Η Μάγισσα

 

Η Μάγισσα  

Απόσπασμα από το βιβλίο 

Επτά Ερημίτες

 

Τα χρόνια περνούν, οι μέρες κυλούν σαν το νερό στο ποτάμι, μοιάζουν ίδιες, αλλά δεν είναι. Κάτω απ’ την επιφάνεια του νερού, στην κοίτη του ποταμού, το ρεύμα της ζωής παρασέρνει το χώμα και τις μικρές πέτρες, αναπτύσσει πράσινα βρύα, που επικάθονται στις μεγάλες πέτρες στην επιφάνεια του ποταμού, κι ο ήχος του, αν τον προσέξεις, αλλάζει ανάλογα με τη ρότα του καιρού και των ανέμων. Οι άνθρωποι γεννιούνται φέρνοντας μαζί τους την ελπίδα, κρατώντας κρυφά τα κιτάπια που μαζί τους κουβαλούν και, όταν φεύγουν, αφήνουν πίσω τους αποτυπώματα, που στο διάβα του καιρού κι αυτά θα σβήσουν.

Ωστόσο, ανάμεσά τους, έρχονται πού και πού κάποιοι που μπορούν να δουν πέρα από τις μεταμορφώσεις της ύλης και μπορούν να κοιτάξουν κατάματα τα μικρά μόρια του νερού που σχηματίζουν τον κόσμο μας. Αυτή τους η δύναμη γίνεται ευκαιρία, σε κάποιους από αυτούς που τους συναντούν, να δουν τα αλλεπάλληλα κύματα που κάνει το βότσαλο στο νερό με την πτώση του.

💢💢💢

Συχνά οι άνθρωποι μπαίνουμε στην έρημο της αμφιβολίας.  Είναι μία έρημος βασανιστική, που απειλεί να καταρρεύσει τις πεποιθήσεις και τους τοίχους του δόγματος που έχουμε κτίσει γύρω από τον εαυτό μας.  Είναι βασανιστική επίσης, γιατί μας βγάζει, θέλουμε δεν θέλουμε,  από τον εφησυχασμό   και την βεβαιότητα πως τα πράγματα "έτσι είναι" και μας αναγκάζει να την αντιμετωπίσουμε.

Στην "Μάγισσα", παρακολουθούμε τη ζωή ενός ιερέα, όταν αναγκάζεται να βγει από το φόβο και τον περιορισμό της πίστης του και να αποδεχτεί το "πέρα από τα όρια" της ύπαρξης ενός ανθρώπου.

Η θεια-Μαριά,  είναι η θεραπεύτρια,  η γυναίκα που βλέπει από μικρό παιδί πέρα από τον κόσμο των αναγνωρισμένων αισθήσεων.  Μπορεί και επεμβαίνει με το λόγο της και διασώζει ζωές.  Για τους κατοίκους του χωριού είναι αποδεκτή,  αλλά για τον ιερωμένο τους,  είναι μια μάγισσα,  και την αποκλείει από την Θεία κοινωνία.

Όμως,  η ζωή θα τον φέρει στο κατώφλι της για βοήθεια.

Ο παπα-Ευάγγελος,  είναι ένας από τους ερημίτες του βιβλίου μου "Επτά Ερημίτες".

Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα μιας άλλης εποχής.

Είναι επίσης αφιερωμένη,  σε μια πραγματική θεραπεύτρια, που η ζωή μου έδωσε την ευλογία να γνωρίσω.

Aφροδίτη

 

Ο κόσμος αναγνωρίζει την ομορφιά ως θείο δώρο. Άπειρα μάτια πέφτουν πάνω της με θαυμασμό και ζήλια, αναταράσσοντας ως τα μύχια τις πιο κρυφές επιθυμίες, που καμιά φορά οδηγούν στον φθόνο αυτούς που δεν μπορούν να την κατέχουν. Αν και είναι φθαρτή, γιατί δεν αντέχει για πολύ στον χρόνο, η ομορφιά στους ανθρώπους άλλες φορές γίνεται εισιτήριο για επιτυχία και αναγνώριση και άλλες οδηγεί σε ερήμους την ψυχή τους, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Γιατί η ομορφιά, κάτω από το πέπλο της δύναμής της, είναι εύθραυστη, όπως και το όμορφο κορίτσι της ιστορίας μας.

Η Αφροδίτη  δεν είχε μόνο το όνομα της Ελληνίδας θεάς αλλά και τις χάρες της. 

Απόσπασμα

Κάποιες φορές η ομορφιά γίνεται δοκιμασία. 

Η Αφροδίτη είναι μία από τους ερημίτες του βιβλίου Επτά Ερημίτες.

Ἔρως – Ἥρως

  

Alexandre Cabanel – Η Γέννηση της Αφροδίτης (1863)

 

Στον Έρωτα, που Θεός είναι 

 Ἔρως – Ἥρως

Τι ψάχνεις να βρεις θνητέ;

Έναν φτερωτό Άγγελο;

Μικρό

τόσο μικρό που τρυπώνει στο αίμα σου

ισχυρό όμως και αιχμηρό

βέλος αδάμαστο.

Ήρθε χθες το βράδυ στο όνειρο

κι ήταν εκεί όσοι θυμήθηκαν

Ένα στεφάνι ελιάς

Μια στάλα αγίασμα

Είπε:

Πως νομίζεις θνητέ πως θα με κρατήσεις στη Γη

Εμένα

το Ουράνιο των Θεών παιδί;

Ἥρως να γίνεις πρώτα

Πρωτέας

Να θυμηθείς την ουσία του Κόσμου μου.

 Ἔρως – Ἥρως 

είπε

και πέταξε μετά μαζί με το όνειρο.

