Alexandre Cabanel – Η Γέννηση της Αφροδίτης (1863)
Στον Έρωτα, που Θεός είναι
Ἔρως – Ἥρως
Τι ψάχνεις να βρεις θνητέ;
Έναν φτερωτό Άγγελο;
Μικρό
τόσο μικρό που τρυπώνει στο αίμα σου
ισχυρό όμως και αιχμηρό
βέλος αδάμαστο.
Ήρθε χθες το βράδυ στο όνειρο
κι ήταν εκεί όσοι θυμήθηκαν
Ένα στεφάνι ελιάς
Μια στάλα αγίασμα
Είπε:
Πως νομίζεις θνητέ πως θα με κρατήσεις στη Γη
Εμένα
το Ουράνιο των Θεών παιδί;
Ἥρως να γίνεις πρώτα
Πρωτέας
Να θυμηθείς την ουσία του Κόσμου μου.
Ἔρως – Ἥρως
είπε
και πέταξε μετά μαζί με το όνειρο.
Έμεινε ο κόσμος του ονείρου άδειος
μείναμε εμείς
Κάποιοι καρτερούν ακόμα τον έρωτα
Θνητό, φθαρτό, φτωχευμένο
Κάποιοι κατάλαβαν
Ἔρως – Ἥρως!
Από την ποιητική συλλογή Ξεχασμένα Φτερά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου