Εδώ και πολύ καιρό, γίνεται μια
συνάντηση, κάπου εκεί στο εσώτερο
διάστημα του εαυτού μου, που ναι μεν
μπορεί να εντοπισθεί, αλλά δεν μπορεί να χρονολογηθεί.
Έρχεσαι εσύ, ένας άνθρωπος, μπορώ να διακρίνω το ανθρώπινο σχήμα
σου, αλλά δεν βλέπω καθαρά τα προσωπικά
χαρακτηριστικά σου, αφού χάνονται οι
καθαρές γραμμές τους μέσα στο φως.
Λάμπεις!
Κάθεσαι απέναντί μου και αρχίζουμε μια συζήτηση.
Σε ρωτώ ποιος είσαι.
«Είμαι ο άνθρωπος της Γης», απαντάς.
« Κι εγώ», σου λέω «κι εγώ άνθρωπος της Γης είμαι, αλλά εσύ είσαι διαφορετικός, λάμπεις, θα
έλεγα πως μοιάζεις περισσότερο με άνθρωπο του Ουρανού».
«Μα και η Γη στον Ουρανό βρίσκεται»,
μου απαντάς.
«Ναι, σωστά» απαντώ
προβληματισμένη. «Έχεις κάτι να μου πεις;
Γιατί έρχεσαι;»
«Έχω να σου δείξω», μου λέει και
χαμογελά. Μέσα απ’ αυτό το χαμόγελο,
που εξαντλείται στο φως του, ο συνομιλητής μου αρχίζει να χάνεται. Τη θέση του παίρνουν εικόνες και ήχοι, πρόσωπα ανθρώπων και ζώων, δέντρα και ποτάμια, ωκεανοί και γεωλογικοί σχηματισμοί. Όταν επανέρχεται στο αρχικό του σχήμα, με ρωτά: « Κατάλαβες;»
«Ναι», του απαντώ. «Να ΕΙΜΑΙ
άνθρωπος της Γης, σαν και σένα».
Δεν έφυγε, συνεχίζει να
έρχεται, θέλει ως φαίνεται να μου
υπενθυμίζει, με αυτή την
επαναλαμβανόμενη συνάντηση, αυτό το
λαμπρό όραμα του ανθρώπου που ζει για να μοιράζεται με αγάπη ότι απαρτίζει τη
Γη και ότι ζει πάνω της. Επεκτείνει την
ενέργειά του, πέρα από το μικρό σώμα
του, το μικρό χώρο του, και κάθε
υλικό περιορισμό.
Έχει μεγάλες επιδιώξεις και δυνατότητες, πέρα από τις πονηρές σειρήνες που τον θέλουν
καθηλωμένο στους φόβους του. Γνωρίζει
πως η ενέργεια της Αγάπης, ως
δημιουργική δύναμη, δεν πρόκειται να
αφαιρέσει τίποτα από τον εαυτό του, αν
προσφέρει και στους άλλους.
Τιμά την ευλογία της επικράτειάς
του, με οποιονδήποτε τρόπο, μέσα από το ρόλο του, προσφέροντας τα δώρα της α-φθονίας και της
χαράς. Τολμά να αφήσει πίσω του κάθε
αρνητικό αποτύπωμα της έλλειψης και της αποκοπής.
Πολύ μου αρέσει αυτός ο λαμπρός άνθρωπος! Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να τον ακολουθήσω. Τι έχω να χάσω άλλωστε;
Καλό Σαββατοκύριακο!
