Reiki Music (With Bell Every 3 Minutes)

H αξία της αυτογνωσίας.

 

Από το Απολλώνιο "Γνώθι Σαυτόν",  τις σχολές "ΖΕΝ" και διαλογισμού,  τις σαμάνικες παραδόσεις και τα φιλοσοφικά συστήματα,  μέχρι τη σύγχρονη ψυχολογία,  η αυτογνωσία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος που μας οδηγεί στην αυτοπραγμάτωση.  

Στην πράξη, και όχι απλά ως ένας ορισμός ή μιά λέξη που συνηθίζεται σε χώρους εσωτερικής αναζήτησης και φιλοσοφίας,  η αυτογνωσία είναι η πιό πρακτική και ουσιαστική στάση με την οποία μπορούμε να πορευόμαστε στη ζωή.

Το να γνωρίζω τον εαυτό μου,  δεν είναι κάτι απλό και εύκολο,  εφόσον δεν γνωρίζουμε τι είναι πραγματικά ο άνθρωπος,  αλλά έχουμε μία περιορισμένη και εξ' αρχής "ορισμένη" αντίληψη γι' αυτό.  Άλλοι πιστεύουν ότι είμαστε μόνο σώμα και μετά το θάνατό μας τίποτα δεν μένει από εμάς.  Άλλοι πιστεύουν ότι υπάρχει η Ψυχή και αυτή συνεχίζει την πορεία της μετά τον θάνατο του φυσικού σώματος.   Υπάρχουν πολλές θρησκείες και απόψεις και φιλοσοφικά μονοπάτια και φυσικό είναι να διαβούμε κάποια από αυτά,  είτε μέσω της παράδοσης της Χώρας που γεννιόμαστε,  είτε με κάποια επιλογή,  κατά τη διάρκεια της αναζήτησής μας.   Κύριος όμως στόχος,  είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και όχι να ασπαστούμε κάποιο δόγμα ή σύστημα.

Γιατί,  το να γνωρίζεις τον εαυτό σου,  είναι κάτι που γίνεται διαρκώς.  Μπαίνω σε σχέση με τον εαυτό μου,  αφουγκράζομαι τη φωνή του,  συνομιλώ μαζί του, παρατηρώ στις σκέψεις του.  Το να γνωρίζω τον εαυτό μου,  βασίζεται στον σεβασμό που του έχω και στην αξία που του δίνω.  Έτσι,  σε όποιο μονοπάτι κι αν βρεθώ,  οι δάσκαλοι,  οι καθοδηγητές,  ακόμα και τα δόγματα,  είναι ένα μέσον για την εξέλιξη και όχι την καθήλωσή μου.   

Το να γνωρίζω τον εαυτό μου,  με προστατεύει από την χειραγώγηση και τον έλεγχο των άλλων, όπως με οδηγεί και στην απενοχοποίηση  αλλά και την λήψη της ευθύνης για την ζωή μου.  Γίνομαι περισσότερο συνειδητός άνθρωπος απέναντι στους άλλους, επειδή γνωρίζοντας τον εαυτό μου,  μπορώ να τους κατανοώ καλύτερα.   

"Γνώθι Σαυτόν"

Το μεγάλο κλειδί για την επιτέλεση του σκοπού της ζωής μας. (Πιστεύεις ότι η ζωή σου έχει κάποιο σκοπό;)

Από τις μικρές καθημερινές προκλήσεις,  μέχρι τα μεγάλα ερωτήματα,  η σχέση με τον εαυτό μας είναι η βάση στην οποία στηρίζονται οι επιλογές μας και τα αποτελέσματά τους.  Γιατί,  αυτός ο εαυτός μας είναι αυτός που αφομοιώνει και διϋλίζει τις εμπειρίες και τη γνώση που λαμβάνει από τα γεγονότα και τις εξωτερικές πηγές,  εφόσον αυτός ΕΙΝΑΙ και πρέπει να είναι ο Κύριος ρόλος στη ζωή μας.

Η πορεία και οι επεκτάσεις σε αυτόν τον δρόμο της Αυτογνωσίας,  είναι νομίζω άπειρες,  όπως άπειρη είναι και η δημιουργία στην οποία εντασσόμαστε.   Αν υπάρχει ένα Φως που μπορούμε να δούμε κατά τη διάρκεια της μικρής ανθρώπινης ζωής μας,  είναι το να γνωρίσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.  Σαν ένα μέρος της δημιουργίας,  περιέχει τις άπειρες διαστάσεις της,  αλλά και τις μοναδικές δυνατότητες που έχει κάθε όν,  κατά την σύλληψή του από τον Θεϊκό Νου,  ακόμα και όταν αυτές περιορίζονται στην ενσάρκωσή του.

Πιστεύετε ότι αξίζει να γνωρίσετε τον εαυτό σας;

Σας αφιερώνω το παρακάτω ποίημα από την πρώτη μου ποιητική συλλογή,  με τίτλο:  " O Oνειρευτής"

Περιελίξεις

 

Βαθειά, βαθειά μέσα μου,  

εισχώρησε η προσοχή του νου μου

και εστίασα εκεί που λένε 

πως ο  πυρήνας της ύπαρξής μας βρίσκεται.

Μοιάζεις με σφαίρα φωτεινή 

και όσο σε παρατηρώ ένας γαλαξίας μέσα σου περιστρέφεται.

Όπως επάνω, έτσι και κάτω,  αυτόματα σκέφθηκα.

Αν δεν είμαι το σώμα μου,  αν δεν είμαι ο καθρέφτης μου,  

αν δεν είμαι οι σκέψεις μου, αν δεν είμαι τα συναισθήματά μου,

τότε 

είμαι ένας ακόμα γαλαξίας του σύμπαντος,  

κρυμμένος καλά μέσα σ’ ένα θνητό σώμα

 που κινείται και ζει πάνω σε μια σφαίρα περιστρεφόμενη.

Για φαντάσου,  πόσοι γαλαξίες κρυμμένοι 

και πόσοι φανεροί κινούνται αενάως 

παριστάνοντας τους ανθρώπους,  τα ζώα, 

τις πέτρες, το νερό, τη γη, τα άστρα!

Το Σύμπαν άραγε αναπαράγεται πάνω σ’ αυτό το μοντέλο;

Περιστρεφόμενες φωτεινές υπάρξεις, 

μέσα σε άλλες και σε άλλες, χωρίς τελειωμό;

Έτσι κι εγώ είμαι, ένας μικρός γαλαξίας

που περιέχει άλλους μικρότερους 

και εμπεριέχεται σε άλλους μεγαλύτερους.

Μακάρι να μπορούσα να δω αυτόν τον μεγάλο 

που εμπεριέχει τους πάντες.

Υπάρχει άραγε ή κι αυτός εμπεριέχεται;

Αντίγραφα είμαστε όλοι του αρχικού πρωτοτύπου

κινούμενοι στη δική μας τροχιά 

και όλοι μαζί στο μεγάλο δρόμο.

Απειροελάχιστοι, διακριτοί, φωτεινοί και χρωματιστοί 

μεγαλειώδεις, όλοι μέλη της ίδιας οικογένειας.

Αν, σκέφθηκα, αν γνωρίσω εσένα 

δικέ μου γαλαξιακέ πυρήνα, 

αν γνωρίσω τις δομές και τις αρχές σου 

τότε είναι σαν να γνωρίζω τα πάντα. 

Τα μεγάλα και τα μικρά, τα αόρατα και τα ορατά.

Όπως επάνω, έτσι και κάτω, Ερμή!

Ευλογίες μας πρέπουν και έπαινοι και ύμνοι, 

σε όλους εμάς 

τους μικρούς γαλαξίες του Σύμπαντος.

 Ο ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΣ

Τα βιβλία μου στο 50ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο.

 

Ποίηση

Νουβέλα

Αγαπητοί Φίλες και Φίλοι,

Και φέτος συμμετέχω στο περίπτερο των εκδόσεων "Οσελότος", με τα δύο τελευταία βιβλία μου, τα οποία σας έχω παρουσιάσει ήδη εδώ και εδώ στο blog μου.

Αγαπώ τα βιβλία, γιατί όπως γράφω και στην παλαιότερη ανάρτησή μου, " Η αλχημεία ενός βιβλίου":

"... Τα βιβλία είναι μαγικά  πλάσματα.   Όχι πράγματα, γιατί τα πράγματα δεν έχουν μεγάλο δυναμικό ενέργειας. 