Έμεινε ο κόσμος του ονείρου άδειος

μείναμε εμείς

Κάποιοι καρτερούν ακόμα τον έρωτα

Θνητό, φθαρτό, φτωχευμένο

Κάποιοι κατάλαβαν

Ἔρως – Ἥρως!  

 Από την ποιητική συλλογή Ξεχασμένα Φτερά

Προφητικά όνειρα!

Ο Νικήτας είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας.

Η ζωή του φαίνεται τακτοποιημένη, σχεδόν προβλέψιμη.
Σύζυγος, δύο παιδιά, καθημερινότητα σε σταθερή τροχιά.

Μέχρι που αρχίζουν τα όνειρα.

Όνειρα παράξενα. Επίμονα.
Σαν να έρχονται από ένα βάθος που ο ίδιος είχε ξεχάσει ότι υπάρχει.

Αρχίζει να τα παρατηρεί.
Προσπαθεί να τα κατανοήσει, να τα αποκωδικοποιήσει.

Και καθώς τα όνειρα ξεδιπλώνουν τον κόσμο τους, ανοίγεται μαζί τους και μια ρωγμή.

Μια σιωπηλή απομάκρυνση.

Μια μοναχική πορεία που δεν είχε ονομάσει ακόμη. 

 

 Απόσπασμα:

«Τώρα, η αμφιβολία έκανε την εμφάνισή της με αιφνιδιαστικές εισβολές στον νου του. Εκείνος έκανε πως δεν την έβλεπε, νομίζοντας πως, γυρίζοντας το κεφάλι του, εκείνη θα εξαφανιζόταν, αλλά η αμφιβολία είχε ήδη διαταράξει τον σταθερό του κόσμο και μικρές ρωγμές διέτρεχαν ήδη τους γερά χτισμένους τοίχους του.»

  

Ο Νικήτας είναι ένας από τους ερημίτες του βιβλίου Επτά Ερημίτες

Το νερό πάνω!

 

 

Ο Bernard είναι ένας Γάλλος ζωγράφος. Τα τελευταία πέντε χρόνια ζει σε ένα ελληνικό νησί.

Οι πίνακες που ζωγραφίζει, αντί για ουρανό και ατμοσφαιρικό φόντο, κατακλύζονται από νερό. Ζωγραφίζει ακατάπαυστα και πουλά τα έργα του στους τουρίστες που περιφέρονται στο νησί. Οι παράξενοι πίνακές του ασκούν μια ανεξήγητη γοητεία στους ανθρώπους.

Ο Bernard,  είναι ένας από τους ερημίτες, στο βιβλίο Επτά Ερημίτες.

"Ο Bernard άφησε πάνω στον βράχο το πινέλο του και κοίταξε στο βάθος του ορίζοντα. Το βλέμμα του πλανήθηκε πάνω στο νερό της θάλασσας και το φως του ήλιου, που ταξίδευε κι αυτό στα μικρά αλλεπάλληλα κύματα. Μετά χανόταν στο βάθος του ουρανού και της θάλασσας, εκεί που το φως αναδυόταν άλλοτε χλωμό κι άλλοτε ζωηρό, ανάλογα με την ώρα της ημέρας.

Έριξε το πινέλο του μαζί με τα υπόλοιπα στο βάζο με το νερό, αφού το ξέπλυνε πρώτα καλά, και μετά κοίταξε τον πίνακα που είχε αρχίσει να παίρνει μορφή. Τα χρώματα αναδύονταν ζωηρά και φωτεινά, αφήνοντας τη φαντασία να ξεχωρίσει το νερό που ταξίδευε στο ποτάμι, τα υδρόβια δέντρα και τις φιγούρες των ανθρώπων, που ψάρευαν στις όχθες του ποταμού και έσπρωχναν με τα μακριά κοντάρια τους τις αυτοσχέδιες βάρκες τους, από τον βαρύ ουρανό που έσταζε από τα μαβιά του σύννεφα και τους έδινε την αίσθηση του νερού όταν κινείται ή της υγρασίας που έχει διαποτίσει όλο τον ουράνιο θόλο. Κάθισε για καμιά ώρα ακόμα, μέχρι τα χρώματα του δειλινού να ξεδιπλωθούν στη θάλασσα, και μετά μάζεψε τα εργαλεία, το τελάρο και το καβαλέτο του και άρχισε να ανηφορίζει το ανώμαλο πέτρινο δρομάκι, καμιά πενηνταριά μέτρα μέχρι το σπίτι του."

Απόσπασμα 

P’isqusha ! Ένα μικρό πουλί!

 

P’isqusha, στη γλώσσα των Κέτσουα, σημαίνει μικρό πουλί. 

Ο Μάριος είναι ταξιδευτής.  

Τριγυρίζει όλον τον κόσμο, και όταν επιστρέφει, διηγείται στους φίλους του ιστορίες.  Κατά βάθος όμως, είναι ένας ερημίτης. Ένας άνθρωπος που δραπετεύει από τη δική του ζωή, παρατηρώντας προσεκτικά τις ζωές των άλλων. 

Στο διήγημα "Ένα μικρό πουλί", ο Μάριος σχεδόν εκμυστηρεύεται στον φίλο του ένα μικρό συμβάν που έζησε στην πόλη Σούκρε της Βολιβίας. 

Μικρά, καθημερινά, σχεδόν αδιόρατα γεγονότα,  συμβαίνουν στη ζωή μας.  

Είναι συχνά οι αθόρυβοι μοχλοί της κατανόησης και της αλλαγής.

Το ερώτημα είναι αν θα μπορέσουμε να τα αντιληφθούμε — και αν θα σταθούμε για λίγο μαζί τους. 

Ο Μάριος είναι ένας από τους ερημίτες του βιβλίου Επτά Ερημίτες.

