Το Σαλιγκαρόσπιτο!

Αυτή είναι η ιστορία του Κουλούρη,  ενός μικρού Σαλιγκαριού,  που ξεχάστηκε  στο Λιβάδι μέχρι το πρωί και......... η συνέχεια στη διεύθυνση  dimitrabitsiani.com/portfolio_page/το-σαλιγκαρόσπιτο/.  πατήστε  ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΔΩΡΕΑΝ. 

Ένα παραμύθι για παιδιά 4-7 ετών.   Εμπνεύστε τα παιδιά να ζωγραφίσουν μετά το δικό τους Σαλιγκαρόσπιτο ή να κάνουν σαλιγκαροκατασκευές, π.χ. με πλαστελίνη. 

Ευχαριστώ τους δημιουργούς του Pixabay, από τους οποίους παρέλαβα τις εικόνες τους, για το δικό μου παραμύθι.  Είναι μάλλον παράλειψή μου που δεν κατέγραψα τα ονόματά τους, προκειμένου να τα αναφέρω εδώ.

Καλή ανάγνωση στους μικρούς μου φίλους!

Δήμητρα

H εποχή της αποδέσμευσης!

Μετά από πολλά χρόνια ενδοσκόπησης και αναζήτησης, η ανθρωπότητα βρίσκεται επιτέλους μπροστά σε μια νέα κατάσταση συνείδησης.    Ένας νέος άνεμος πνέει γύρω της και την καλεί να αποδεσμεύσει όλες τις παλιές καταστάσεις ενοχών και θυματοποίησης, που την κρατούν δέσμια σε αρνητικές ροές.

Ο φόβος της έλλειψης και της αποτυχίας,  σε κάθε πεδίο της ζωής,  μας κρατούσε ως τώρα δέσμιους στην επανάληψη των επιλογών που μας ωθούσαν όλα αυτά τα συναισθήματα και οι σκέψεις,  που αυτός ο φόβος προκαλεί.

Μεγαλώνοντας σε μια κοινωνία που βασίζεται σε πρότυπα που κάθε άλλο βοηθούν τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν και να εκδηλώσουν θετικά τον μοναδικό εαυτό τους,  η ενοχή έπαιξε τον ύπουλο ρόλο στην συμμόρφωσή μας σε πράγματα που δεν θελήσαμε,  και στη συνέχεια,  μεταμορφώθηκε σε  θυματοποίηση,  μεταφράζοντας το θυμό και φράζοντας τους δρόμους της ανάπτυξής μας.

Αλλά, καθώς η ανθρωπότητα ενηλικιώνεται,  αρχίζει να αντιλαμβάνεται αυτά τα ύπουλα παιχνίδια της εξουσίας,  που εκμεταλλεύεται την ανάγκη των ανθρώπων για αγάπη και αποδοχή και μπορεί πλέον συνειδητά να διακρίνει πως μόνο μέσα από την Ελευθερία μπορεί να έχει αυτά που ζητά.

Μπορεί να αναγνωρίζει η ίδια την αξία της και επομένως να μην χρειάζεται  αναγνώριση από ένα τέτοιο σύστημα. 

Μπορεί να ζητά αυτό που της ανήκει,  δηλαδή την αφθονία σε κάθε πεδίο της ζωής  και να μην ταυτίζεται με τη δυστυχία και τον φθόνο. 

Βρισκόμενοι σε κομβικό σημείο της εξέλιξής μας,   μέσα από συγκρούσεις, προκλήσεις και προσκλήσεις για μια συνειδητή και εντελώς διαφορετική αντίληψη της ζωής μας,  ο κάθε ένας από εμάς,  είναι σημαντικός.

Είμαστε όλοι σημαντικοί,  ως ένα σημείο αλλαγής, ένα σημείο στάσης και δράσης, που θα ανατρέψει τα μέχρι σήμερα αναμενόμενα.

Μπορούμε να πούμε όχι στο ερωτηματολόγιο που μας ετοίμασαν, περιμένοντας την καταφατική μας απάντηση.

