Αγκαλιάζοντας το Εγώ!

Αναλογιζόμενοι τη ζωή μας ως ανθρώπινα όντα,  στον πλανήτη μας,  από τη γέννησή μας μέχρι και την ημέρα της μετάβασης πάλι στην πηγή μας,  βλέπουμε τον εαυτό μας να περνά από διάφορες φάσεις και διαφοροποιήσεις σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας.

Πώς είμαστε ως παιδιά,  ως έφηβοι και ενήλικες σε διάφορες ηλικίες.  Ποιές ήταν οι επιθυμίες και οι ανάγκες μας,   και ποιές  οι εμπειρίες μας.   Όλα αυτά που μας έχουν οδηγήσει σε αυτό που είμαστε σήμερα και που βέβαια συνεχώς μεταβάλλεται.

Αναφέρομαι συχνά στην Αρχή της ύπαρξής μας και στον Ανώτερο Εαυτό μας και το πόσο σημαντικό και απαραίτητο είναι να τον αναγνωρίσουμε και να συνδεθούμε μαζί του.  Και είναι αλήθεια, πως όταν αυτό συμβεί,  έχουμε καταφέρει να ανέβουμε ένα σημαντικό σκαλοπάτι στην ανέλιξή μας.    Ο κόσμος μας και η οπτική μας,  η ίδια η ζωή μας,  έχει  άλλη αξία και ευρύτερη διάσταση.

Βασικό όμως και απαραίτητο είναι να μην ξεχάσουμε να υποστηρίξουμε και το κομμάτι του εγώ μας.  Αυτό το εγώ που συχνά κατηγορείται για όλα τα δεινά μας,  και που είναι αλήθεια ότι μας βάζει σε μπελάδες και μας τραβά από τα ρούχα σαν πεισματάρικο παιδί,  που θέλει να κάνει πάντα το δικό του,  αλλά που αν πάψουμε να το υπολογίζουμε και να το φροντίζουμε,  θα μας οδηγήσει σε μία μεγάλη ανισορροπία.

Το να είμαστε ειλικρινείς με εμάς τους ίδιους,  είναι το πρώτο βήμα που θα μας βγάλει από τις ψευδαισθήσεις ενός "τέλειου" εαυτού.  Να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε τις ανάγκες αυτού του μικρού εγώ,  να το κοιτάξουμε χωρίς ντροπή και αποστροφή,  να του δώσουμε αυτά που χρειάζεται,  αλλά με τη λογική ενός γονιού που γνωρίζει πώς να προφυλάξει το παιδί του.

Να του κάνουμε ακόμα και το χατίρι πολλές φορές,  είναι σοφό.  Σοφό είναι κατά τη γνώμη μου,  να αποδεχτούμε και να ισορροπήσουμε όλα μας τα κομμάτια,  εδώ στη Γη.  Το Πνεύμα μας,  δεν έχει την απαίτηση να ζήσουμε ως ενσαρκωμένο κομμάτι του,  αποστερούμενοι την ικανοποίηση του εγώ μας,  αλλά χαίρεται και μας συγχαίρει,  όταν είμαστε συνειδητοί απέναντί του.   Όταν γνωρίζουμε γιατί πρέπει να του προσφέρουμε κάτι και να το υποστηρίξουμε,  ή πότε θα το οδηγήσουμε να κάνει πίσω.   

Διότι ένα Εγώ υποτιμημένο, παραγκωνισμένο και παραγνωρισμένο,  θα δημιουργήσει ψυχικές ανισορροπίες και μπλοκαρίσματα,  όπως και το ανάλογο δημιουργείται όταν αφήνουμε το εγώ μας να γίνει υπερτροφικό. 

Αγαπώ τον εαυτό μου,  αγαπώ όλα μου κομμάτια και τα αποδέχομαι.  Γιατί αλήθεια,  τι μπορεί να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί ή να θεραπευτεί,  χωρίς την αγάπη;  

Ίσως τελικά,  η τελειότητα που αναζητούμε να είναι στην αποδοχή των μικρών ατελών κομματιών της ανθρώπινης ύπαρξής μας.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Ατελεύτητος Δημιουργός!

 

Αναρωτιόμουν,  για όλα αυτά που βιώνουμε στη ζωή μας,  ιδιαίτερα κάτω από τις παρούσες συνθήκες και έστω και για λίγο,  απειλητικές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου.   Κοίταξα γύρω μου και είπα: " μπορεί όλα τούτα να χαθούν,  όλα αυτά που έχω δημιουργήσει,  αυτά που περιβάλλουν τη ζωή μου,  τα υλικά και όχι μόνο πράγματα."  Και συχνά τελευταία σκέφτομαι πως τελικά τίποτα από τα παραπάνω δεν παίρνουμε μαζί  μας,  ακόμα και το φυσικό μας σώμα,  μένει εδώ στον πλανήτη που μας φιλοξενεί.   Τότε ξεπετάχτηκε από μέσα μου η απάντηση:  "Γιατί ανησυχείς;  Εσύ,  είσαι ένας δημιουργός.   Ένας δημιουργός δεν τελειώνει ποτέ.   Ένας δημιουργός  μπορεί να ξεκινήσει πάλι από το μηδέν,  να φτιάξει πάλι τον κόσμο του."

Και ησύχασα.   Αυτή η μεγάλη Αλήθεια,  με αποδέσμευσε από τους φόβους,  τις απειλές,  κάθε πιθανή εκδοχή και τέλος την αλλαγή όλων των πραγμάτων στη ζωή μας.   Μου έδωσε την ενέργεια και τη δύναμη να δω καθαρά τον αληθινό εαυτό μου.  Τον Δημιουργό.

Ποιός είναι ο Δημιουργός;

Είναι η Αθάνατη, η Αμετάβλητη Αρχή μας,  που μας καθοδηγεί,  μας εμπνέει,  μας θεραπεύει,  μας ταξιδεύει στις διαστάσεις της ύπαρξης που επιλέγει.

Είναι άλλος πιο σημαντικός από αυτόν;      

Εμείς επιλέγουμε.  Αν πιστεύουμε σε αυτόν,  τον ατελεύτητο εαυτό μας,  θα πρέπει να το αποδείξουμε.  Με τις πράξεις και τις σκέψεις μας,  με τις προσευχές μας και τις προθέσεις μας. 

Αν εστιάσουμε σε αυτόν,  θα μας υποστηρίξει,  αν τον εγκαταλείψουμε,  θα μείνουμε στον απατηλό κόσμο των πραγμάτων και των "ξένων δυνάμεων".

Δεν είναι εύκολος αγώνας αυτός,  έχουμε όμως υποστήριξη και κατανόηση και αποδοχή και είναι τώρα η ώρα να εμπιστευτούμε και να στηρίξουμε με δύναμη μέσα μας,  τον Ατελεύτητο Δημιουργό Εαυτό μας!

Υ.Γ.  "Όλα τούτα τα γράφω παρέα με την Οραντζίνα τη γάτα μου, να "διεκδικεί " όλη την ώρα  το χέρι μου από το πληκτρολόγιο.   

Γιατί ο Δημιουργός έχει και ατελεύτητο χιούμορ! 😇

"Ουρανία το δέντρο που μιλούσε" - Μια συνοπτική παρουσίαση

" Η Γυναικεία μας φύση κάποιες φορές αλλοτριώνεται από την υποταγή και άλλοτε αδικείται από την κατάταξη ενός κόσμου που δεν μπορεί να την κατανοήσει."

Αυτό το βιβλίο γράφτηκε πριν από τρία χρόνια περίπου και εκδόθηκε στην ώρα του.  Κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι ένα δέντρο.  Αλλά,  οτιδήποτε υπάρχει πάνω στη γη,  συνδέεται μαζί μας,  αρκεί να μπορέσουμε να το αντιληφθούμε και να το εκτιμήσουμε.

Έτσι γίνεται και στην ιστορία αυτή,  με το κεντρικό πρόσωπο  την Ελπίδα,  να δημιουργεί μία σχέση φιλίας και εμπιστοσύνης με μια βελανιδιά στο κτήμα της παππού της,  το οποίο κληρονομεί.