  

Ένα βιβλίο, αφιερωμένο στα δέντρα και τις γυναίκες

 

Ουρανία

το δέντρο που μιλούσε

Η ιδέα που ξεκίνησε την συγγραφή αυτού του βιβλίου ήταν, αρχικά, ένα δέντρο. Ένα δέντρο με μαγικές δυνάμεις, από αυτά που συναντάμε σε όλες τις λαϊκές παραδόσεις και δοξασίες των λαών του κόσμου. 

Και ενώ ξεκίνησα με την σκέψη να γράψω ένα ακόμα παραμύθι, το βιβλίο εξελίχθηκε σε μια λογοτεχνική ιστορία, που μας αφηγείται τη ζωή μιας νέας κοπέλας, μετά την κληρονομιά που της αφήνει ο αγαπημένος παππούς της, κατόπιν θανάτου του. 

Παρακολουθούμε τη ζωή της, καθώς εξελίσσεται στο διάστημα ενός χρόνου. Κάθε κεφάλαιο του βιβλίου, φωτίζει ένα διαφορετικό σημείο της διαδρομής της, της προσωπικότητας και της ζωής της. 

Το βιβλίο μιλά για την φιλία, τον πόνο του χωρισμού, την μοναχικότητα, την επιλογή της μητρότητας, τη σχέση με τη φύση και τον εαυτό. 

Μέσα από τον εσωτερικό διάλογο που διατρέχει τις σελίδες του, η κεντρική ηρωίδα , που φέρει το όνομα Ελπίδα,  μας αποκαλύπτει τη σχέση της με τον κόσμο που την περιβάλλει.

Από την αρχή, μέχρι και τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου, όπου η ιστορία απογειώνεται σε μία μαγική τελετουργία, η Ελπίδα μιλά με το δέντρο που δεσπόζει στο κτήμα που κληρονόμησε. Αυτή η παράδοξη σχέση, την καθοδηγεί σε δρόμους πρωτόγνωρους και υπερβατικούς, που όμως θα γειώσουν τη ζωή της στη χαρά και τη δύναμη που αντλεί κάποιος από την αναγνώριση της αξίας του. 

Το βιβλίο το έγραψα απευθυνόμενη στις νέες γυναίκες, θέλοντας να προσφέρω με τον τρόπο μου υποστήριξη, αλλά και γενικότερα στις γυναίκες, που η φύση τους συνδέεται πολύμορφα με τον πλανήτη μας τη Γη, που μας υποστηρίζει αληθινά ως μητέρα. 

Κυρίως, το έγραψα με πολύ αγάπη για τα δέντρα, τα οποία κατέχουν μέσα μου την θέση των αληθινών παιδιών της Γης. 

Δεν αποκλείω τέλος και αυτούς τους ιδιαίτερους άνδρες, όπως ο παππούς της Ελπίδας, που με τη δική τους σοφία και υποστήριξη, οι γυναίκες κάνουμε την προσφορά μας. 

Γράφτηκε από την καρδιά μου και ελπίζω να σας αρέσει.

Το  βιβλίο είναι διαθέσιμο και μπορείτε να το αναζητήσετε σε όλα τα βιβλιοπωλεία της χώρας, κατόπιν παραγγελίας. 

Δήμητρα Μπιτσιάνη

Ένα βιβλίο, επτά ιστορίες και η έξοδος από την έρημο της ψυχής!

 

Ένα βιβλίο - επτά ιστορίες.

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε σταδιακά, όπως ακριβώς απαιτούν  οι εσωτερικές μετατοπίσεις που απαιτούνται για να ειπωθούν  ιστορίες, που μιλούν για την ψυχή.

Κάθε αφήγηση ζητούσε από εμένα μια προσωπική αλλαγή· και έτσι, επτά φορές μπήκα και βγήκα μέσα σε κόσμους που φωτίζουν τις στιγμές εκείνες όπου η ζωή αλλάζει πορεία.  

Η ειμαρμένη, ο πόνος της απώλειας, τα μικρά αλλά καθοριστικά απρόοπτα, τα παράδοξα και τα υπερβατικά, ακόμη και ο κόσμος των ονείρων—όλα γίνονται μονοπάτια που οδηγούν τους ήρωες στην έξοδο από την έρημο της ψυχής τους.

Οι επτά ιστορίες: 

 Μπαμπούσκα

Το νερό πάνω

Ένα μικρό πουλί

Αφροδίτη

Προφητικά όνειρα

Η μάγισσα

Τέσσερις γωνίες

 Ίσως σε κάποιες από αυτές, αναγνωρίσετε ένα κομμάτι δικό σας, ίσως πάλι όχι.  Σε κάθε περίπτωση,  μας αφηγούνται μέσα από την ενότητα του κόσμου, πώς τίποτα δεν γίνεται τυχαία και άσκοπα.  Αρκεί να μπορέσουμε να το αντιληφθούμε και να το αφήσουμε να μας οδηγήσει έξω από την έρημο της ψυχής μας. 

Η προσευχή στην εισαγωγή του βιβλίου είναι ο μαγικός αρμός και η λυτρωτική ουσία, που πέφτει σαν βροχή πάνω στην έρημο.

Το βιβλίο είναι διαθέσιμο σε όλα τα βιβλιοπωλεία κατόπιν παραγγελίας και βρίσκεται ήδη στους ΙΑΝΟ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ,  ΠΟΛΙΤΕΙΑ και στον εκδοτικό οίκο Οσελότος .

 💗Αν διαβάσετε τις ιστορίες αυτές, θα χαρώ να μου γράψετε τι βρήκατε μέσα τους.  Κάθε αναγνωστική ματιά, ανοίγει μια νέα εκδοχή του κόσμου τους!  

Το σαλιγκαρόσπιτο

 

Το Σαλιγκαρόσπιτο

Ο Κουλούρης αγαπούσε όλα τα στρογγυλά πράγματα.  Μέχρι και τις βόλτες του τις έκανε σε μικρούς κύκλους.  