Μπορούμε να κάνουμε τη μετάβαση, αποδεσμεύοντας τον εαυτό μας από το βασανιστικό σύστημα που μας επέβαλλαν.  

Ακόμα κι αν η ζωή συνεχίζει να μας προκαλεί με τα προβλήματά της,  η μετάβασή μας  σε νέα πεδία ισορροπίας και αρμονίας μέσω του πνευματικού εαυτού μας,  είναι ο τρόπος ανάδειξης της αξίας μας και του βιώματος της ζωής με χαρά και ενδιαφέρον. 

Το βίωμα της Ψυχής!

Αν υπάρχει ένας ουσιαστικός λόγος της ύπαρξης της ζωής για τον άνθρωπο,  αυτό είναι το βίωμα της ψυχής.    
Καθώς τα χρόνια περνούν και ωριμάζουμε,  η κατανόηση αυτής της αλήθειας, επεκτείνεται στη ζωή μας και αν είμαστε καλοί παρατηρητές,   έχουμε τα ανάλογα οφέλη.  

Το να ορίσουμε αυτή την αλήθεια,  είναι κάπως περιοριστικό, γιατί οι λέξεις δεν μπορούν να αποδώσουν την πλήρη δυναμική και την ποιότητα αυτής της εσωτερικής εμπειρίας.  Είναι σίγουρα κάτι πέρα από τη γνώση και την αντίληψη του νου.    Σχετίζεται μάλλον με την ενηλικίωση του εαυτού μας και την ευαισθησία της καρδιάς,  γιατί προσεγγίζει τον κόσμο πέρα από το μικρό εγώ μας.    Επεκτείνεται επίσης ο ορισμός της καρδιάς,  σε μιά διάσταση ανώτερη του φυσικού εαυτού μας,  που μπορεί να αντιλαμβάνεται τις υπάρξεις και τα γεγονότα πέρα από το φυσικό τους πεδίο, δηλαδή αντιλαμβάνεται την ποιότητα της ενέργειας που τα περιβάλλει.  

Το βίωμα της ψυχής,  είναι πολύ ισχυρό και επιδρά στον συνειδητό εαυτό για έναν καλό παρατηρητή, γι'αυτό και έχει όφελος, διαφορετικά αν δεν γίνει αντιληπτό, εκπίπτει στο υποσυνείδητο και έτσι  χάνουμε πολύτιμα μαθήματα και εμπειρίες.         

Όσο πιό συχνά γινόμαστε συνειδητοί στα βιώματα της ψυχής μας,  τόσο πιό σύντομα καταρρέουν οι πλαστές και περιοριστικές πεποιθήσεις μας.   Η Ελευθερία που συνοδεύει τις σκέψεις και τις πράξεις μας,   δημιουργεί ένα πεδίο χαράς και αποδοχής της Θείας Σοφίας που δρομολογεί τη ζωή της ύπαρξης με σκοπό τα βιώματα της ψυχής και την ανέλιξή της.  Καταρρέει ο διαχωρισμός των υπερβατικών και φυσικών εμπειριών,  γιατί όλα φαίνεται να συνδέονται μεταξύ τους για κάποιο σκοπό.    Οι δυσκολίες της ζωής απαλύνονται μπροστά στην εσωτερική κατανόηση αυτού του σκοπού.    Ο άνθρωπος φαίνεται να στέκεται στα πόδια του,  αφού αντιλαμβάνεται πλέον τη σύνδεσή του με τη ζωή στη Γη σαν ένα πεδίο δράσης και τη σύνδεσή του με τον Ουρανό,  σαν ένα πεδίο εμπιστοσύνης.   

Στο παλιό και συχνό ερώτημά μας, ποιός είναι ο σκοπός της ζωής, η απάντηση έρχεται συνεχώς από αυτά τα πεδία και τις διαστάσεις της ψυχής μας και δεν μένει μόνο παρά να την ακούσουμε. 

Το μήνυμα των "πραγματικών ανθρώπων"!

