνια.... ακόμα και για εκατό ή και περισσότερα χρόνια. Αλλά, ω μπικσού, σπάνιοι είναι στον κόσμο εκείνοι που μένουν απαλλαγμένοι από νοητική ασθένεια έστω και για μιά στιγμή, εκτός μόνον από κείνους που είναι απαλλαγμένοι από τους νοητικούς ρύπους".

Η διδασκαλία του Βούδα, ειδικότερα η μέθοδος "διαλογισμού" του, στοχεύει  στη δημιουργία μιας κατάστασης  τέλειας νοητικής υγείας, ισορροπίας και αταραξίας. Είναι δυσάρεστο το γεγονός ότι σχεδόν κανένα άλλο τμήμα της διδασκαλίας του Βούδα  δεν έχει καταστεί σε τέτοιο βαθμό αντικείμενο παρανόησης, όσο ο "διαλογισμός", τόσο από τους βουδιστές, όσο και από τους μη βουδιστές.  Από τη στιγμή που αναφέρεται η λέξη "διαλογισμός", αμέσως σκέφτεται κανείς μια διαφυγή από τις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής παίρνοντας μια συγκεκριμένη στάση,  σαν ένα άγαλμα σε κάποια σπηλιά, ή σε κελί μοναστηριού, ή σε κάποιο μέρος αποκομμένο από την κοινωνία, ονειροπολεί, ή βυθίζεται σε κάποιο είδος μυστικιστικού ή μυστηριώδους συλλογισμού ή έκστασης. Ο αληθινός βουδιστικός "διαλογισμός" δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ένα τέτοιο είδος φυγής. Η διδασκαλία του Βούδα στο θέμα αυτό έχει κατανοηθεί τόσο πολύ λίγο ή τόσο λαθεμένα, ώστε τον τελευταίο καιρό η μέθοδος "διαλογισμού" υποβαθμίστηκε και εκφυλίστηκε σ' ένα είδος τυπικού ή τελετουργίας που είναι σχεδόν μηχανιστική στη ρουτίνα της.

....

Η λέξη "διαλογισμός" είναι ένα πολύ φτωχό υποκατάστατο του αρχικού όρου μπχαβάνα, που σημαίνει "καλλιέργεια", ή "ανάπτυξη", δηλαδή νοητική καλλιέργεια ή νοητική ανάπτυξη. Κυριολεκτικά μιλώντας η βουδιστική μπχαβάνα είναι νοητική καλλιέργεια με το πλήρες νόημα του όρου.   Στοχεύει στην κάθαρση του νου από τους ρύπους και τις ταραχές, όπως είναι τα πάθη, το μίσος, η κακοβουλία, η νωθρότητα,  οι ανησυχίες, η ταραχή και οι αμφιβολίες, και στην καλλιέργεια ιδιοτήτων τέτοιων όπως είναι η συγκέντρωση, η επίγνωση, η νοημοσύνη, η θέληση, η ενεργητικότητα, η αναλυτική ικανότητα, η εμπιστοσύνη, η χαρά και η αταραξία, που οδηγούν τελικά στην επίτευξη της ύψιστης σοφίας, η οποία βλέπει την φύση των πραγμάτων όπως είναι και αντιλαμβάνεται την Έσχατη αλήθεια, το Νιρβάνα. 

.... Αυτός είναι ουσιαστικά ο βουδιστικός "διαλογισμός" (βιπασάνα), η βουδιστική νοητική καλλιέργεια. Είναι μια αναλυτική μέθοδος που βασίζεται στη στοχαστικότητα, στην επίγνωση, στην επαγρύπνιση και στην παρατήρηση. 

Απόσπασμα από το βιβλίο "ΤΙ ΔΙΔΑΞΕ Ο ΒΟΥΔΑΣ" ΒΑΛΠΟΛΑ ΣΡΙ ΡΑΧΟΥΛΑ, εκδόσεις Κέδρος. 

Το ξωτικό που αγαπούσε τις λέξεις- Πρόσκληση στα παιδιά

 

Ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι 

Ένα μαγικό μολύβι που γράφει κάποιες λέξεις στα χρώματα του Ουράνιου Τόξου,  ένα ξωτικό που διαβάζει ιστορίες και ένα κορίτσι που τις γράφει.

