Κρυμμένες ευλογίες!

Ζούμε την αποκάλυψη!    Ίσως όχι αυτή του Ιωάννη,   όπως την ερμηνεύουμε και την αναμένουμε, αν και ένα μεγάλο μέρος αυτής πάντα συντελείται σε κάποιο μέρος της Γης, (βλέπε π.χ. Συρία), αλλά βέβαια δεν μας αγγίζει, αφού δεν τη ζούμε εμείς, και ίσως γι’ αυτό και τρέφουμε το φόβο πως κάποτε θα συμβεί και σε εμάς.  

Αλλά,  ζούμε μια άλλη αποκάλυψη.  Αυτή που συντελείται εντός μας.  

Για τις δυσκολίες της ζωής πρόκειται.  Για τις απογοητεύσεις πολλές φορές και την πίκρα που τις συνοδεύει.   Γι αυτά που προσδοκάς από τους ανθρώπους, την εργασία σου και τα όνειρα της ζωής σου και άλλα που ξέρετε καλύτερα εσείς.

«Για έναν σταθμό στο ταξίδι σου πρόκειται»,  είπε ο Άγγελος της αποκάλυψης.    Έχεις πολλούς σταθμούς ακόμα μπροστά σου,  αν έμενες εδώ,   αν κατέβαινες σ’ αυτό το σταθμό με την υποδοχή που προσδοκούσες,  αν όλα ήταν όπως τα είχες σχεδιάσει,  θ’ αργούσε πολύ το σχέδιο της Ψυχής σου.   Θα έχανες πολύτιμο χρόνο σε μια στάση που δεν είναι τόσο σημαντική για σένα.   

Ναι, έχει δίκαιο, σκέφτηκα.   Σαν τον Οδυσσέα με τους συντρόφους του,  θα κατέληγα λωτοφάγος, ξεχνώντας το ταξίδι μου.

Πίσω από τις δυσκολίες της ζωής,  ΕΙΝΑΙ κρυμμένες ευλογίες.   Φοράνε τα πέπλα της  απογοήτευσης,  της σκληρότητας και του πόνου και σε προκαλούν να τα σηκώσεις.         

Όσο πιο καλός ταξιδευτής είσαι,  τόσο μεγαλύτερες οι προκλήσεις σου.   Γιατί ΜΠΟΡΕΙΣ να κάνεις την αποκάλυψη.   Να δεις πίσω από τους ρόλους των ανθρώπων,   τα εμπόδια και τα ατυχή συμβάντα, πως υπάρχει για σένα ένα καλύτερο σχέδιο από αυτό που είχες στο μυαλό σου.   Αρκεί να το εμπιστευτείς.      Αναζήτησε τις κρυμμένες ευλογίες.  Εμπιστεύσου το σχέδιο της Ψυχής σου και ακολούθησέ  το.    Άλλωστε τα καλύτερα ταξίδια είναι αυτά που δεν έχουμε προσχεδιάσει. 

Ας είμαστε προετοιμασμένοι,  όχι γι’ αυτά που προσδοκούμε αλλά  για  τις κρυμμένες ευλογίες  που είναι οι εκπλήξεις στο ταξίδι μας.   Όσο πιο καλός ταξιδευτής είσαι,  τόσο πιο πολλές οι κρυμμένες ευλογίες σου.

Κρυμμένες ευλογίες,  έρχονται στη ζωή μας και φέρνουν δώρα  που ανοίγουν τη συνείδηση και την αντίληψή μας,  σε νέα τοπία και δυνατότητες ζωής.

Μιά σειρά από Ιστορίες.

Ευτυχώς που μούρχεται κάτι….

σαν όνειρο

Όταν μιλάμε για όνειρα,  αναφερόμαστε κυρίως στα όνειρα του ύπνου.   Υπάρχουν βεβαίως αναφορές και σ’ αυτά που κάνουμε με τα μάτια μας ανοικτά και τότε λέμε πως αυτός είναι ονειροπαρμένος.   Αλλά,  υπάρχουν και κάποια που μοιάζουν με όνειρα,  αλλά δεν είναι.    Αναδύονται από ένα μυστικό πέρασμα και παρεμβαίνουν  χωρίς καμία άδεια ή έστω προειδοποίηση στην ακούραστη καθημερινότητά σου και καταφέρνουν να σε αποσπάσουν έστω και για κλάσματα του χρόνου,  εκεί που θέλουν αυτά.

Δεν ξέρω πώς να τα ονομάσω, γιατί δεν γνωρίζω την προέλευσή τους.   Μάλλον,  κάποια από αυτά είναι αναμνήσεις  από τις περασμένες ζωές μου, άλλα από τις μελλοντικές και πιθανά κάποια από τις παράλληλες.  Πολλά από αυτά επαναλαμβάνονται.    Είναι τα πιο ισχυρά και προφανώς θέλουν να μου δηλώνουν την παρουσία τους, για να μην ξεχνώ πως η ζωή είναι ωραία. 

Μου ήρθε λοιπόν να γράψω γι’ αυτά,   αν και δεν θα είναι εύκολο να μεταφέρω στο λευκό πεδίο του λόγου όλες αυτές τις αισθήσεις που κουβαλούν μαζί τους και τη δυναμική να γεννούν ένα σωρό πράγματα και θαύματα μέσα μου και γύρω μου  και  μαζί με την επιθυμία,  μ’ έπιασε η αλλεργία μου πρωϊνιάτικα και άρχισα να βήχω  και να με γαργαλά ο λαιμός και η μύτη μου.   Μπα, σκέφτηκα,  είναι οι αντιστάσεις μου όταν θέλω να ξεκινήσω κάτι καινούργιο.  Μπορεί,  να είναι οι δαίμονες που με κυνηγούν, «εδώ θα μείνεις», λένε,  δεν έχεις να πας πουθενά,  εδώ σε χρειαζόμαστε.   Μετά, σκέφτηκα,  μπορεί να είναι η κάθαρση στο κέντρο του λόγου,  στο λαιμό μου και  στη μύτη μου.   Μόλις άρχισα να γράφω, ευτυχώς όλο αυτό σταμάτησε.   

Η Αετοφωλιά

Την ώρα που πλένω τα πιάτα, στα καλά καθούμενα δηλαδή.   Συνήθως ρίχνω μια ματιά από το παράθυρο που βρίσκεται ακριβώς μπροστά μου.   Απέναντι  βρίσκεται ένα παλιό διώροφο σπίτι.   Οι σοβάδες του είναι ξεφτισμένοι και τα ξύλινα παράθυρα μου θυμίζουν την εποχή που ήμουν παιδί, γιατί τότε δεν υπήρχαν αλουμίνια και έπρεπε να συντηρείς τα κουφώματα ξύνοντας και βάφοντας τις ξύλινες επιφάνειές τους, για να αντέχουν στις βροχές και τον καυτό ήλιο.   Οι σιδερένιοι πάσσαλοι για τα σκοινιά του απλώματος και η βάση της κεραίας της τηλεόρασης είναι σκουριασμένα.   Κι όμως,  έχει  μια γοητεία όλο αυτό το ερείπιο.  Έχει τη γοητεία των χρόνων που έζησε.   Ο ουρανός απλώνεται πάνω από τα ψηλότερα κτίρια που προβάλλουν στο βάθος,  δίνοντας μια διαφορετική όψη κάθε φορά,  ανάλογα με το φως του ήλιου, τα σύννεφα και την καθαρότητα της ατμόσφαιρας.

Μια τέτοια στιγμή που σας περιγράφω,  έρχεται  η  αετοφωλιά και με απαγάγει χωρίς καμιά βία.  Το σώμα μου σταματά για αυτό τον απροσδιόριστο χρόνο να κινείται, ενώ εγώ βρίσκομαι στην αετοφωλιά, απολαμβάνοντας  τη μαγική της διάσταση  και τις αισθήσεις που μου δημιουργεί.

Είναι τόσο μικρή η αετοφωλιά.  Μου θυμίζει αυτά τα μικρά δώματα,  με τις περίεργες επικλινείς στέγες.   Θα μπορούσε να είναι  σε μικρογραφία ένα από αυτά τα σπιτάκια πουλιών που φτιάχνουν οι άνθρωποι, για να φιλοξενούν τα μικρά  φτερωτά πλάσματα και τα αυγά τους  μέχρι να εκκολαφθούν τα παιδάκια τους.   Αλλά η αετοφωλιά είναι ευρύχωρη  και άνετη.   Από τα ανοικτά της παράθυρα,  ανεμίζουν οι μακριές λεπτές κουρτίνες της, μέσα κι έξω.  Ο αέρας μέσα της είναι  τόσο καθαρός,  και όλα  φαίνονται  πεντακάθαρα και διαυγή.   Τα χρώματα είναι απαλά και φωτεινά.   Έχει και πράσινο και γαλάζιο,   σαν βαρκούλα του ουρανού είναι η αετοφωλιά.    Μπορεί να κινείται, παρόλο που έχει μια σταθερή βάση,  αν και ποτέ δεν την είδα καθαρά, ούτε την έχω εντοπίσει, αλλά νομίζω πως ελαφρά κινείται, όταν το θέλει,  θα μπορούσε να περιστρέφεται, ή να κάνει μικρές αλλαγές στα τοπία που την περιβάλλουν,  σαν να αλλάζει διαστάσεις, όμως αυτή μέσα της παραμένει το ίδιο καθαρή,  φωτεινή και όμορφη.   Όταν βρίσκομαι στην αετοφωλιά αναπνέω την ομορφιά της.  

Τι κάνω θα με ρωτήσετε όταν πάω εκεί.  Δεν νομίζω να κάνω κάτι ιδιαίτερο, σίγουρα δεν πλένω πιάτα, ούτε μαγειρεύω,  παρόλο που και κουζίνα έχει και τραπέζι.   Νομίζω πως έχω πιάσει τον εαυτό μου να ξαπλώνει στο κρεβάτι.   Ίσως να είμαι πολύ κουρασμένη γι’ αυτό το κάνω αυτό.  Μπορεί πάλι να θέλω απλά να απολαύσω αυτή τη στιγμή.  Πως είναι να ταξιδεύεις ξαπλωμένος,  να δροσίζεσαι από το αεράκι που φέρνουν τα πανιά ανεμίζοντας… εε  συγνώμη οι κουρτίνες και  να βγάζεις με μια ανάσα όλα τα αχ που έχουν στριμωχτεί μέσα σου. 

Πολλές φορές κοιτώ κάτω.  Οι στέγες των σπιτιών φαίνονται καθαρά.  Μερικές βρίσκονται πολύ κοντά στην αετοφωλιά, νομίζεις πως μπορείς να πηδήξεις πάνω τους.   Στέγες σπιτιών,  επίπεδες ταράτσες,   ανισόπεδα κτίσματα, κατακλύζουν τον ορίζοντα.   

Αυτή είναι η αετοφωλιά.  Δεν ξέρω αν πηγαίνω μόνο εγώ εκεί.  Πιθανά να έχει και άλλους επισκέπτες ή να πηγαίνουν όταν δεν είμαι εγώ εκεί, πάντως μέχρι τώρα δεν έχω συναντήσει κάποιον άλλο. 

Νομίζω πως είναι τόσο αρχαία,  παρόλο που δεν καμιά ρωγμή.  Όλα μέσα της δείχνουν γερά και φροντισμένα, μάλλον πρέπει να ταξιδεύει πέρα από το γνωστό σε εμάς χρόνο.  Μπορεί να υπήρχε από πάντα η αετοφωλιά.  Δεν αποκλείεται να δημιουργείται ακόμα και την ώρα που την επισκέπτομαι.   Καλά,  δεν πρόκειται να βγάλω άκρη με τις υποθέσεις.

Τώρα δέντρα δεν έχει γύρω της,  ούτε ζώα.  Γιατί μούρθε να την πω αετοφωλιά δεν ξέρω.   Κάτι νομίζω πως έχει κάνει φωλιά στην σκεπή της και είναι πουλί.  Αετός νάναι;  Όχι,  κάτι πιο μικρό.  Πολλές φορές προσγειώνονται πολλά πουλιά μαζί και μετά πετούν πάλι όλα μαζί.  Είναι τόσο όμορφο!   Οι συνταξιδιώτες της αετοφωλιάς, άλλοτε συνοδεύουν την αετοφωλιά στα ταξίδια της, άλλοτε ξεκουράζονται στη σκεπή της.   Η φωλιά είναι πάντα γεμάτη;  Δεν κοίταξα τώρα που το σκέφτομαι.  Θα μου άρεσε να είναι χελιδονοφωλιά.  

Όμορφα που είναι τα χελιδόνια!   Μια φορά είδα ένα ζευγάρι να πετά κοντά στη θάλασσα.   Ήρθαν τόσο κοντά μου και ενθουσιάστηκα σαν μικρό παιδί.     Άσε που είναι και καλός οιωνός, γιατί φέρνουν την  Άνοιξη.    Κάπως έτσι συνειδητοποιώ ότι τα ζώα και τα πουλιά και τα δέντρα,  έχουν αξία να τα βλέπεις από κοντά, γιατί είναι ζωντανά,  όντα δηλαδή με ζωή, και πως αλλιώς μπορείς να τα εκτιμήσεις.    Με έπιασε τώρα μια αγωνία,  φαντάζεσαι να βλέπουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας όλα αυτά τα όντα μόνο σε φωτογραφίες;    Δηλαδή να μην υπάρχουν…… Τι πάω και σκέφτομαι τώρα.     

Στην Αετοφωλιά είμαι πάντα μόνη μου.  Λες να μοιάζω με αετό;  Μπα,  φτερά δεν έχω, μήτε μύτη γαμψή και νύχια μεγάλα και δυνατά.  Είμαι απλά μια ύπαρξη…. Είμαι.  Ανεβαίνω εκεί με ένα άλμα κβαντικό θα έλεγα.   Ίσως,  την έφτιαξε για μένα κάποιος που με αγαπά.  Αν είναι έτσι, τον ευχαριστώ.

Καιρό έχω να ανέβω τώρα τελευταία στην Αετοφωλιά.   Είμαι τόσο απασχολημένη με τα πάρε και τα δώσε του κόσμου τούτου.  Βάρυνε ο Κόσμος, πως βάρυνε τώρα τελευταία.   Βάρυνε γύρω μας και μέσα μας.  Σαν τα βαριά μαύρα σύννεφα,  που γεννά ο πόλεμος.   Βάρυνε,  σαν τα δάκρυα που δεν έτρεξαν και μαζεύτηκαν όλα σε μια λίμνη,  ασάλευτη.

Γι’ αυτό υπάρχουν οι Αετοφωλιές.   Για ν’ ανεβαίνεις πάνω,  να κοιτάς από ψηλά τις ταράτσες του κόσμου,  ν’ αδειάζουν οι λίμνες της θλίψης καθώς κάνεις το άλμα.  Να ταξιδεύεις ατάραχος,  με τη γαλήνη των χρωμάτων του νερού και τη χαρά που έχει το φως πάνω στους λευκούς τοίχους,  με τα αρώματα του ανέμου να ανεμίζουν μέσα σου,  σαν τις κουρτίνες της Αετοφωλιάς.

Ευτυχώς που μούρχεται κάτι σαν όνειρο!   

Ευτυχώς που κάποιος μ’ ανέβασε στην Αετοφωλιά!

Δήμητρα Μπιτσιάνη

Ενεργειακές Θεραπείες. Μια άλλη κατάσταση.

Τι είναι οι ενεργειακές θεραπείες;   Γιατί να ακολουθήσω μια ενεργειακή θεραπεία.  

Το να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε κάθε πιθανή περίπτωση, όπως και να εξαντλήσουμε τον ορισμό των ενεργειακών θεραπειών,  μάλλον είναι περιοριστικό.  Είναι μία άλλη κατάσταση.  Πέρα από την κλασσική ιατρική,  που είναι απαραίτητη και σωτήρια σε πολλές περιπτώσεις για τη ζωή και τη υγεία μας, οι εναλλακτικές θεραπείες,  έρχονται άλλες φορές επικουρικά, άλλες φορές προληπτικά και μερικές φορές ως μέσο εξέλιξης σαν ένα διαρκές γίγνεσθαι στον δικό μας δρόμο (Do).

Για όποιον λόγο και αν τις επιλέξει κανείς, καλό είναι να αναζητήσει τις πηγές και τις δομές του κάθε συστήματος.  Η συνειδητή επιλογή, θέτει τον εαυτό μας μπροστά στην αυτογνωσία του και αποτρέπει τις σειρήνες του φόβου από το να μας στερήσουν τα δώρα της θετικής αλλαγής και της ολιστικής θεραπείας.  Τι χρειάζομαι,  γιατί το χρειάζομαι,  σε τι θα με ωφελήσει.  

Τι να προσέξουμε:

Τη σωστή ενημέρωση.   Δεν αρκεί μια πληροφορία, ένα σεμινάριο ή μία ομιλία για να σχηματίσεις άποψη.  Αν όντως έχεις την ΕΛΞΗ προς κάποια κατεύθυνση,  διάβασε σχετικά βιβλία και δώσε χρόνο στον εαυτό σου πριν επιλέξεις.  

Είναι θετικό οι προθέσεις σου να συμπεριλαμβάνουν στην θεραπεία σου την ανεύρεση της αιτίας του προβλήματός σου.   Αυτό εξυπηρετείται θαυμάσια από τις ενεργειακές θεραπείες, γιατί συνδέουν όλα τα μέρη σου (σώμα- ψυχή-νους).

Τα αποτελέσματα εμποδίζονται αν ο νους σου είναι αρνητικός ή επικριτικός.   Αυτό δεν έχει επιρροή στην ισχύ της θεραπείας,  έχει όμως αποτέλεσμα στον τρόπο που την λαμβάνεις (είναι σαν να βάζεις φράγμα στην ροή του ποταμού).   Αν φοβάσαι,  αν έχεις ενδοιασμούς,  αν επίσης θέλεις να ελέγχεις λόγω των παραπάνω τις ροές των ενεργειών,  χρειάζεται να πάρεις χρόνο και να επανεξετάσεις το αν θα συνεχίσεις ή όχι.

Χρειάζεται χρόνος.  Ότι έχει δομήσει έλλειψη ροής σε όλα τα επίπεδα,  έχει βαθιές ρίζες και παλιές ιστορίες.  Δώσε χρόνο στον εαυτό σου, για  να επαναφέρεις την αρμονία.  

Όσο κανείς προχωρά στο δρόμο των εναλλακτικών θεραπειών,  μπορεί να δει τα ψυχικά του κομμάτια τα οποία θέλουν θεραπεία.   Τότε η κάθαρση που προηγείται της αποφόρτισης,  δεν είναι πάντα ευχάριστη,  αλλά είναι απαραίτητη. 

Για όσους επιλέγουν τις ενεργειακές θεραπείες, είτε ως θεραπευτές είτε ως θεραπευόμενοι , η κατάσταση αυτή γίνεται συνεχής εργασία, που επιτρέπει πέρα από την θεραπεία ή την ανακούφιση των όποιων προβλημάτων, την ενίσχυση της ενέργειας του πυρήνα τους.   Με αυτόν τον τρόπο η ζωή αποκτά εν-διαφέρον και αξία. Είναι μία κατάσταση διαφορετική,  ανοίγει η αντίληψη στον Κόσμο και στις δυνατότητες σύνδεσης μαζί του.

Η κατάσταση της Χάρης

χρειάζεται τον αποδέκτη της

για να είναι πλήρης.

Ο Θεός σας κρατά στα χέρια Του

και σας αγαπά ολοκληρωτικά.

και όταν μπορεί η αγάπη αυτή

να γίνει αποδεκτή

το κύκλωμα ολοκληρώνεται.

Barbara Ann Brennan, από το «ΧΕΡΙΑ ΟΛΟ ΦΩΣ»

Ουράνια Πατρίδα!

Ουράνια Πατρίδα

Να ρέει

νερό κι αλάτι

Κρύσταλλος της καρδιάς στα μονοπάτια σου
Ουράνια Πατρίδα!

 Για σένα εδώ βρίσκομαι

Να καρτερώ σαν Οδυσσέας την περιπλάνηση

Να υφαίνω με υπομονή στου αργαλειού της Γης

τ’ ατέλειωτα σχέδιά της

πιστή στον έρωτά σου όμως

Πηνελόπη!

Ουράνια Πατρίδα

Με του Ηρακλή τα χέρια με απόθεσες

κάτω, εδώ

Να πολεμώ τις Χάρυβδες

και των λωτών να προσπερνώ την πλάνα λήθη

Στις αναμνήσεις σου να καίω την φωτιά μου

στο βωμό σου

Εστία!

Με περιμένεις άραγε

ή με ξέχασες;

Μα όχι, ξέρω

τα παιδιά σου Εσύ

ένα προς ένα τά ΄χεις μετρημένα.

Κομμάτια απ’ την Ψυχή σου

αποσταγμένα ιάματα

των προσευχών του Κόσμου!

Μια πατρίδα Ουράνια

ζει μέσα στα αόρατα της νόας μου παλάτια

Πατρίδα Φωτεινή

γεμάτη Άστρα!

Από τα "Ξεχασμένα Φτερά"

Μια ποιητική συλλογή αφιερωμένη στην ενθύμηση.

Τα " Ξεχασμένα Φτερά", στο Φεστιβάλ Βιβλίου στο ΖΑΠΠΕΙΟ.

Τα "Ξεχασμένα φτερά",  είναι αφιερωμένα στην ενθύμηση!
 

Τα ξεχασμένα φτερά,  πήραν τον τίτλο τους από το ομώνυμο ποίημα της συλλογής.    

Κάθε ποίημα,  είναι η έμπνευση,  η σύνδεση και η πληροφορία,  η  ανάμνηση και η  προσωπική εμπειρία και γνώση,  που ρέουν από τον εσωτερικό Λόγο,  για να μεταφραστούν σε λόγο και ρυθμό.

Πολλές φορές έγραψα ξαφνικά, έτσι όπως ήρθαν απρόβλεπτα οι λέξεις,  άλλες φορές έγραψα μετά από επίσκεψη σε αρχαίους Ελληνικούς ναούς,  όπως αυτόν της Δήμητρας στην Ελευσίνα (Το στάχυ) και της Αρτέμιδας στη Βραυρώνα (Ιέρειες),  πάντοτε όμως,  χωρίς καμία σκέψη για αυτό που συνέθεσε στο τέλος η συλλογή αυτών των ποιημάτων,  που παρουσιάζονται στο βιβλίο, με τη σειρά που γράφτηκαν.    Η ιδέα της πληροφορίας,  ήρθε αφού και το τελευταίο ποίημα είχε γραφτεί και μέσα μου γνώριζα ότι η συλλογή αυτή είχε ολοκληρωθεί.  Μελετώντας με τη σειρά τα ποιήματα,  αναγνώρισα τότε ότι  είχα μπροστά μου έναν κώδικα,  που με οδηγούσε από το ξέφωτο της Ψυχής,  δηλαδή το χώρο και το χρόνο που χρειαζόμαστε ατομικά,  στα βήματα που θα μας οδηγήσουν στην Ουράνια Πατρίδα μας.   

Το βιβλίο θα βρίσκεται στο περίπτερο του Οσελότου καθ' όλη τη διάρκεια της έκθεσης  και εγώ  την Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου, 6-8 το απόγευμα.

Τα υπόλοιπα βιβλία μου :  "Ο Ονειρευτής"  ποιητική συλλογή του 2017

                                                " Μάρουελ και Ναρού"  παραμύθι, 2018

                                                " Μάρουελ",  παραμύθι, 2016

θα βρίσκονται επίσης στο περίπτερο του Οσελότου.

Θα χαρώ να σας δω!

Ένα χαμόγελο του Θεού  

είναι η ζωή!

Χαμογέλα!

Δήμητρα

Αφθονία, ιδιότητα των Θεών!

Τώρα μου ήρθε, καταμεσήμερο,  ξαφνικά και απρόσμενα, όπως συνήθως,  η εικόνα ενός θεού,  να ίπταται μπροστά τα μάτια του νου μου και μέσα σε χρόνο ελάχιστα μετρήσιμο, να λέει με τον θεϊκό του λόγο, κάτι σαν:

Πως μπορείτε να σκέφτεστε ένα θεό ζηλότυπο;   Αν υπάρχει τέτοιος,  δεν είναι Θεός.  Για φθόνο,  ούτε να το βάλετε στο μυαλό σας.  Αυτά είναι ανθρώπινα θέματα.  Άντε και για κάποιους που νομίζουν πως είναι Θεοί, αλλά στα αλήθεια δεν είναι.  

Γιατί,  ένας Θεός στέκεται πάνω από περιορισμούς, που αφορούν την σκέψη, την ύλη και τα ανθρώπινα συναισθήματα.   Μπορεί να δημιουργεί ότι θέλει.   Έτσι δεν μπαίνει ποτέ  σε κατάσταση έλλειψης.    

Για σας,  μου λέει,   τους ανθρώπους,  ένα έχω να σου πω.   Όλοι μιλάτε για τον Θεό,  τον ένα,  τον μοναδικό,  αυτόν που τέλος πάντων έχει ο καθένας στο κεφάλι του, γιατί για να μπορέσετε να τον αντιληφθείτε αληθινά,  δεν υπάρχει περίπτωση,   μπορείτε όμως κάπως να τον προσεγγίσετε,  ως μια κατάσταση ενότητας,  σε τέτοιο βαθμό,  που  να τα περιλαμβάνει όλα.  Όταν λέμε όλα, όλα.   

Έτσι,  αν θέλετε να πάρετε ένα μικρό έστω κομμάτι από τις θεϊκές του ιδιότητες,   γίνετε κι εσείς ενωτικοί και άφθονοι.    Όσο μένετε στο φθόνο,  ποτέ, μα ποτέ δεν θα έχετε αφθονία,  ότι και να κάνετε.   Η αφθονία,  είναι μια θεϊκή ιδιότητα,  γιατί τα εμπεριέχει όλα.  

Αυτά είπε και έφυγε,  έτσι ξαφνικά όπως ήρθε.   Ήπια μια γουλιά νερό,  πήρα μια βαθιά ανάσα και αναρωτήθηκα,  « Γιατί εμείς οι άνθρωποι,  να μην είμαστε ά-φθονοι;»

Καλόν Αύγουστο!

Υ.Γ.   Μάλλον ο Ερμής ήταν....  Ναι,  αυτός!

Έρως Ήρως!

Από την ποιητική συλλογή ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ,  το ποίημα "Έρως Ήρως".

 Έρως Ήρως

Τι ψάχνεις να βρεις θνητέ;

Έναν φτερωτό Άγγελο;

Μικρό

τόσο μικρό που τρυπώνει στο αίμα σου

ισχυρό όμως και αιχμηρό

βέλος αδάμαστο.

Ήρθε χθες το βράδυ στο όνειρο

κι ήταν εκεί όσοι θυμήθηκαν

Ένα στεφάνι ελιάς

Μια στάλα αγίασμα

Είπε:

Πως νομίζεις θνητέ πως θα με κρατήσεις στη Γη

Εμένα

το Ουράνιο των Θεών παιδί;

Ήρως να γίνεις πρώτα

Πρωτέας

Να θυμηθείς την ουσία του Κόσμου μου.

Έρως Ήρως

είπε

και πέταξε μετά μαζί με το όνειρο.

Έμεινε ο κόσμος του ονείρου άδειος

μείναμε εμείς

Κάποιοι καρτερούν ακόμα τον έρωτα

Θνητό, φθαρτό, φτωχευμένο

Κάποιοι κατάλαβαν

Έρως,  Ήρως!