Όταν μεγαλώσω, θα κάνω μεγάλους κύκλους, σκεφτόταν. 

Η περιπέτεια του Κουλούρη στο μεγάλο λιβάδι,  τον οδηγεί να ανακαλύψει τα καλά που έχει και να τα χρησιμοποιήσει, προκειμένου να βγει από τη δύσκολη θέση. 

Το παραμύθι είναι για παιδιά ηλικίας 3-5 ετών, πλούσιο σε μέγεθος και απολαυστικό με την εικονογράφηση της Εμμανουέλας Κακαβιά.

Από τις εκδόσεις   ΟΣΕΛΟΤΟΣ  και σε κάθε βιβλιοπωλείο μετά από παραγγελία.  

Καρδιές από πέτρα

Ραγίζουν άραγε και οι πέτρινες καρδιές;

Το νέο μου βιβλίο,  είναι μια μικρή ιστορία, που διαδραματίζεται στις Ινδίες.  Πώς αποξενώνονται οι καρδιές των ανθρώπων και σκληραίνουν,  μέσα στην ίδια σκληρότητα και τις δυσκολίες της ζωής. 

Με τον καιρό γίνονται πέτρα,  μέχρι ένα μαγικό χέρι να τις αγγίξει στο πιό λεπτό τους σημείο,  εκεί που η πέτρα είναι πιό λεπτή και ένα κτύπημα μπορεί να την διαρρήξει και να επαναφέρει την καρδιά στους κανονικούς κτύπους της.

Στη συγκεκριμένη ιστορία,  η  αγάπη ενός ζώου,  κρατά τον πυρήνα της καρδιάς ενός ανθρώπου, ακόμα ζεστή.  Όλοι μας γνωρίζουμε και ειδικά όσοι έχουν ζώα,  την μεγάλη θετική επίδραση που ασκούν πάνω μας.  Γι' αυτό η ιστορία αυτή,  είναι αφιερωμένη στον Κουμάρ, τον ελέφαντα,  τον κρυφό πρωταγωνιστή του βιβλίου.

Ο συμβολισμός και η μικρή, σχεδόν αδιόρατη τελετουργία της υλοποιημένης πέτρινης καρδιάς, είναι ένα σημείο πολύ δυνατό,  που διαρρηγνύει και τις τελευταίες αντιστάσεις του σκληρού πατέρα.

Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από ένα ινδικό ντοκιμαντέρ,  στο οποίο ο Ινδός οδηγός ελεφάντων, αφηγείται ένα όνειρο, στο οποίο ο ελέφαντάς του, τον οποίο αγαπά πολύ, τον ερωτά: " θα δεχόσουν σε μια επόμενη ζωή,  να είμαι εγώ το αφεντικό σου και εσύ ο ελέφαντας;"  Και ο οδηγός απαντά εν συνειδήσει  :  "Ναι, θα δεχόμουν". 

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Οσελότος",  και είναι διαθέσιμο και σε όλα τα βιβλιοπωλεία, κατόπιν παραγγελίας.

https://www.ianos.gr/kardies-apo-petra-0546131#more-info-tab 

(άμεσα διαθέσιμο)

 

H αξία της αυτογνωσίας.

 

Από το Απολλώνιο "Γνώθι Σαυτόν",  τις σχολές "ΖΕΝ" και διαλογισμού,  τις σαμάνικες παραδόσεις και τα φιλοσοφικά συστήματα,  μέχρι τη σύγχρονη ψυχολογία,  η αυτογνωσία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος που μας οδηγεί στην αυτοπραγμάτωση.  

Στην πράξη, και όχι απλά ως ένας ορισμός ή μιά λέξη που συνηθίζεται σε χώρους εσωτερικής αναζήτησης και φιλοσοφίας,  η αυτογνωσία είναι η πιό πρακτική και ουσιαστική στάση με την οποία μπορούμε να πορευόμαστε στη ζωή.

Το να γνωρίζω τον εαυτό μου,  δεν είναι κάτι απλό και εύκολο,  εφόσον δεν γνωρίζουμε τι είναι πραγματικά ο άνθρωπος,  αλλά έχουμε μία περιορισμένη και εξ' αρχής "ορισμένη" αντίληψη γι' αυτό.  Άλλοι πιστεύουν ότι είμαστε μόνο σώμα και μετά το θάνατό μας τίποτα δεν μένει από εμάς.  Άλλοι πιστεύουν ότι υπάρχει η Ψυχή και αυτή συνεχίζει την πορεία της μετά τον θάνατο του φυσικού σώματος.   Υπάρχουν πολλές θρησκείες και απόψεις και φιλοσοφικά μονοπάτια και φυσικό είναι να διαβούμε κάποια από αυτά,  είτε μέσω της παράδοσης της Χώρας που γεννιόμαστε,  είτε με κάποια επιλογή,  κατά τη διάρκεια της αναζήτησής μας.   Κύριος όμως στόχος,  είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και όχι να ασπαστούμε κάποιο δόγμα ή σύστημα.

Γιατί,  το να γνωρίζεις τον εαυτό σου,  είναι κάτι που γίνεται διαρκώς.  Μπαίνω σε σχέση με τον εαυτό μου,  αφουγκράζομαι τη φωνή του,  συνομιλώ μαζί του, παρατηρώ στις σκέψεις του.  Το να γνωρίζω τον εαυτό μου,  βασίζεται στον σεβασμό που του έχω και στην αξία που του δίνω.  Έτσι,  σε όποιο μονοπάτι κι αν βρεθώ,  οι δάσκαλοι,  οι καθοδηγητές,  ακόμα και τα δόγματα,  είναι ένα μέσον για την εξέλιξη και όχι την καθήλωσή μου.   

Το να γνωρίζω τον εαυτό μου,  με προστατεύει από την χειραγώγηση και τον έλεγχο των άλλων, όπως με οδηγεί και στην απενοχοποίηση  αλλά και την λήψη της ευθύνης για την ζωή μου.  Γίνομαι περισσότερο συνειδητός άνθρωπος απέναντι στους άλλους, επειδή γνωρίζοντας τον εαυτό μου,  μπορώ να τους κατανοώ καλύτερα.   

"Γνώθι Σαυτόν"

Το μεγάλο κλειδί για την επιτέλεση του σκοπού της ζωής μας. (Πιστεύεις ότι η ζωή σου έχει κάποιο σκοπό;)

Από τις μικρές καθημερινές προκλήσεις,  μέχρι τα μεγάλα ερωτήματα,  η σχέση με τον εαυτό μας είναι η βάση στην οποία στηρίζονται οι επιλογές μας και τα αποτελέσματά τους.  Γιατί,  αυτός ο εαυτός μας είναι αυτός που αφομοιώνει και διϋλίζει τις εμπειρίες και τη γνώση που λαμβάνει από τα γεγονότα και τις εξωτερικές πηγές,  εφόσον αυτός ΕΙΝΑΙ και πρέπει να είναι ο Κύριος ρόλος στη ζωή μας.

Η πορεία και οι επεκτάσεις σε αυτόν τον δρόμο της Αυτογνωσίας,  είναι νομίζω άπειρες,  όπως άπειρη είναι και η δημιουργία στην οποία εντασσόμαστε.   Αν υπάρχει ένα Φως που μπορούμε να δούμε κατά τη διάρκεια της μικρής ανθρώπινης ζωής μας,  είναι το να γνωρίσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.  Σαν ένα μέρος της δημιουργίας,  περιέχει τις άπειρες διαστάσεις της,  αλλά και τις μοναδικές δυνατότητες που έχει κάθε όν,  κατά την σύλληψή του από τον Θεϊκό Νου,  ακόμα και όταν αυτές περιορίζονται στην ενσάρκωσή του.

Πιστεύετε ότι αξίζει να γνωρίσετε τον εαυτό σας;

Σας αφιερώνω το παρακάτω ποίημα από την πρώτη μου ποιητική συλλογή,  με τίτλο:  " O Oνειρευτής"

Περιελίξεις

 

Βαθειά, βαθειά μέσα μου,  

εισχώρησε η προσοχή του νου μου

και εστίασα εκεί που λένε 

πως ο  πυρήνας της ύπαρξής μας βρίσκεται.

Μοιάζεις με σφαίρα φωτεινή 

και όσο σε παρατηρώ ένας γαλαξίας μέσα σου περιστρέφεται.

Όπως επάνω, έτσι και κάτω,  αυτόματα σκέφθηκα.

Αν δεν είμαι το σώμα μου,  αν δεν είμαι ο καθρέφτης μου,  

αν δεν είμαι οι σκέψεις μου, αν δεν είμαι τα συναισθήματά μου,

τότε 

είμαι ένας ακόμα γαλαξίας του σύμπαντος,  

κρυμμένος καλά μέσα σ’ ένα θνητό σώμα

 που κινείται και ζει πάνω σε μια σφαίρα περιστρεφόμενη.

Για φαντάσου,  πόσοι γαλαξίες κρυμμένοι 

και πόσοι φανεροί κινούνται αενάως 

παριστάνοντας τους ανθρώπους,  τα ζώα, 

τις πέτρες, το νερό, τη γη, τα άστρα!

Το Σύμπαν άραγε αναπαράγεται πάνω σ’ αυτό το μοντέλο;

Περιστρεφόμενες φωτεινές υπάρξεις, 

μέσα σε άλλες και σε άλλες, χωρίς τελειωμό;

Έτσι κι εγώ είμαι, ένας μικρός γαλαξίας

που περιέχει άλλους μικρότερους 

και εμπεριέχεται σε άλλους μεγαλύτερους.

Μακάρι να μπορούσα να δω αυτόν τον μεγάλο 

που εμπεριέχει τους πάντες.

Υπάρχει άραγε ή κι αυτός εμπεριέχεται;

Αντίγραφα είμαστε όλοι του αρχικού πρωτοτύπου

κινούμενοι στη δική μας τροχιά 

και όλοι μαζί στο μεγάλο δρόμο.

Απειροελάχιστοι, διακριτοί, φωτεινοί και χρωματιστοί 

μεγαλειώδεις, όλοι μέλη της ίδιας οικογένειας.

Αν, σκέφθηκα, αν γνωρίσω εσένα 

δικέ μου γαλαξιακέ πυρήνα, 

αν γνωρίσω τις δομές και τις αρχές σου 

τότε είναι σαν να γνωρίζω τα πάντα. 

Τα μεγάλα και τα μικρά, τα αόρατα και τα ορατά.

Όπως επάνω, έτσι και κάτω, Ερμή!

Ευλογίες μας πρέπουν και έπαινοι και ύμνοι, 

σε όλους εμάς 

τους μικρούς γαλαξίες του Σύμπαντος.

 Ο ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΣ

Τα βιβλία μου στο 50ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο.

 

Ποίηση

Νουβέλα

Αγαπητοί Φίλες και Φίλοι,

Και φέτος συμμετέχω στο περίπτερο των εκδόσεων "Οσελότος", με τα δύο τελευταία βιβλία μου, τα οποία σας έχω παρουσιάσει ήδη εδώ και εδώ στο blog μου.

Αγαπώ τα βιβλία, γιατί όπως γράφω και στην παλαιότερη ανάρτησή μου, " Η αλχημεία ενός βιβλίου":

"... Τα βιβλία είναι μαγικά  πλάσματα.   Όχι πράγματα, γιατί τα πράγματα δεν έχουν μεγάλο δυναμικό ενέργειας. 