Το  βιβλίο ισορροπεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και την εσωτερική αλήθεια που βιώνουμε ως εμπειρία,  ακόμα κι όταν αυτή αγγίζει τα όρια του φανταστικού και του μεταφυσικού.   Ο εσωτερικός διάλογος κυριαρχεί και είναι ένας τρόπος του αναζητητή και όχι του ανθρώπου που ζει μέσα από δόγματα.   

Ο πυρήνας της ιστορίας είναι  οι Γυναίκες και η σχέση τους με τον κόσμο μας.   Είναι  οι ειλικρινείς σχέσεις με τον εαυτό μας και τους άλλους,  και είναι "η κατανόηση της μοναδικής και μοναχικής διαδρομής που όλοι ακολουθούμε κάποια στιγμή στη ζωή μας",  όπως κάνει και η Ελπίδα.   Είναι επίσης η σύνδεση με την προγονική μας ενέργεια,  η αναγνώριση και η αξιοποίηση όλων των σημαντικών για εμάς αυτών στοιχείων.  Το να μπορέσουμε να εστιάσουμε στα χαρίσματα των προγόνων μας που μεταφέρουμε ως συνεχιστές τους, γιατί αυτές είναι οι ρίζες μας,  που μας κρατούν όρθιους στους ανέμους της ζωής.   Συχνά ακούμε για καθαρισμούς από τις προγονικές μας ενέργειες,  αυτές που μας κρατούν "αρνητικά" δεμένους και καθηλωμένους σε προβλήματα,  αλλά χρειάζεται να δούμε τη χάρη και τα δώρα που μεταφέρουμε επίσης κι αυτό είναι το πιό μεγάλο μας δώρο.   Γιατί είμαστε οι συνεχιστές τους και το καλύτερο "μνημόσυνο" των προγόνων μας,  είναι να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω την καλή τους ιστορία.

Ο παππούς της Ελπίδας,  είναι ο μαγικός της πρόγονος,  αλλά και ο ναός της Αθηνάς στην Ακρόπολη και τα ιερά δέντρα της ανθρωπότητας, όπως η ιερή βελανιδιά του Δία,  και οι ιέρειες που την οδηγούν μέσα από υπερβατικές εμπειρίες την ημέρα της Αγάπης στο να της αποκαλυφθεί η αξία της. 

Οι γυναίκες της ανθρωπότητας είναι οι μητέρες και οι ερωμένες,  οι ιερές οντότητες, όπως είναι και οι ιεροί άντρες,  που θα το αντιληφθούν όταν μιλήσουν από την καρδιά τους. 

Γιατί : "....Οι σκέψεις είναι πολλές φορές - ίσως και τις περισσότερες - ετερόφωτες, ενώ η καρδιά είναι σαν ένας μεγάλος σταθερός ήλιος. Όταν μιλά το καταλαβαίνεις, γιατί όταν μιλά η καρδιά, είναι σαν να μιλά όλο σου το είναι. Δεν είναι μια νοητική, λογική διαδικασία, και νομίζω ότι αυτό συμβαίνει σε όλους μας,  αλλά ποιος έχει το χρόνο να το παρατηρήσει!" 

Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στη γιαγιά μου τη Δήμητρα και είναι επίσης αφιερωμένο σε όλες τις γενναίες ψυχές που ενσαρκώθηκαν και ενσαρκώνονται στον πλανήτη αυτό ως Γυναίκες.

Καλό σας απόγευμα!

    

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Η ενηλικίωση της Ανθρωπότητας!

 Ήρθε η ώρα να μεγαλώσουμε!   Δεν έχει σημασία αν έχεις ένα μικρό ή ένα μεγάλο σώμα,  αν είσαι νέος ή γηραιός, ποια είναι η κοινωνική σου κατάσταση και αν έχεις εντάξει τον εαυτό σου κάπου ή παραμένεις μοναχικός λύκος.

Το ότι έφθασε η ώρα της ενηλικίωσής σου,  μπορείς να το διαπιστώσεις από την μεγάλη προσπάθεια που καταβάλουν κάποιοι για να παραμείνεις "παιδί".   Ένα παιδί είναι πάντα εξαρτημένο από τους μεγαλύτερους,  που μπορούν να του επιβληθούν μέσα από τους ρόλους τους και να κατευθύνουν την πορεία της ζωής του και τις πεποιθήσεις του.  Αν βαρέθηκες να αποφασίζουν οι άλλοι για σένα, ήρθε η ώρα να πάρεις την ευθύνη σου.   

Γιατί:

Ποιός γνωρίζει καλύτερα από εσένα τις ανάγκες σου;

Ποιός γνωρίζει καλύτερα από εσένα τις δυνατότητές σου;

Ποιός μπορεί να δει και να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες σου;

Ποιός άλλος μπορεί να δημιουργήσει,  αντί για εσένα;

Είμαστε στη σπείρα της ανέλιξης!  Μαζί με τον πλανήτη μας,  τη Γη,  ανεβαίνουμε προς την Ελευθερία και τη διεύρυνση της αντίληψης, το άνοιγμα των δυνάμεων και των δυνατοτήτων.  Δομούμε συνειδητά τις ποιότητες της Ισορροπίας και του Σεβασμού και κυρίως αυτές της Αγάπης,  για να μπορέσουμε να σταθούμε αντάξιοι αυτής της ανέλιξης.

Είναι δική μας ευθύνη,  αυτή.  Είναι δική μας επιλογή.  

Πάντα θα υπάρχει μία δικαιολογία για να παραμείνουμε απαθείς και ηττοπαθείς.   Πάντα θα φταίει κάποιος άλλος,  γιατί εμείς τον κάναμε πιό σημαντικό από τον εαυτό μας.  Εμείς του παραχωρήσαμε τις δυνάμεις,  τον έλεγχο και τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων για εμάς.    

Έχουμε τώρα την ευ-καιρία!  Να κλείσουμε αυτή τη μαύρη τρύπα, που μας κρατά έξω και μακριά από τον Αληθινό Εαυτό μας και να εγερθούμε ως Ενήλικες στο ύψος που μας αναλογεί!    

Ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας:  Τι με κρατά ακόμα "παιδί";

Καλή Κυριακή!

Είθε ο Χριστός να γυρίσει στη Γη!

 

 

Η Μεγάλη Επίκληση

Από την εστία του Φωτός μέσα από τη Διάνοια του Θεού
Ας διαχυθεί φως μέσα στις διάνοιες των ανθρώπων.
Το Φως ας κατέλθει στη Γη.

Από την εστία της Αγάπης μέσα από την Καρδιά του Θεού
Ας διαχυθεί αγάπη μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.
Είθε ο Χριστός να γυρίσει στη Γη.

Από το κέντρο όπου η Θέληση του Θεού είναι γνωστή
Ο σκοπός ας καθοδηγεί τις μικρές θελήσεις των ανθρώπων –
Ο σκοπός που οι Διδάσκαλοι γνωρίζουν και υπηρετούν.

Από το κέντρο που ονομάζουμε φυλή των ανθρώπων
Το Σχέδιο της Αγάπης και του Φωτός ας πραγματοποιηθεί
Και είθε να σφραγίσει την πύλη του κακού.

Το Φως, η Αγάπη και η Δύναμη ας αποκαταστήσουν το Σχέδιο πάνω στη Γη.

Καλή Ανάσταση!

 

Ακολουθώντας το Φως!

 

Τα πρώτα μηνύματα από το Φως,  έχουν ληφθεί.   Όσοι είμαστε έτοιμοι,  γνωρίζουμε πως οι ενέργειες του Φωτός  δρουν πλέον στον πλανήτη μας,  στοχεύοντας στην κάθαρση και την επάνοδο της ισορροπίας.

Βέβαια,  δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τον τρόπο που το Φως  λειτουργεί,  τα εργαλεία και τα όπλα του,  αλλά παρατηρώντας και συνδεόμενοι με τον Ανώτερο Εαυτό μας,  παίρνουμε τα μηνύματα που χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να συντονιστούμε με τις νέες ενέργειες και τις συχνότητές τους.