Καθώς η ανθρωπότητα ετοιμάζεται να υποδεχθεί το νέο έτος,  σηματοδοτώντας με εορτασμούς ένα τέλος και μία νέα αρχή,   η σκέψη μου πήγε σε εκείνο το σημείο από το βιβλίο της Marlo Morgan, με τίτλο "Το μήνυμα", όπου η φυλή των "πραγματικών ανθρώπων", όπως αποκαλείται μία φυλή ιθαγενών της Αυστραλίας  στο βιβλίο της,  αναφέρει:  "Γιορτάζουμε όταν γινόμαστε καλύτεροι, γιορτάζουμε αν αυτό το χρόνο υπήρξαμε καλύτεροι και πιό σοφοί σαν άτομα απ' ότι τον προηγούμενο.  Κι αυτό μόνο εσύ το ξέρεις, έτσι εσύ λες στους άλλους αν είναι καιρός να γιορτάσεις."

Είναι πραγματικά από εκείνα τα σημεία του βιβλίου που χαράχθηκαν μέσα μου.  Αν η ανάγκη μας να σηματοδοτούμε με τελετουργίες και γιορτές,  αλλαγές των εποχών,  του χρόνου  και οτιδήποτε φέρουμε μέσα από την πολιτιστική μας κληρονομιά,  ως ανθρωπότητα, είναι ωφέλιμες και αρεστές,  αυτός ο εορτασμός των ¨πραγματικών ανθρώπων",  είναι μια πρόταση με  υψηλό δυναμικό και σπουδαία αξία. 
Έτσι λοιπόν,  πριν το 2020 κάνει την άφιξή του  στην ανθρωπότητα του πλανήτη Γη,  πριν το μυαλό και η καρδιά μας τρέξει στα μονοπάτια της ελπίδας και της προσμονής για το καλύτερο που προσδοκούμε και καλώς κάνουμε,  είναι μια καλή ιδέα να γιορτάσουμε και τον χρόνο που αφήνουμε πίσω μας.   Πόσο καλύτεροι και σοφοί γίναμε τον προηγούμενο χρόνο;  Είναι ένας αληθινός λόγος για εορτασμό αυτός. Να δώσουμε λίγα λεπτά στον εαυτό μας,  να μας μιλήσει γι' αυτές τις αρετές που ανακαλύψαμε ή αναπτύξαμε,  για τις αλλαγές που έγιναν μέσα μας προς το καλύτερο,  για τις πράξεις που μας έδωσαν χαρά, για τις αποφάσεις που μας οδήγησαν σε καλύτερα μονοπάτια.

Κι αν θέλετε να το μοιραστείτε με τους άλλους,  κάντε το, αν όχι,  κρατείστε το μέσα σας,  γράψτε το στο μαγικό σας χαρτάκι και φυλάξτε το μέχρι το κλείσιμο του επόμενου χρόνου,  για να βάλετε στη θέση του, ένα καινούργιο!

Με την ευχή να έχουμε πάντα ένα τέτοιο λόγο για γιορτή.

Σας εύχομαι Καλή Χρονιά !

Μεταμόρφωσις

Από τους αρχαίους χρόνους,  κομμάτια που καταγράφηκαν στα αιθερικά αρχεία μας,  έρχονται πολλές φορές σαν εικόνες μέσα στα όνειρά μας,  μπορεί να αναδύονται ακόμα και στον συνειδητό εαυτό μας με διάφορους τρόπους, πάντως παραμένουν  μέσα μας κρατώντας ζωντανό ακόμα κάτι από τον πυρήνα τους.    Δεν μπορούμε να αποδείξουμε αν μερικά από αυτά τα κομμάτια μας,  προέρχονται από τη συλλογική μνήμη,   αλλά ακόμα κι αν είναι έτσι,  έχουν  κάποια σχέση με εμάς.    

Το σημαντικό άλλωστε είναι να δούμε τις πληροφορίες που μας δίνουν, γιατί αυτές είναι σημαντικές για την ζωή μας.