Μπορούν να μετατρέπουν κάθε απλό μέταλλο σε χρυσό,  όπως η Aλχημεία.     

Μπορούν να μας συνδέουν πέρα από το τόπο και το χρόνο,  όπως αληθινά είμαστε."

Σας ευχαριστώ! 

Ελεύθερη επιλογή και Κάρμα.

 

Η ελεύθερη επιλογή είναι το βασικό στοιχείο για την εξέλιξη της ζωής των ανθρώπων.  Είναι το δώρο που μας έχει δοθεί,  για να αξιοποιήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε κάθε ενσάρκωσή μας.  Είναι πραγματικά η Ευ-καιρία, που αν την αναγνωρίσουμε και την εκτιμήσουμε,  θα έχουμε την ανέλιξη που επιθυμεί η ψυχή μας.

Η αυτογνωσία,  η θέληση για εξέλιξη και η πρόθεση να βγούμε από τα "γνώριμα" μονοπάτια και να τολμήσουμε μιά άλλη προσέγγιση στις προκλήσεις της ζωής μας,   είναι τα κλειδιά της αξιοποίησης της ελευθερίας μας.

Δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του Θεού για εμάς τους ανθρώπους,  από τη χάρη της Ελευθερίας που μας εδόθη. Γιατί όπως το αντιλαμβάνομαι,  η αγάπη είναι αληθινή όταν συμπορεύεται με την Ελευθερία.    Πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να μάθουμε και να αξιοποιήσουμε τις εμπειρίες της ζωής μας,  αν δεν είχαμε την ελευθερία να επιλέγουμε ανά πάσα στιγμή τη στάση μας,  σε ότι ζούμε! 

Γι' αυτό άλλωστε, υπάρχει και το κάρμα.  Αν απλώς ζούσαμε ως υπάρξεις υποχρεωμένες να εκτελούμε το σκοπό μιας ανώτερης πηγής,  οι επιλογές μας δεν θα μας χρέωναν,  ούτε θα κατέγραφαν στα αιθερικά πεδία τις επιπτώσεις τους.   Αν επίσης ήταν όλα προδιαγεγραμμένα να συμβούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο,  το προσωπικό βίωμα δεν θα ήταν αναγκαίο.  Στην τελική,  δεν θα υπήρχε λόγος της ενσάρκωσης των ψυχών μας,  αν δεν είχαμε την ελευθερία να επιλέξουμε.

Αυτή η Ελευθερία όμως,  συνεπάγεται και την προσωπική μας Ευθύνη.  Είναι λοιπόν δική μου ευθύνη να επιλέξω αν θα ζήσω π.χ. μιά ζωή ως θύμα, ή αν θα αποποιηθώ τον ρόλο του θύτη.    Αν θα αξιοποιήσω τις δυνατότητες που έχω, ή θα τις αφήσω ανεκμετάλλευτες.  Συχνότερα γίνεται αναφορά στην αξία της συγχώρεσης που οφείλουν τα θύματα στους θύτες τους.   Θα έπρεπε να γίνεται όμως ακόμα συχνότερα,  αναφορά στην συμπεριφορά των θυτών.  Στην αξία που έχει η υπέρβαση της "δύναμης" και της "εξουσίας" που έχουν απέναντι στα θύματά τους.  Να μπορείς  να "περιορίσεις" τα δικαιώματα ενός ανθρώπου, να τον "τιμωρήσεις" ή να τον "εκδικηθείς",  και να επιλέξεις να μην το κάνεις.   

Είμαστε λοιπόν όλοι ελεύθεροι να πράξουμε με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο και ταυτόχρονα είμαστε υπεύθυνοι της κάθε επιλογής,  που κάνουμε κάθε μέρα και κάθε στιγμή.      

Στις λευκές σελίδες του βιβλίου της ζωής μας,  η  μόνη συγχώρεση που μπορούμε να δώσουμε ή να πάρουμε,  είναι η αποδοχή της πραγματικότητας που βιώνουμε,  που αντλείται από το δώρο της ελευθερίας και της προσωπικής ευθύνης. 

Επομένως,  δεν αρκεί να συγχωρήσω ή να συγχωρεθώ,  αλλά να αναλάβω την ευθύνη των πράξεών μου και να αποδεχθώ το κάρμα μου.  Αυτό,  όπως το αντιλαμβάνομαι,  είναι μία στάση ειλικρίνειας, και σεβασμού προς την όλη δημιουργία και κυρίως, προς τον εαυτό μου.

Καλή Κυριακή! 

Η πεποίθηση του "καλού" ανθρώπου.

 

  

Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.  Η μεγαλύτερη μάχη θα δοθεί στην  αποδοχή αυτής της πρόκλησης.   Γιατί στη μάχη αυτή,  οι «εχθροί»  είναι τα κρυμμένα και ξεχασμένα κομμάτια μας,  αυτά που δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να δούμε, και επειδή  η δυναμική τους είναι πολύ ισχυρή, θα μας οδηγήσει σίγουρα μακριά από τις πεποιθήσεις μας για τον κόσμο και τον εαυτό μας.

Η πιο σκληρή μάχη,  λοιπόν είναι αυτή.  Και το πιο δύσκολο πεδίο της,  δεν είναι να αναγνωρίσουμε τις ελλείψεις μας,  τα αρνητικά δηλαδή του εαυτού μας,  να δούμε το γιατί δεν φερθήκαμε σωστά και υπεύθυνα,  δεν δείξαμε κατανόηση και αποδοχή και συμπαράσταση στους άλλους,  αλλά πρωτίστως γιατί δεν δείξαμε κατανόηση και αποδοχή και συμπαράσταση στον εαυτό μας.

Αυτό, όταν το αποκαλύψεις και το αναγνωρίσεις,  είναι πολύ πιο επώδυνο.  Γιατί το να αναγνωρίσεις τις ελλείψεις σου,  σε οδηγεί στο να αγωνιστείς για βελτίωση.  Να γίνεις πιο συμπονετικός και συνεργάσιμος με τον κόσμο γύρω σου, λιγότερο εγωιστής.  Το να αποκαλύψεις όμως,  ότι αδίκησες τον εαυτό σου,  τον υποτίμησες,  τον έσπρωξες σαν βορά στις απαιτήσεις των άλλων,  αυτό απαιτεί περισσότερο θάρρος και δύναμη.  Να αναρωτηθείς γιατί το κάνω αυτό, γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου;   Το πρότυπο του ανθρώπου που θυσιάζεται για τους άλλους,   που πάντα συγχωρεί,  ακόμα και χωρίς να του έχει ζητηθεί συγχώρεση,  ο εξαναγκασμός της ψυχής να ανέχεται άτομα και καταστάσεις,  π.χ.  λόγω συγγενείας, και κυρίως η πεποίθηση του «καλού ανθρώπου»,  μας οδηγεί σε εσωτερικές συγκρούσεις και ενοχές,  που μόνο εμπόδια μπορούν να φέρουν στην ζωή μας.

Για να φθάσουμε στην Αρετή,  χρειάζεται πρώτα να αποκτήσουμε ισορροπία και αρμονία.  Αγαπώντας και τιμώντας τον εαυτό μας,  μπορούμε να αποκτήσουμε αληθινή ενσυναίσθηση και κατανόηση για τους άλλους.

Έτσι λοιπόν νοιώθω,  πως ο άνθρωπος που έχει Αρετή,  είναι ειλικρινής και αληθινός,  και δεν συμβιβάζεται με τις σκοτεινές γεμάτες σκουπίδια γωνίες της «οικίας» του.   Προτιμά να δυσαρεστεί αυτούς που αρέσκονται σε «βολικά» πρότυπα,  αφού αυτά, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, ακολουθούν και οι ίδιοι.    Μέσα από τις προκλήσεις που ζούμε καθημερινά στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους,  μπορούμε να εμβαθύνουμε στο τι είναι καλό για εμάς,  όχι με την έννοια της ικανοποίησης του εγωισμού μας,  αλλά με γνώμονα την ωφέλεια της ψυχής,  και της θεραπείας των τραυμάτων της.

Και προφανώς,  ο δρόμος της αλήθειας,  είναι ο μοναδικός δρόμος της εξέλιξης.

 

Καλό Σαββατοκύριακο!

 

 

 

 

 

Ομοιοκραδασμικοί!

 

Γράφω πάντα μέσα από προσωπικές εμπειρίες και μηνύματα.  Πολλοί έχουν μιλήσει για την ένωση ομάδων που δονούνται στις ίδιες συχνότητες,  ή για την ένωση της φυλής.  Τελευταία,  η πληροφορία,  αλλά κυρίως το αίσθημα της επαφής και συν-δημιουργίας,  είναι πολύ έντονη.  Αυτή η ανάγκη,  θα ξυπνήσει την ελπίδα και το ενδιαφέρον να αρχίσουμε μια νέα εργασία,  που είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη και τη ζωή  μας.

Είναι επίσης αναγκαίο και σημαντικό, γιατί όλες οι μέχρι σήμερα εμπειρίες και γνώσεις μας,  έχουν μεταστοιχειωθεί κάτω από τις νέες ενέργειες του πλανήτη.    Από τη μία,  έχουμε έναν κόσμο παλιό,  που αγωνίζεται να κρατηθεί στις αρχές του,  αλλά αυτός ο κόσμος δεν έχει κανένα νόημα για εμάς πλέον.  Όλα,  ακόμα και η ύλη στην οποία επενδύσαμε τόσα χρόνια τη ζωή μας, ως ανθρωπότητα,  δεν έχει την ίδια αξία στη ζωή μας.   Αυτά που μέχρι σήμερα ήταν σημαντικά,  πλέον δεν είναι.  Τη θέση τους θα πάρουν αυτά που έρχονται και θα αναδυθούν μέσα από τα γεγονότα και κυρίως τη στάση που θα κρατήσουμε απέναντί τους.  

Και γι' αυτό το λόγο,   ομάδες ανθρώπων  θα  ενωθούν με κύριο άξονα  την εσωτερική τους ανάγκη και τις κοινές αξίες κοσμοθέασης.  Πολλές φορές οι συναντήσεις αυτές θα γίνουν με έναν τρόπο παράδοξο,  χωρίς προσχέδιο και συνειδητή πρόθεση.  

Αναφέρομαι  στους ανθρώπους που έχουν αντιληφθεί πόσο σημαντική είναι η πνευματική τους φύση και ιδιαίτερα τώρα,  στις μεγάλες συγκρούσεις.   Το να επικοινωνούν,  με οποιονδήποτε τρόπο, είναι η βάση πάνω στην οποία θα δομηθεί ένα νέο μοντέλο ζωής.   Αυτό θα οδηγήσει στην ενδυνάμωση και στην γρήγορη εξέλιξη των ατόμων που αλληλεπιδρούν,  έτσι ώστε η δική τους ενέργεια και συχνότητα,  να επιδράσει στο γενικό περιβάλλον.

Πριν πολλά χρόνια,  είδα ένα όμορφο και περίεργο όνειρο.  Δεν θα σας το διηγηθώ,  αλλά θα μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω ποίημα,  που έγραψα γι' αυτό.

Ο Λόφος

Υπάρχει ένας λόφος εκεί

ανεβαίνοντας τα μάτια σου τον αναγνωρίζουν

αυτό τον απαλό λόφο

Μόνος σου δεν είσαι

ανάμεσα στους δικούς σου

αναγνωρίζεσαι

Το φως τυλίγει τα χέρια και τα πόδια σας

Μετά τυλίγει τα μέτωπα

Ένα γλυκό τραγούδι κάνει την υπόσχεση Τώρα!

Τώρα,  είναι η αληθινή ώρα

Ψηλά, πάνω από το περίγραμμα του λόφου

γνωρίζεις ποιος σε περιμένει

Πέρα από το χρόνο, στο αιώνιο παρόν

Άρχει.

Αυτόν τον χρυσό λόφο

με το πράσινο λιβάδι

και την ανάσα του Ήλιου πάνω του

κάποτε τον ονειρεύτηκες

μέσα στο βαθύ σκοτάδι 

τις αέναες νύχτες της Γης!

Ξεπρόβαλλε κάποτε σαν όραμα

και σημάδι.

Τώρα, αληθινός γίνεται

αυτός το λόφος

Ανεβαίνεις,  Ανεβαίνετε!

(Από τη συλλογή "Ο Ονειρευτής")

Σας εύχομαι ευδαιμονία,  ένωση με την πνευματική σας οικογένεια που δίνει δύναμη και χαρά!

Καλό Σαββατοκύριακο!

  

Απελευθερώνοντας τους δεσμούς της ανάγκης στο Φως!

Η αλήθεια είναι ότι τα πάντα αλλάζουν και τίποτα δεν μένει το ίδιο.  Στην εποχή που ζούμε,  οι αλλαγές είναι ακόμα πιό γρήγορες και έντονες,  καθώς πυροδοτούνται από γεγονότα που βιάζουν τη φυσική ροή των πραγμάτων και οδηγούν τη ζωή μας σε δύσκολες καταστάσεις,  που απαιτούν ενδοσκόπηση και παρατήρηση,  αλλά κυρίως νέα προσέγγιση,  προκειμένου να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την ισορροπία μας.

Ένας κόσμος που θέλει να ανελιχθεί με Ελευθερία και ένας κόσμος που θέλει να υποταχθεί στον έλεγχο.   Πολλοί άνθρωποι έχασαν φίλους,  συγγενείς και διέλυσαν σχέσεις κάθε είδους κάτω από αυτές τις συνθήκες.   Πολλές μάσκες έπεσαν και θα πέσουν,  κάτω από την πίεση που ασκείται στην ανθρωπότητα.  Θα αναρωτηθούμε για ότι έχουμε ζήσει και μοιραστεί στο παρελθόν και για την αποξένωση και την αλλοτρίωση που βιώνουμε σήμερα. Όλο αυτό προκαλεί πόνο.  Τα συναισθήματα υπάρχουν μέσα μας και κινούνται και το θέμα είναι να μην μας παρασύρουν όπως η κινούμενη άμμος,  αλλά να μπορέσουμε να δούμε από μία άλλη οπτική όλα όσα διαδραματίζονται στη Γη,  για να μην βυθιστούμε.

Αυτή η νέα ματιά,  θα μπορούσε να είναι η οπτική πέρα από το άτομο,  τις σχέσεις  και τις καταστάσεις που έχουμε βιώσει. Η τεχνική μου θυμίζει λίγο τις τρισδιάστατες εικόνες που για να παρουσιάσουν το θέμα τους, πρέπει να κοιτάξεις πέρα από την προβολή της εικόνας, στο βάθος της.  

Με αυτή την τεχνική,  μπορούμε να δούμε τις σχέσεις όπως τις δομήσαμε στο παρελθόν και να αντιληφθούμε ποιες  ανάγκες μας κάλυπταν.   Οι ανάγκες μας δεν είναι φυσικά κατακριτέες,  αλλά φυσικές για την ανάπτυξη της εμπειρίας μας.  Αλλά καθώς αναπτυσσόμαστε και κάτω από αυτές τις απαιτητικές συνθήκες, είναι καλό να μπορέσουμε να δούμε με ειλικρίνεια τον εαυτό μας.  Τι με ώθησε να δημιουργήσω αυτή τη σχέση με αυτό το άτομο και τι άλλαξε από τότε έως τώρα, τουλάχιστον για εμένα.  Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε αυτές τις αλλαγές  και είναι επίσης σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι δώσαμε και πήραμε και ότι μοιραστήκαμε.  Γιατί αυτό θα μας οδηγήσει να δούμε που βρισκόμαστε.  Πέρα από την ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία,  πιό σημαντική είναι η δημιουργία ουσιαστικών και αληθινών σχέσεων.  

Απελευθερώνουμε αυτούς τους δεσμούς της ανάγκης στο Φως!  

Με αυτόν τον τρόπο,  δεν κρατώ πλέον μέσα μου τα άτομα και τις σχέσεις μαζί τους με την παλιά δομή που είχα δημιουργήσει. Τα αποδέχομαι έχοντας κάνει την εσωτερική μου κάθαρση και δομώ μία σχέση μαζί τους σε ανώτερο επίπεδο από το προηγούμενο. 

Με το ίδιο σκεπτικό αυτό της απελευθέρωσης,  αφήνω έξω από τη ζωή μου οτιδήποτε και οποιονδήποτε είναι "τοξικός" και δεν μπορώ να διαχειριστώ.   

Οραματιστείτε αυτούς τους δεσμούς να κόβονται.  Ότι σας έδενε με ανθρώπους και καταστάσεις που δεν σας είναι αναγκαίο πλέον.  Στείλτε στο φως τους δεσμούς της ανάγκης που δομήθηκαν μέσα από την έλλειψη και κρατείστε τους ανθρώπους μόνο και τους δεσμούς της Αγάπης που σας ενώνουν.