Μπορούν να μετατρέπουν κάθε απλό μέταλλο σε χρυσό,  όπως η Aλχημεία.     

Μπορούν να μας συνδέουν πέρα από το τόπο και το χρόνο,  όπως αληθινά είμαστε."

Σας ευχαριστώ! 

Ομοιοκραδασμικοί!

 

Γράφω πάντα μέσα από προσωπικές εμπειρίες και μηνύματα.  Πολλοί έχουν μιλήσει για την ένωση ομάδων που δονούνται στις ίδιες συχνότητες,  ή για την ένωση της φυλής.  Τελευταία,  η πληροφορία,  αλλά κυρίως το αίσθημα της επαφής και συν-δημιουργίας,  είναι πολύ έντονη.  Αυτή η ανάγκη,  θα ξυπνήσει την ελπίδα και το ενδιαφέρον να αρχίσουμε μια νέα εργασία,  που είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη και τη ζωή  μας.

Είναι επίσης αναγκαίο και σημαντικό, γιατί όλες οι μέχρι σήμερα εμπειρίες και γνώσεις μας,  έχουν μεταστοιχειωθεί κάτω από τις νέες ενέργειες του πλανήτη.    Από τη μία,  έχουμε έναν κόσμο παλιό,  που αγωνίζεται να κρατηθεί στις αρχές του,  αλλά αυτός ο κόσμος δεν έχει κανένα νόημα για εμάς πλέον.  Όλα,  ακόμα και η ύλη στην οποία επενδύσαμε τόσα χρόνια τη ζωή μας, ως ανθρωπότητα,  δεν έχει την ίδια αξία στη ζωή μας.   Αυτά που μέχρι σήμερα ήταν σημαντικά,  πλέον δεν είναι.  Τη θέση τους θα πάρουν αυτά που έρχονται και θα αναδυθούν μέσα από τα γεγονότα και κυρίως τη στάση που θα κρατήσουμε απέναντί τους.  

Και γι' αυτό το λόγο,   ομάδες ανθρώπων  θα  ενωθούν με κύριο άξονα  την εσωτερική τους ανάγκη και τις κοινές αξίες κοσμοθέασης.  Πολλές φορές οι συναντήσεις αυτές θα γίνουν με έναν τρόπο παράδοξο,  χωρίς προσχέδιο και συνειδητή πρόθεση.  

Αναφέρομαι  στους ανθρώπους που έχουν αντιληφθεί πόσο σημαντική είναι η πνευματική τους φύση και ιδιαίτερα τώρα,  στις μεγάλες συγκρούσεις.   Το να επικοινωνούν,  με οποιονδήποτε τρόπο, είναι η βάση πάνω στην οποία θα δομηθεί ένα νέο μοντέλο ζωής.   Αυτό θα οδηγήσει στην ενδυνάμωση και στην γρήγορη εξέλιξη των ατόμων που αλληλεπιδρούν,  έτσι ώστε η δική τους ενέργεια και συχνότητα,  να επιδράσει στο γενικό περιβάλλον.

Πριν πολλά χρόνια,  είδα ένα όμορφο και περίεργο όνειρο.  Δεν θα σας το διηγηθώ,  αλλά θα μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω ποίημα,  που έγραψα γι' αυτό.

Ο Λόφος

Υπάρχει ένας λόφος εκεί

ανεβαίνοντας τα μάτια σου τον αναγνωρίζουν

αυτό τον απαλό λόφο

Μόνος σου δεν είσαι

ανάμεσα στους δικούς σου

αναγνωρίζεσαι

Το φως τυλίγει τα χέρια και τα πόδια σας

Μετά τυλίγει τα μέτωπα

Ένα γλυκό τραγούδι κάνει την υπόσχεση Τώρα!

Τώρα,  είναι η αληθινή ώρα

Ψηλά, πάνω από το περίγραμμα του λόφου

γνωρίζεις ποιος σε περιμένει

Πέρα από το χρόνο, στο αιώνιο παρόν

Άρχει.

Αυτόν τον χρυσό λόφο

με το πράσινο λιβάδι

και την ανάσα του Ήλιου πάνω του

κάποτε τον ονειρεύτηκες

μέσα στο βαθύ σκοτάδι 

τις αέναες νύχτες της Γης!

Ξεπρόβαλλε κάποτε σαν όραμα

και σημάδι.

Τώρα, αληθινός γίνεται

αυτός το λόφος

Ανεβαίνεις,  Ανεβαίνετε!

(Από τη συλλογή "Ο Ονειρευτής")

Σας εύχομαι ευδαιμονία,  ένωση με την πνευματική σας οικογένεια που δίνει δύναμη και χαρά!

Καλό Σαββατοκύριακο!

  

Θεϊκή Συγχρονικότητα!

 

Σε χαιρετώ Παρατηρητή!

Διαλογίζομαι σε εκείνο το μικρό άνοιγμα του χρόνου, πάνω στο χώρο της δικής σου πραγματικότητας, που σου έδωσε την πληροφορία για να προχωρήσεις σε νέες διαστάσεις αντίληψης της εμπειρίας σου.

Για τη συγχρονικότητα μίλησε ο γνωστός ψυχίατρος και ψυχολόγος Carl Jung, αλλά για τη λειτουργικότητά της στη ζωή σου,  θα επιβεβαιώσεις εσύ,  αν μπορείς να αντιληφθείς την ύπαρξή της, σε "τυχαία" μικρά η μεγάλα γεγονότα στη ζωή σου και εμβαθύνοντας σε αυτά, αναγνωρίζοντας τον λόγο για τον οποίο έγιναν.

Ακόμα και πίσω από την εικόνα της επιλογής, πολλές φορές κρύβεται η συγχρονικότητα της πληροφορίας ή της συνάντησης,  στην οποία όμως εσύ έδωσες προσοχή, ακολουθώντας την διαίσθησή σου.