"Το ξωτικό που αγαπούσε τις λέξεις",  διατίθεται σε μορφή e-book από τις εκδόσεις Οσελότος,  και μπορείτε να το διαβάσετε ΔΩΡΕΑΝ.  Αναζητείστε το στη διεύθυνση  http://bit.ly/3rqOGz2 

Πρόσκληση στα παιδιά

Αν τα παιδιά που θα το διαβάσουν,  γράψουν μία ιστορία με λέξεις στα χρώματα του Ουράνιου τόξου,  ή ζωγραφίσουν λέξεις που θα επιλέξουν ή εικόνες,  ή οτιδήποτε άλλο τα εμπνεύσει,  μπορείτε να τα στείλετε στο e-mail: bitsianid@gmail.com (με το όνομα του παιδιού και ονοματεπώνυμο του Γονέα του).

Οι τρείς πρώτοι,  θα κερδίσουν από ένα βιβλίο της Μάρουελ από την συγγραφέα.  Μπορούν να επιλέξουν από τα δύο βιβλία της Μάρουελ:

Καλά Χριστούγεννα,  

Με αγάπη,  χαρά και πολλές όμορφες δημιουργίες!

Δήμητρα Μπιτσιάνη

Υφάντρα!

Υφάντρα

Κύκλος, γραμμή, χρώμα, στιγμή

κι ένα κοχύλι απ το Αιγαίο κλεμμένο

Ένας ρυθμός που σχίζει τη σιωπή

κι  υφαίνει νήματα ζωής και πεπρωμένο.

Υφάντρα

της Εστίας δίδυμη αδελφή

του αιθέρα αιώνια πιστή ερωμένη

που φέρεις κάτι απ του Απόλλωνα την αδελφή

και με συνδέεις με της Γης την Κόρη τη φυλακισμένη.

Μια μήτρα μοιάζει ο αργαλειός σου

και  Γαλαξίες ρέουν από τον άφθονο αειθαλή μαστό σου!

Η Θηλυκή σου φύση πάντοτε κρυμμένη

μες το νερό και το σκοτάδι καλυμμένη.

Μα εγώ σε βλέπω, σε κοιτώ και σε αγγίζω

Είσαι η γιαγιά μου, η αγαπημένη!

Υφάντρα!

Από την ποιητική συλλογή "Κόσμος"

https://www.politeianet.gr/books/9789605649210-oselotos-kosmos-310660

" Κόσμος", μια ποιητική συλλογή αφιερωμένη στον Απόλλωνα!

Από τη νέα ποιητική συλλογή μου "Κόσμος"

 αφιερωμένη στον Θεό Απόλλωνα

που κρατά την Αρμονία του Κόσμου.

Μάντρες και χαρακώματα

Κείνες οι μάντρες Φως μου
που υψώνονται στα κάτω χαρακώματα
μάντρες- μαντριά
άκοσμες κι απόκοσμες σαν φυλακές
ξερές, βουβές από γιορτές, δρόμους
κι Ουράνια σώματα
πρόσεξε φως μου, μέσα μην κλειστείς.

Μην πλανηθείς από τα ψεύτικα χαμόγελα
τις υποσχέσεις μιας απάνεμης ζωής.
Κατάδικοι μέσα στη μετριότητα
όλοι μαζί και μόνοι μες τα χαρακώματα.

Να φυλαχτείς, φωνάζει ο φύλακας

Να φυλαχτείς.
Από τι;
Από το φόβο της ζωής.
Μάντρες- μαντριά, βαθιά σκαμμένα χαρακώματα
Κλέφτες ντυμένοι ιερείς
παραμορφώσεις και δολώματα.
Πρόσεξε φως μου, μέσα μην κλειστείς
απ’ τη ζωή σου Φως μου, να μην φυλαχτείς.

Η ποιητική συλλογή "Κόσμος", έρχεται να προσεγγίσει τις ενέργειες και τις ποιότητες του Κόσμου, μέσα από τα ανθρώπινα μέτρα και τις φιλοσοφικές αναζητήσεις μου.

https://www.protoporia.gr/mpitsianh-dhmhtra-kosmos-9789605649210.html