Ως αρχαίες ψυχές οι περισσότεροι,  έχουμε βιώσει πολλές ενσαρκώσεις και  έχουμε πάρει πολλά μαθήματα.  Η ατομική μας πορεία, μέσα στους χρόνους και τις εποχές της ανθρωπότητας,  μας έδωσε τη δυνατότητα να βιώσουμε πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης,  καθώς εξελίσσεται.  Επιλέξαμε πολλές φορές να κινηθούμε μέσα στα σκοτεινά μονοπάτια της έλλειψης και  άλλες φορές καταφέραμε να ανέλθουμε στη σπείρα της αφθονίας και της αγάπης.   Οι επιθυμίες μας καθόρισαν τις επιλογές μας και  οι επιθυμίες μας καθορίστηκαν από τα πέπλα που κάλυπταν την  αλήθεια.  

Πολλά πέπλα αφαιρέθηκαν στην πορεία μας.  Πολλές αρχαίες ψυχές έπαιξαν το ρόλο τους και επανήλθαν στην Εστία, άλλες παραμένουν εδώ για την ολοκλήρωση του έργου τους και προφανώς κάποιες ενσαρκώνονται συνεχώς.    Για κάθε εποχή,  υπάρχουν σημαντικές αλλαγές και μεταμορφώσεις και σε κάθε χρόνο το σημαντικό είναι για εμάς το παρόν, γιατί σε αυτό επιτελούμε το έργο μας.

Τώρα,  είναι η ώρα της  επιλογής της Ψυχής μας.   Ενθυμούμενοι την εσωτερική αλήθεια που φέρουμε,   είναι η ώρα να δούμε τον εαυτό μας,  κάτω από τα πέπλα που έχουν πέσει.   Να χαρούμε με ότι μας αρέσει και να είμαστε ευγνώμονες για ότι δεν μας αρέσει.   Και τα δύο είναι σημαντικά.   Από το πρώτο θα αντλήσουμε δύναμη να προχωρήσουμε με εμπιστοσύνη  και από το δεύτερο να κατανοήσουμε την αρνητική μας πλευρά και να τη θεραπεύσουμε.   Αυτό το σημείο της εσωτερικής αποκάλυψης και θεραπείας του εαυτού μας,  είναι ένα δώρο  όχι μόνο για εμάς, αλλά για όλη την ανθρωπότητα.   Καθώς ζούμε συνδεδεμένοι περισσότερο από όσο φανταζόμαστε,  η δική μας  θεραπεία,  θα επιδράσει στους άλλους,  μεταφέροντας  τις δονήσεις της,   σε αλλεπάλληλα κύματα,  όπως αυτά που δημιουργεί ένα βότσαλο με την πτώση του στο νερό.

Η αλλαγή που όλοι επιζητούμε,  έρχεται μέσα από τη δική μας θέληση και τόλμη να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε τις επιλογές που μας κρατούν ακόμη καθηλωμένους  στην έλλειψη και ότι αυτή προκαλεί.   Κανείς δεν μπορεί να επηρεάσει αρνητικά, έναν άνθρωπο που βρίσκεται έξω από το πεδίο βολής του.  Όταν ένα πεδίο έχει αναγνωριστεί, αποχωρείς από αυτό για να προχωρήσεις σε ένα νέο, με περισσότερο ενδιαφέρον. 

Περισσότερο από κάθε άλλη εποχή,  οι συνθήκες είναι κατάλληλες για την εσωτερική μας ελευθερία, που είναι και η  υπέρτατη.   Η εσωτερική Ελευθερία,  έχει τεράστια δυναμική να μεταμορφώσει όχι μόνο το προσωπικό μας πεδίο, αλλά και ότι το περιβάλλει.  Η εσωτερική ελευθερία,  είναι ένα μεγάλο πεδίο δύναμης,  που θα μας οδηγήσει στην Μεταμόρφωση του εαυτού μας, από το κατώτερο εγώ, στον Ανώτερο Εαυτό μας.

Μεταμόρφωσις

Στα κρυφά σημεία σου Κόσμε

πώς μεταμορφώνεσαι!

Μέσα στις πέτρες που κρύβουν

των αστεριών σου τη λάμψη!

Μέσα στις καρδιές των ανθρώπων

που κτυπούν πάνω στο ρολόι του Ήλιου!

Μέσα στα εφηβικά μάτια

που ρωτούν συνεχώς Κόσμε

Γιατί πονώ;

Εσύ ανταποκρίνεσαι!

Πονάς γιατί μεταμορφώνεσαι

Αλλάζεις μορφή και η Ουσία σου ανορθώνεται

Πάνω στην ασημένια ροή των δρόμων μου

Ένα δώρο σου κάνω

Μεταμορφώσου!

Από την ποιητική συλλογή μου «Κόσμος»

Κρυμμένες ευλογίες!

Ζούμε την αποκάλυψη!    Ίσως όχι αυτή του Ιωάννη,   όπως την ερμηνεύουμε και την αναμένουμε, αν και ένα μεγάλο μέρος αυτής πάντα συντελείται σε κάποιο μέρος της Γης, (βλέπε π.χ. Συρία), αλλά βέβαια δεν μας αγγίζει, αφού δεν τη ζούμε εμείς, και ίσως γι’ αυτό και τρέφουμε το φόβο πως κάποτε θα συμβεί και σε εμάς.  

Αλλά,  ζούμε μια άλλη αποκάλυψη.  Αυτή που συντελείται εντός μας.  

Για τις δυσκολίες της ζωής πρόκειται.  Για τις απογοητεύσεις πολλές φορές και την πίκρα που τις συνοδεύει.   Γι αυτά που προσδοκάς από τους ανθρώπους, την εργασία σου και τα όνειρα της ζωής σου και άλλα που ξέρετε καλύτερα εσείς.

«Για έναν σταθμό στο ταξίδι σου πρόκειται»,  είπε ο Άγγελος της αποκάλυψης.    Έχεις πολλούς σταθμούς ακόμα μπροστά σου,  αν έμενες εδώ,   αν κατέβαινες σ’ αυτό το σταθμό με την υποδοχή που προσδοκούσες,  αν όλα ήταν όπως τα είχες σχεδιάσει,  θ’ αργούσε πολύ το σχέδιο της Ψυχής σου.   Θα έχανες πολύτιμο χρόνο σε μια στάση που δεν είναι τόσο σημαντική για σένα.   

Ναι, έχει δίκαιο, σκέφτηκα.   Σαν τον Οδυσσέα με τους συντρόφους του,  θα κατέληγα λωτοφάγος, ξεχνώντας το ταξίδι μου.

Πίσω από τις δυσκολίες της ζωής,  ΕΙΝΑΙ κρυμμένες ευλογίες.   Φοράνε τα πέπλα της  απογοήτευσης,  της σκληρότητας και του πόνου και σε προκαλούν να τα σηκώσεις.         

Όσο πιο καλός ταξιδευτής είσαι,  τόσο μεγαλύτερες οι προκλήσεις σου.   Γιατί ΜΠΟΡΕΙΣ να κάνεις την αποκάλυψη.   Να δεις πίσω από τους ρόλους των ανθρώπων,   τα εμπόδια και τα ατυχή συμβάντα, πως υπάρχει για σένα ένα καλύτερο σχέδιο από αυτό που είχες στο μυαλό σου.   Αρκεί να το εμπιστευτείς.      Αναζήτησε τις κρυμμένες ευλογίες.  Εμπιστεύσου το σχέδιο της Ψυχής σου και ακολούθησέ  το.    Άλλωστε τα καλύτερα ταξίδια είναι αυτά που δεν έχουμε προσχεδιάσει. 

Ας είμαστε προετοιμασμένοι,  όχι γι’ αυτά που προσδοκούμε αλλά  για  τις κρυμμένες ευλογίες  που είναι οι εκπλήξεις στο ταξίδι μας.   Όσο πιο καλός ταξιδευτής είσαι,  τόσο πιο πολλές οι κρυμμένες ευλογίες σου.

Κρυμμένες ευλογίες,  έρχονται στη ζωή μας και φέρνουν δώρα  που ανοίγουν τη συνείδηση και την αντίληψή μας,  σε νέα τοπία και δυνατότητες ζωής.

Μιά σειρά από Ιστορίες.

Ευτυχώς που μούρχεται κάτι….

σαν όνειρο

Όταν μιλάμε για όνειρα,  αναφερόμαστε κυρίως στα όνειρα του ύπνου.   Υπάρχουν βεβαίως αναφορές και σ’ αυτά που κάνουμε με τα μάτια μας ανοικτά και τότε λέμε πως αυτός είναι ονειροπαρμένος.   Αλλά,  υπάρχουν και κάποια που μοιάζουν με όνειρα,  αλλά δεν είναι.    Αναδύονται από ένα μυστικό πέρασμα και παρεμβαίνουν  χωρίς καμία άδεια ή έστω προειδοποίηση στην ακούραστη καθημερινότητά σου και καταφέρνουν να σε αποσπάσουν έστω και για κλάσματα του χρόνου,  εκεί που θέλουν αυτά.

Δεν ξέρω πώς να τα ονομάσω, γιατί δεν γνωρίζω την προέλευσή τους.   Μάλλον,  κάποια από αυτά είναι αναμνήσεις  από τις περασμένες ζωές μου, άλλα από τις μελλοντικές και πιθανά κάποια από τις παράλληλες.  Πολλά από αυτά επαναλαμβάνονται.    Είναι τα πιο ισχυρά και προφανώς θέλουν να μου δηλώνουν την παρουσία τους, για να μην ξεχνώ πως η ζωή είναι ωραία. 

Μου ήρθε λοιπόν να γράψω γι’ αυτά,   αν και δεν θα είναι εύκολο να μεταφέρω στο λευκό πεδίο του λόγου όλες αυτές τις αισθήσεις που κουβαλούν μαζί τους και τη δυναμική να γεννούν ένα σωρό πράγματα και θαύματα μέσα μου και γύρω μου  και  μαζί με την επιθυμία,  μ’ έπιασε η αλλεργία μου πρωϊνιάτικα και άρχισα να βήχω  και να με γαργαλά ο λαιμός και η μύτη μου.   Μπα, σκέφτηκα,  είναι οι αντιστάσεις μου όταν θέλω να ξεκινήσω κάτι καινούργιο.  Μπορεί,  να είναι οι δαίμονες που με κυνηγούν, «εδώ θα μείνεις», λένε,  δεν έχεις να πας πουθενά,  εδώ σε χρειαζόμαστε.   Μετά, σκέφτηκα,  μπορεί να είναι η κάθαρση στο κέντρο του λόγου,  στο λαιμό μου και  στη μύτη μου.   Μόλις άρχισα να γράφω, ευτυχώς όλο αυτό σταμάτησε.   

Η Αετοφωλιά

Την ώρα που πλένω τα πιάτα, στα καλά καθούμενα δηλαδή.   Συνήθως ρίχνω μια ματιά από το παράθυρο που βρίσκεται ακριβώς μπροστά μου.   Απέναντι  βρίσκεται ένα παλιό διώροφο σπίτι.   Οι σοβάδες του είναι ξεφτισμένοι και τα ξύλινα παράθυρα μου θυμίζουν την εποχή που ήμουν παιδί, γιατί τότε δεν υπήρχαν αλουμίνια και έπρεπε να συντηρείς τα κουφώματα ξύνοντας και βάφοντας τις ξύλινες επιφάνειές τους, για να αντέχουν στις βροχές και τον καυτό ήλιο.   Οι σιδερένιοι πάσσαλοι για τα σκοινιά του απλώματος και η βάση της κεραίας της τηλεόρασης είναι σκουριασμένα.   Κι όμως,  έχει  μια γοητεία όλο αυτό το ερείπιο.  Έχει τη γοητεία των χρόνων που έζησε.   Ο ουρανός απλώνεται πάνω από τα ψηλότερα κτίρια που προβάλλουν στο βάθος,  δίνοντας μια διαφορετική όψη κάθε φορά,  ανάλογα με το φως του ήλιου, τα σύννεφα και την καθαρότητα της ατμόσφαιρας.

Μια τέτοια στιγμή που σας περιγράφω,  έρχεται  η  αετοφωλιά και με απαγάγει χωρίς καμιά βία.  Το σώμα μου σταματά για αυτό τον απροσδιόριστο χρόνο να κινείται, ενώ εγώ βρίσκομαι στην αετοφωλιά, απολαμβάνοντας  τη μαγική της διάσταση  και τις αισθήσεις που μου δημιουργεί.

Είναι τόσο μικρή η αετοφωλιά.  Μου θυμίζει αυτά τα μικρά δώματα,  με τις περίεργες επικλινείς στέγες.   Θα μπορούσε να είναι  σε μικρογραφία ένα από αυτά τα σπιτάκια πουλιών που φτιάχνουν οι άνθρωποι, για να φιλοξενούν τα μικρά  φτερωτά πλάσματα και τα αυγά τους  μέχρι να εκκολαφθούν τα παιδάκια τους.   Αλλά η αετοφωλιά είναι ευρύχωρη  και άνετη.   Από τα ανοικτά της παράθυρα,  ανεμίζουν οι μακριές λεπτές κουρτίνες της, μέσα κι έξω.  Ο αέρας μέσα της είναι  τόσο καθαρός,  και όλα  φαίνονται  πεντακάθαρα και διαυγή.   Τα χρώματα είναι απαλά και φωτεινά.   Έχει και πράσινο και γαλάζιο,   σαν βαρκούλα του ουρανού είναι η αετοφωλιά.    Μπορεί να κινείται, παρόλο που έχει μια σταθερή βάση,  αν και ποτέ δεν την είδα καθαρά, ούτε την έχω εντοπίσει, αλλά νομίζω πως ελαφρά κινείται, όταν το θέλει,  θα μπορούσε να περιστρέφεται, ή να κάνει μικρές αλλαγές στα τοπία που την περιβάλλουν,  σαν να αλλάζει διαστάσεις, όμως αυτή μέσα της παραμένει το ίδιο καθαρή,  φωτεινή και όμορφη.   Όταν βρίσκομαι στην αετοφωλιά αναπνέω την ομορφιά της.  

Τι κάνω θα με ρωτήσετε όταν πάω εκεί.  Δεν νομίζω να κάνω κάτι ιδιαίτερο, σίγουρα δεν πλένω πιάτα, ούτε μαγειρεύω,  παρόλο που και κουζίνα έχει και τραπέζι.   Νομίζω πως έχω πιάσει τον εαυτό μου να ξαπλώνει στο κρεβάτι.   Ίσως να είμαι πολύ κουρασμένη γι’ αυτό το κάνω αυτό.  Μπορεί πάλι να θέλω απλά να απολαύσω αυτή τη στιγμή.  Πως είναι να ταξιδεύεις ξαπλωμένος,  να δροσίζεσαι από το αεράκι που φέρνουν τα πανιά ανεμίζοντας… εε  συγνώμη οι κουρτίνες και  να βγάζεις με μια ανάσα όλα τα αχ που έχουν στριμωχτεί μέσα σου. 

Πολλές φορές κοιτώ κάτω.  Οι στέγες των σπιτιών φαίνονται καθαρά.  Μερικές βρίσκονται πολύ κοντά στην αετοφωλιά, νομίζεις πως μπορείς να πηδήξεις πάνω τους.   Στέγες σπιτιών,  επίπεδες ταράτσες,   ανισόπεδα κτίσματα, κατακλύζουν τον ορίζοντα.   

Αυτή είναι η αετοφωλιά.  Δεν ξέρω αν πηγαίνω μόνο εγώ εκεί.  Πιθανά να έχει και άλλους επισκέπτες ή να πηγαίνουν όταν δεν είμαι εγώ εκεί, πάντως μέχρι τώρα δεν έχω συναντήσει κάποιον άλλο. 

Νομίζω πως είναι τόσο αρχαία,  παρόλο που δεν καμιά ρωγμή.  Όλα μέσα της δείχνουν γερά και φροντισμένα, μάλλον πρέπει να ταξιδεύει πέρα από το γνωστό σε εμάς χρόνο.  Μπορεί να υπήρχε από πάντα η αετοφωλιά.  Δεν αποκλείεται να δημιουργείται ακόμα και την ώρα που την επισκέπτομαι.   Καλά,  δεν πρόκειται να βγάλω άκρη με τις υποθέσεις.

Τώρα δέντρα δεν έχει γύρω της,  ούτε ζώα.  Γιατί μούρθε να την πω αετοφωλιά δεν ξέρω.   Κάτι νομίζω πως έχει κάνει φωλιά στην σκεπή της και είναι πουλί.  Αετός νάναι;  Όχι,  κάτι πιο μικρό.  Πολλές φορές προσγειώνονται πολλά πουλιά μαζί και μετά πετούν πάλι όλα μαζί.  Είναι τόσο όμορφο!   Οι συνταξιδιώτες της αετοφωλιάς, άλλοτε συνοδεύουν την αετοφωλιά στα ταξίδια της, άλλοτε ξεκουράζονται στη σκεπή της.   Η φωλιά είναι πάντα γεμάτη;  Δεν κοίταξα τώρα που το σκέφτομαι.  Θα μου άρεσε να είναι χελιδονοφωλιά.  

Όμορφα που είναι τα χελιδόνια!   Μια φορά είδα ένα ζευγάρι να πετά κοντά στη θάλασσα.   Ήρθαν τόσο κοντά μου και ενθουσιάστηκα σαν μικρό παιδί.     Άσε που είναι και καλός οιωνός, γιατί φέρνουν την  Άνοιξη.    Κάπως έτσι συνειδητοποιώ ότι τα ζώα και τα πουλιά και τα δέντρα,  έχουν αξία να τα βλέπεις από κοντά, γιατί είναι ζωντανά,  όντα δηλαδή με ζωή, και πως αλλιώς μπορείς να τα εκτιμήσεις.    Με έπιασε τώρα μια αγωνία,  φαντάζεσαι να βλέπουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας όλα αυτά τα όντα μόνο σε φωτογραφίες;    Δηλαδή να μην υπάρχουν…… Τι πάω και σκέφτομαι τώρα.     

Στην Αετοφωλιά είμαι πάντα μόνη μου.  Λες να μοιάζω με αετό;  Μπα,  φτερά δεν έχω, μήτε μύτη γαμψή και νύχια μεγάλα και δυνατά.  Είμαι απλά μια ύπαρξη…. Είμαι.  Ανεβαίνω εκεί με ένα άλμα κβαντικό θα έλεγα.   Ίσως,  την έφτιαξε για μένα κάποιος που με αγαπά.  Αν είναι έτσι, τον ευχαριστώ.

Καιρό έχω να ανέβω τώρα τελευταία στην Αετοφωλιά.   Είμαι τόσο απασχολημένη με τα πάρε και τα δώσε του κόσμου τούτου.  Βάρυνε ο Κόσμος, πως βάρυνε τώρα τελευταία.   Βάρυνε γύρω μας και μέσα μας.  Σαν τα βαριά μαύρα σύννεφα,  που γεννά ο πόλεμος.   Βάρυνε,  σαν τα δάκρυα που δεν έτρεξαν και μαζεύτηκαν όλα σε μια λίμνη,  ασάλευτη.

Γι’ αυτό υπάρχουν οι Αετοφωλιές.   Για ν’ ανεβαίνεις πάνω,  να κοιτάς από ψηλά τις ταράτσες του κόσμου,  ν’ αδειάζουν οι λίμνες της θλίψης καθώς κάνεις το άλμα.  Να ταξιδεύεις ατάραχος,  με τη γαλήνη των χρωμάτων του νερού και τη χαρά που έχει το φως πάνω στους λευκούς τοίχους,  με τα αρώματα του ανέμου να ανεμίζουν μέσα σου,  σαν τις κουρτίνες της Αετοφωλιάς.

Ευτυχώς που μούρχεται κάτι σαν όνειρο!   

Ευτυχώς που κάποιος μ’ ανέβασε στην Αετοφωλιά!

Δήμητρα Μπιτσιάνη