Με αυτόν τον τρόπο,  δίνεις την ευκαιρία στις δυνατότητες να εκπληρώσουν τον σκοπό σου.  Παρατηρώντας και ακολουθώντας τη θεϊκή συγχρονικότητα,  μπαίνεις στη συχνότητα και τη δόνηση που έχει σχεδιαστεί για εσένα παρατηρητή.  Για να μην μείνεις στάσιμος ή αργοπορείς στα ήδη γνωστά μοντέλα ή για να μπορέσεις να δεις τι κρύβεται μέσα  στις εμπειρίες σου.  

Μέσα από τα δύσκολα γεγονότα που διαδραματίζονται τα τελευταία χρόνια στον πλανήτη μας,  η προσωπική μας ζωή επηρεάζεται, και τώρα είναι ακόμα πιό αναγκαίος ο συγχρονισμός μας με τα μηνύματα που έρχονται από το πνευματικό πεδίο, διότι στο υλικό πεδίο, ο διαχωρισμός τείνει να γίνει ακόμα πιό έντονος.

Η Θεϊκή συγχρονικότητα,  είναι το μέσο,  που μας οδηγεί να παρατηρήσουμε πίσω από τα γεγονότα,  μέσα από αυτά και πάνω από αυτά.  Τι απαιτείται για να την αναγνωρίσουμε;  Φυσικά αναγνώριση της Θεϊκής Αρχής,  δημιουργική περιέργεια και  εμπιστοσύνη στις άπειρες διαστάσεις της ζωής μέσα και γύρω μας.

Σε χαιρετώ αγαπητέ Παρατηρητή,  με ένα ποίημα από την ποιητική συλλογή "ΚΟΣΜΟΣ".

Συμπτώσεις

 

Κοίτα πως έπεσα πάνω σου!

Τόσες πολλές οι πτυχές του Κόσμου

άπειρες οι πιθανότητες

αφάνταστοι οι συσχετισμοί

Θεϊκές συγχρονικότητες!

 

Αν είναι να σε συναντήσω

όλα κλειδώνουν στο ρολόι του Κόσμου

Γίνονται θαύματα!

 

Χάνονται τα Αν

γίνονται βεβαιότητες

Συμπτώσεις δεν υπάρχουν

μόνο συμφωνημένα πράγματα!

Καλή Κυριακή!

Έρχεσαι σαν απαλό χάδι Ερατώ!

 

Η νέα ποιητική συλλογή μου,  αφιερωμένη στη Μούσα Ερατώ,  μιλά για τους ψίθυρους της Καρδιάς που εκφράζονται μέσω του ποιητικού λόγου.    Η Ερατώ,  η Μούσα της ερωτικής ποίησης, των ύμνων προς τους Θεούς και   προστάτιδα της ποίησης,   έρχεται σαν απαλό χάδι και μετουσιώνει τον εσωτερικό λόγο στο δικό της ρυθμό. 

 

Κι εκείνο το μισό που μένει εδώ

θυμάται κι ερωτεύεται

ντύνεται ένα- ένα όλου του χορού τα βήματα

μυρίζει κι αναπνέει όλα τα ποιήματα

χαϊδεύει τη φωτιά και νοιώθει πως δροσίζεται.

"Ερατώ"

Τα ποιήματα της συλλογής,  δεν μιλούν για τον ανθρώπινο έρωτα,  μιλούν όμως για οτιδήποτε αυτός αγγίζει και διευρύνει μέσα μας,  είτε αφορά τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους,  είτε μας περιβάλλει ως μία πραγματικότητα που μπορούμε να αντιληφθούμε όμως με διαφορετικό τρόπο,  και κυρίως μιλούν για  τον εσωτερικό μας κόσμο,  που αναπτύσσει τις δυνάμεις του και εξελίσσεται.

Κάτι θυμάμαι

που συγκρούεται αναπάντεχα με τους ρυθμούς της καρδιάς μου

κι αλλάζει την τροχιά τους.

"Κάτι θυμάμαι"

Σαν απαλό χάδι έρχεται η Ερατώ, αφουγκράζεται την ανάγκη της ψυχής και μεταφέρει το μήνυμα.  

Αυτές τις άδειες ώρες

κάτι κυοφορείται στις πιο μικρές μονάδες του χρόνου

εκείνες της σιωπής

του πιο ισχυρού ήχου των Κόσμων!

"Άδειες ώρες"

Λυτρωτική η Μούσα,  μας οδηγεί να κοιτάξουμε πίσω από τα πράγματα που αντιλαμβανόμαστε ως άνθρωποι και να δούμε έστω ένα κομμάτι από τον δικό της Θεϊκό Κόσμο.

Τη στιγμή της λύπης

γεννιέται ένα μικρό λουλούδι

λεπτός είναι ο μίσχος του

πάνω στα πέταλά του βηματίζει ο ρυθμός

που καλπάζει μέσα στις φλέβες σου.

Σαν ξεδιπλώνεται απαλά μέσα στον χρόνο

αποκαλύπτει το κρυμμένο πρόσωπο της αγάπης.

"Η στιγμή της λύπης"

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "ΟΣΕΛΟΤΟΣ"   

Διαθέσιμο από τον εκδότη, στα βιβλιοπωλεία ΙΑΝΟΣ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ και σε οποιοδήποτε άλλο βιβλιοπωλείο της περιοχής σας, κατόπιν παραγγελίας, καθώς επίσης και από τη Συγγραφέα.

 

Τα βιβλία μου στο Φεστιβάλ βιβλίου 2021 στο Ζάππειο.

 Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Σας ενημερώνω ότι στο φετινό 49ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο,  από 3 έως 19 Σεπτεμβρίου 2021,  και συγκεκριμένα στο περίπτερο 88  των εκδόσεων "Οσελότος",   μπορείτε να βρείτε τα βιβλία μου:

ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ  (Νουβέλα)

και ¨ΚΟΣΜΟΣ" (Ποιητική συλλογή)

Σας ευχαριστώ,

Δήμητρα Μπιτσιάνη

Ιούλης μήνας!

 

 Ιούλης μήνας

 

Κι έγινε το σχήμα των χειλιών κοφτερό

και πλήγωσε τα φιλιά

που έσταξαν αλμυρό νερό…

Και γι’ αυτό είπε η ψυχή:

«Θέλω κι εγώ τα δίκια μου»!

Κι όταν τα βρήκε

έγινε το σχήμα της λείο και λαμπερό

Κύλισε πάνω στα άσπρα βράχια

σαν πρωϊνό άστρο και μετά

βυθίστηκε στην γαλήνη.

Κι ήταν λευκό πανί πάνω στον αφρό

Ιούλης μήνας σε Ελληνικές θάλασσες!

Από την ποιητική συλλογή "Ερατώ"

Δήμητρα Μπιτσιάνη

Καλό μήνα φίλες και φίλοι!   

Να μην ξεχνάμε την Ψυχή μας και τα δίκια της!  

Γιατί δεν είμαστε μόνο ένα σαρκίο.  

Ευτυχώς!  

"Ουρανία το δέντρο που μιλούσε" - Μια συνοπτική παρουσίαση

" Η Γυναικεία μας φύση κάποιες φορές αλλοτριώνεται από την υποταγή και άλλοτε αδικείται από την κατάταξη ενός κόσμου που δεν μπορεί να την κατανοήσει."

Αυτό το βιβλίο γράφτηκε πριν από τρία χρόνια περίπου και εκδόθηκε στην ώρα του.  Κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι ένα δέντρο.  Αλλά,  οτιδήποτε υπάρχει πάνω στη γη,  συνδέεται μαζί μας,  αρκεί να μπορέσουμε να το αντιληφθούμε και να το εκτιμήσουμε.

Έτσι γίνεται και στην ιστορία αυτή,  με το κεντρικό πρόσωπο  την Ελπίδα,  να δημιουργεί μία σχέση φιλίας και εμπιστοσύνης με μια βελανιδιά στο κτήμα της παππού της,  το οποίο κληρονομεί.

Το  βιβλίο ισορροπεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και την εσωτερική αλήθεια που βιώνουμε ως εμπειρία,  ακόμα κι όταν αυτή αγγίζει τα όρια του φανταστικού και του μεταφυσικού.   Ο εσωτερικός διάλογος κυριαρχεί και είναι ένας τρόπος του αναζητητή και όχι του ανθρώπου που ζει μέσα από δόγματα.   

Ο πυρήνας της ιστορίας είναι  οι Γυναίκες και η σχέση τους με τον κόσμο μας.   Είναι  οι ειλικρινείς σχέσεις με τον εαυτό μας και τους άλλους,  και είναι "η κατανόηση της μοναδικής και μοναχικής διαδρομής που όλοι ακολουθούμε κάποια στιγμή στη ζωή μας",  όπως κάνει και η Ελπίδα.   Είναι επίσης η σύνδεση με την προγονική μας ενέργεια,  η αναγνώριση και η αξιοποίηση όλων των σημαντικών για εμάς αυτών στοιχείων.  Το να μπορέσουμε να εστιάσουμε στα χαρίσματα των προγόνων μας που μεταφέρουμε ως συνεχιστές τους, γιατί αυτές είναι οι ρίζες μας,  που μας κρατούν όρθιους στους ανέμους της ζωής.   Συχνά ακούμε για καθαρισμούς από τις προγονικές μας ενέργειες,  αυτές που μας κρατούν "αρνητικά" δεμένους και καθηλωμένους σε προβλήματα,  αλλά χρειάζεται να δούμε τη χάρη και τα δώρα που μεταφέρουμε επίσης κι αυτό είναι το πιό μεγάλο μας δώρο.   Γιατί είμαστε οι συνεχιστές τους και το καλύτερο "μνημόσυνο" των προγόνων μας,  είναι να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω την καλή τους ιστορία.

Ο παππούς της Ελπίδας,  είναι ο μαγικός της πρόγονος,  αλλά και ο ναός της Αθηνάς στην Ακρόπολη και τα ιερά δέντρα της ανθρωπότητας, όπως η ιερή βελανιδιά του Δία,  και οι ιέρειες που την οδηγούν μέσα από υπερβατικές εμπειρίες την ημέρα της Αγάπης στο να της αποκαλυφθεί η αξία της. 

Οι γυναίκες της ανθρωπότητας είναι οι μητέρες και οι ερωμένες,  οι ιερές οντότητες, όπως είναι και οι ιεροί άντρες,  που θα το αντιληφθούν όταν μιλήσουν από την καρδιά τους. 

Γιατί : "....Οι σκέψεις είναι πολλές φορές - ίσως και τις περισσότερες - ετερόφωτες, ενώ η καρδιά είναι σαν ένας μεγάλος σταθερός ήλιος. Όταν μιλά το καταλαβαίνεις, γιατί όταν μιλά η καρδιά, είναι σαν να μιλά όλο σου το είναι. Δεν είναι μια νοητική, λογική διαδικασία, και νομίζω ότι αυτό συμβαίνει σε όλους μας,  αλλά ποιος έχει το χρόνο να το παρατηρήσει!" 

Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στη γιαγιά μου τη Δήμητρα και είναι επίσης αφιερωμένο σε όλες τις γενναίες ψυχές που ενσαρκώθηκαν και ενσαρκώνονται στον πλανήτη αυτό ως Γυναίκες.

Καλό σας απόγευμα!

    

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΠΟΛΙΤΕΙΑ