Δημιουργός ή Καταστροφέας;

 

Ρώτησα ένα πρωί τον Θεό, γιατί ζούμε.  Και μου απάντησε.  Μου έδειξε εκείνη στη στιγμή που η ψυχή,  ξεκίνησε τον δρόμο της πάνω στις ακτίνες των δρόμων.  Ήταν τόσο καλά στην αγκαλιά του Θεού. Ευδαιμονική,  γαλήνια και πλήρης.  Όπως ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά της μάνας, του πατέρα.  Αλλά, η Ψυχή πήρε το μεγάλο δώρο της Ελευθερίας,  να ταξιδέψει,  να γνωρίσει,  να δημιουργήσει και να γυρίσει μετά, αφού ολοκληρώσει το έργο της,  στην αγκαλιά του Θεού.  

Αυτό το μεγάλο δώρο της ζωής,  για το οποίο πολλές φορές γκρινιάζουμε και δυσανασχετούμε,  είναι η ευκαιρία μας να γίνουμε δημιουργοί στη δική μας κλίμακα,  στη δική μας διάσταση ζωής,  να γίνουμε Θεοί στον δικό μας κόσμο.

Το αν θα γίνουμε θεοί δημιουργικοί εφαρμόζοντας τις αρχές της Εστίας μας,  ή θεοί καταστροφικοί,  εξαρτάται πάλι από εμάς.   Τόση είναι η αγάπη και τόση είναι η ελευθερία,  που δίνεται στην ψυχή.  

Φύγαμε λοιπόν από το πατρικό και μητρικό μας σπίτι,  με όλα τα απαραίτητα εφόδια και εργαλεία, με τις μοναδικές εκείνες για τον καθένα μας ποιότητες και δυνάμεις,  για τα μεγάλα ταξίδια μας.  Στην πορεία των πήγαινε-έλα,  πολλοί ξεχάσαμε εκείνη την Εστία,  τις αρχές, την αγάπη και την αρμονία στην οποία ΕΙΜΑΣΤΕ και γίναμε θεοί καταστροφής.   Αλλά,  εκείνος ο πυρήνας της αλήθειας μας είναι ζωντανός,  διαφορετικά ούτε καν θα υπήρχαμε.

Να ξυπνήσουμε, να θυμηθούμε.   Παρόλες τις αρνητικές επιδράσεις και καταστάσεις, να ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ να ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ποιοί είμαστε.   Να βάλουμε εμπρός την ενέργεια του πυρήνα μας.  Πρακτικά το να είσαι δημιουργός,  δεν είναι το να κάνεις,  αλλά ΤΙ και ΠΩΣ επιλέγεις να κάνεις.  Η δημιουργία δεν είναι κάτι μεγαλεπήβολο,  αλλά είναι  το οτιδήποτε κάνεις σπουδαίο όταν το επιτελείς με αγάπη και συνείδηση.

Η δημιουργία ΕΙΝΑΙ σε κάθε πράξη της καθημερινότητάς μας,  στην συνείδηση του εαυτού μας και την ενσυναίσθηση.   Ότι είναι στην ζωή μας,   είναι ένα κάλεσμα προς εμάς,  να το διαχειριστούμε είτε ως Θεοί δημιουργίας, είτε ως Θεοί καταστροφής.   Καθώς ο καθρέφτης σπάει σταδιακά,  η αλήθεια μας αποκαλύπτεται.   Πέρα από τις αισθήσεις του σώματος, νέες καινούργιες αναδύονται και δεν χρειάζεται μόνο να ακούσω,  να κοιτάξω,  να αγγίξω και να μυρίσω αυτό που με περιβάλλει,  επειδή ο πυρήνας μου γίνεται αντιληπτός.     

ΕΙΜΑΙ ο δημιουργός!   Έχω τις δυνάμεις και τις αναγνωρίζω!  Ο πυρήνας μου κινεί τις προθέσεις και τις πράξεις μου.   Ο θεός της καταστροφής μέσα μου παραμερίζεται,  αναγνωρίζεται η περιορισμένη δυνατότητά του,  ο θεός της δημιουργίας μέσα μου αναπτύσσεται,  αναγνωρίζονται οι απεριόριστες δυνάμεις του.

Είναι μία μεγάλη μάχη αυτή,  επειδή μας έμαθαν να είμαστε θεοί καταστροφής,  επιβολής και αγένειας.   Οι θεοί της καταστροφής,  παλεύουν να κρατηθούν έξω και μέσα μας,  αλλά ο κόσμος τους καταρρέει.   Τίποτα δεν θα τους κρατήσει δυνατούς,  εφόσον ο αληθινός πυρήνας μας αρχίσει να κινείται. 

Το παραμύθι της "ισορροπίας"  μεταξύ της δημιουργίας και της καταστροφής,  επικαλείται από αυτούς που δεν αναγνωρίζουν την ΕΥΝΟΜΙΑ και εμείς,  ως Θεοί δημιουργοί,  δεν καταστρέφουμε,  αλλά μετουσιώνουμε και μεταμορφώνουμε,  ότι φθείρεται και φθίνει στη ζωή μας.  Αποδεσμεύουμε ότι δεν λειτουργεί ωφέλιμα και δημιουργούμε νέους κόσμους, πάνω στα θετικά που αποκομίζουμε.

Καλή Κυριακή! 

" Διαλογισμός" ή Νοητική καλλιέργεια ΜΠΧΑΒΑΝΑ

 

Ο Βούδας είπε: " Ω μπικσού, υπάρχουν δύο είδη ασθένειας. Ποια είναι αυτά τα δύο; Φυσική ασθένεια και νοητική ασθένεια. Υπάρχουν άνθρωποι που απολαμβάνουν καλή υγεία για ένα ή δύο χρόνια.... ακόμα και για εκατό ή και περισσότερα χρόνια. Αλλά, ω μπικσού, σπάνιοι είναι στον κόσμο εκείνοι που μένουν απαλλαγμένοι από νοητική ασθένεια έστω και για μιά στιγμή, εκτός μόνον από κείνους που είναι απαλλαγμένοι από τους νοητικούς ρύπους".

Η διδασκαλία του Βούδα, ειδικότερα η μέθοδος "διαλογισμού" του, στοχεύει  στη δημιουργία μιας κατάστασης  τέλειας νοητικής υγείας, ισορροπίας και αταραξίας. Είναι δυσάρεστο το γεγονός ότι σχεδόν κανένα άλλο τμήμα της διδασκαλίας του Βούδα  δεν έχει καταστεί σε τέτοιο βαθμό αντικείμενο παρανόησης, όσο ο "διαλογισμός", τόσο από τους βουδιστές, όσο και από τους μη βουδιστές.  Από τη στιγμή που αναφέρεται η λέξη "διαλογισμός", αμέσως σκέφτεται κανείς μια διαφυγή από τις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής παίρνοντας μια συγκεκριμένη στάση,  σαν ένα άγαλμα σε κάποια σπηλιά, ή σε κελί μοναστηριού, ή σε κάποιο μέρος αποκομμένο από την κοινωνία, ονειροπολεί, ή βυθίζεται σε κάποιο είδος μυστικιστικού ή μυστηριώδους συλλογισμού ή έκστασης. Ο αληθινός βουδιστικός "διαλογισμός" δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ένα τέτοιο είδος φυγής. Η διδασκαλία του Βούδα στο θέμα αυτό έχει κατανοηθεί τόσο πολύ λίγο ή τόσο λαθεμένα, ώστε τον τελευταίο καιρό η μέθοδος "διαλογισμού" υποβαθμίστηκε και εκφυλίστηκε σ' ένα είδος τυπικού ή τελετουργίας που είναι σχεδόν μηχανιστική στη ρουτίνα της.

....

Η λέξη "διαλογισμός" είναι ένα πολύ φτωχό υποκατάστατο του αρχικού όρου μπχαβάνα, που σημαίνει "καλλιέργεια", ή "ανάπτυξη", δηλαδή νοητική καλλιέργεια ή νοητική ανάπτυξη. Κυριολεκτικά μιλώντας η βουδιστική μπχαβάνα είναι νοητική καλλιέργεια με το πλήρες νόημα του όρου.   Στοχεύει στην κάθαρση του νου από τους ρύπους και τις ταραχές, όπως είναι τα πάθη, το μίσος, η κακοβουλία, η νωθρότητα,  οι ανησυχίες, η ταραχή και οι αμφιβολίες, και στην καλλιέργεια ιδιοτήτων τέτοιων όπως είναι η συγκέντρωση, η επίγνωση, η νοημοσύνη, η θέληση, η ενεργητικότητα, η αναλυτική ικανότητα, η εμπιστοσύνη, η χαρά και η αταραξία, που οδηγούν τελικά στην επίτευξη της ύψιστης σοφίας, η οποία βλέπει την φύση των πραγμάτων όπως είναι και αντιλαμβάνεται την Έσχατη αλήθεια, το Νιρβάνα. 

.... Αυτός είναι ουσιαστικά ο βουδιστικός "διαλογισμός" (βιπασάνα), η βουδιστική νοητική καλλιέργεια. Είναι μια αναλυτική μέθοδος που βασίζεται στη στοχαστικότητα, στην επίγνωση, στην επαγρύπνιση και στην παρατήρηση. 

Απόσπασμα από το βιβλίο "ΤΙ ΔΙΔΑΞΕ Ο ΒΟΥΔΑΣ" ΒΑΛΠΟΛΑ ΣΡΙ ΡΑΧΟΥΛΑ, εκδόσεις Κέδρος. 

Η μούσα της Ψυχής! Eυχές για το νέο έτος!

Καλή Χρονιά!

Το Ποτάμι της Χαράς

Κάθαρσις, πριν το άλμα σε μια νέα ζωή!

 

Για να επέλθει η θεραπεία,  είναι ανάγκη να προηγηθεί η κάθαρση.   Για να ανακαινιστεί επίσης ένας χώρος,  απαιτείται το καθάρισμά του.   Για να ανανεωθεί  το οτιδήποτε,  χρειάζεται η επιλογή του τι θα κρατήσεις και τι θα πετάξεις.

Καθώς το σημαντικό δεν είναι τόσο η αλλαγή του Χρόνου,  όσο η αλλαγή του τρόπου ζωής και πορείας της ανθρωπότητας,  η κάθαρση είναι μία κατάσταση την οποία θα αντιμετωπίσουμε άμεσα,  σε μικρή και σε μεγάλη κλίμακα.  Δεν μπορούμε βέβαια να επιδράσουμε πάνω στις ενέργειες που θα λειτουργήσουν για την κάθαρση του πλανήτη, αλλά μπορούμε να κάνουμε τη δική μας προσωπική κάθαρση.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον Κόσμο,  αλλά μπορούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας.  Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ανθρωπότητα,  δεν είναι πλέον μεταβατική,  αλλά οριακή.   Αυτό σημαίνει,  ότι ή θα κάνουμε το άλμα σε μια νέα ζωή,  ή θα συνεχίσουμε να ζούμε στα παλιά μοτίβα,  τα οποία όμως βρίσκονται σε αποσύνθεση.

Πριν επιλέξουμε όμως τα νέα στοιχεία που θα βάλουμε στη ζωή μας,  σαν σκέψη και δράση και το κυριότερο σαν δημιουργία,  πρέπει να πετάξουμε ότι δεν μας είναι πλέον χρήσιμο και ωφέλιμο.    Ας διαλογιστούμε,  ας τολμήσουμε και κυρίως ας προετοιμαστούμε, καθώς η κάθαρση που έρχεται θα είναι ισχυρή και οι προκλήσεις που θα δεχθούμε μεγάλες.

Αυτός που είναι καλά προετοιμασμένος, είναι αυτός που θα έχει καθαρίσει καλά την "οικία" του,  θα  πετάξει ότι σκουριασμένο και βρώμικο,  θα καθαιρέσει ψευδαισθήσεις και εξαρτήσεις,  θα τολμήσει να ανοίξει τα παράθυρα στο Φως.  

Ας διαλογιστούμε πάνω σε όλα αυτά,  τη ζωή μας, τις σχέσεις, τις πεποιθήσεις και τις επιλογές μας.   Ζω;  αλλά πώς ζω;  Θα ζήσω;  Αλλά πώς θα ζήσω;

Ίσως η μεγαλύτερη σύγκρουση δεν θα είναι αυτή που θα συμβεί έξω από εμάς, αλλά μέσα μας.   Ίσως το μεγαλύτερο θάρρος να είναι αυτό που απαιτείται να δούμε στο φως την "οικία" μας.   Δεν γίνεται όμως διαφορετικά.    Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς την κάθαρση.    Όλοι οι λαοί από αρχαιοτάτων χρόνων το ήξεραν αυτό.   Δεν υπάρχει θεραπεία χωρίς την κάθαρση,  δεν υπάρχει καινούργιο και γιορτή και τιμή,  χωρίς την κάθαρση.

Σε αυτή τη δύσκολη διαδικασία της κάθαρσης,  ευτυχώς δεν είμαστε μόνοι.  Τι χρειάζεται για να πετύχουμε την κάθαρση;     Πίστη.

Το ξωτικό που αγαπούσε τις λέξεις- Πρόσκληση στα παιδιά

 

Ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι 

Ένα μαγικό μολύβι που γράφει κάποιες λέξεις στα χρώματα του Ουράνιου Τόξου,  ένα ξωτικό που διαβάζει ιστορίες και ένα κορίτσι που τις γράφει.

"Το ξωτικό που αγαπούσε τις λέξεις",  διατίθεται σε μορφή e-book από τις εκδόσεις Οσελότος,  και μπορείτε να το διαβάσετε ΔΩΡΕΑΝ.  Αναζητείστε το στη διεύθυνση  http://bit.ly/3rqOGz2 

Πρόσκληση στα παιδιά

Αν τα παιδιά που θα το διαβάσουν,  γράψουν μία ιστορία με λέξεις στα χρώματα του Ουράνιου τόξου,  ή ζωγραφίσουν λέξεις που θα επιλέξουν ή εικόνες,  ή οτιδήποτε άλλο τα εμπνεύσει,  μπορείτε να τα στείλετε στο e-mail: bitsianid@gmail.com (με το όνομα του παιδιού και ονοματεπώνυμο του Γονέα του).

Οι τρείς πρώτοι,  θα κερδίσουν από ένα βιβλίο της Μάρουελ από την συγγραφέα.  Μπορούν να επιλέξουν από τα δύο βιβλία της Μάρουελ:

Καλά Χριστούγεννα,  

Με αγάπη,  χαρά και πολλές όμορφες δημιουργίες!

Δήμητρα Μπιτσιάνη