Μία πρώτη παρατήρηση,  είναι ότι τα εργαλεία του φωτός δεν μπορεί να ταυτίζονται με εκείνα του σκότους,  αλλά είναι εντελώς διαφορετικά,  άλλως προς τι η διαφοροποίηση.    

Μία κατανόηση επίσης είναι, ότι το φως αποκαλύπτει!  Και μία μικρή ποσότητα φωτός είναι πολύ ισχυρή και μπορεί να δώσει εικόνα σε έναν μεγάλο χώρο σκότους.   Δεν είναι τυχαία όλα αυτά τα αποκαλυπτικά γεγονότα που παρατηρούμε καθημερινά και που ολοένα αυξάνονται.   

Με τη βεβαιότητα πως το Φως θα αποκαλύψει τα τοπία που υπάρχουν γύρω μας και μέσα μας,  θα ακολουθήσουν πολλοί τριγμοί,  αναθεωρήσεις και μετατοπίσεις, στο σύνολο της ανθρωπότητας  αλλά και ατομικά.   Πιθανά να αφήσουμε πίσω μας ανθρώπους,  εργασίες,  συνήθειες και πεποιθήσεις που δεν εξυπηρετούν πλέον την πορεία μας.      

Μέσα από τις προκλήσεις αυτές,  θα αναμετρηθούμε με τα κομμάτια του εαυτού μας που βρίσκονται ακόμα στο σκοτάδι.  Θα χρειαστεί μεγάλη θέληση να κοιτάξουμε στο Φως αυτά τα κομμάτια και τις εγγραφές τους,  που δεν μας εξυπηρετούν πλέον.  Με αγάπη και χωρίς ενοχή, θα τα αποδεχτούμε και γι' αυτό και θα τα θεραπεύσουμε.  

Μπορείτε να φανταστείτε αυτά τα κομμάτια,  σαν μικρά παιδιά που παίζουν κρυφτό,  κρύβονται στις πιό απίθανες κρυψώνες και δεν θέλουν να τα αποκαλύψεις,  γιατί θα χάσουν στο παιχνίδι.    Είναι κομμάτια του εγώ που έχουν προκύψει από τις εμπειρίες της ψυχής μας,  χρειάζονται σαν τα μικρά παιδιά αποδοχή και όχι τιμωρία,  αλλά οπωσδήποτε καθοδήγηση.   Είναι αλήθεια όλα αυτά γεννήματα του δικού μας εγώ,  ή μήπως και όχι;   

Το αν θα καταφέρουμε να τα ενηλικιώσουμε φέρνοντάς τα αντιμέτωπα με το φως  ή όχι,  είναι μία ακόμα δική μας μάχη.  Η πρόθεσή μας όμως να δώσουμε αυτή τη μάχη,  είναι το ήμισυ του παντός.    

Κερδίζοντας αυτές τις προσωπικές μάχες,  έχουμε καταφέρει δυνατά κτυπήματα στα σκοτεινά κομμάτια της Ανθρωπότητας και ίσως έχουμε συν-δημιουργήσει με τις νέες συχνότητες στα πεδία του Φωτός.

Έτσι ΕΙΝΑΙ οι μαχητές του Φωτός,  αυτοί που πρώτα τολμούν να αντιμετωπίσουν τα δικά τους σκοτεινά κομμάτια και είναι αλήθεια πως έχουν αρχίσει να δείχνουν τις δυνάμεις τους.  Τους ευχαριστώ!

Τα αποθέματα της Ζωής!

 

Πάντα κάτι υπάρχει εκεί στην άκρη.  Πάντα κάτι έχει απομείνει για να σε στηρίξει,  να σε βγάλει από το στρίμωγμα στη γωνία και να σε βοηθήσει να προχωρήσεις τη ζωή σου.

Τις περισσότερες φορές ίσως να μην μπορείς να το δεις,  αλλά μπορεί να βρίσκεται και μπροστά στα μάτια σου και μην το προσέχεις.  Ίσως ακόμα πραγματικά να μην μπορείς να το παρατηρήσεις,  γιατί δεν έχει ακόμα εμφανιστεί,  αλλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να κάνει την είσοδό του στην σκηνή  σαν από μηχανής θεός.

Πιθανά κάποιος να σκεφθεί,  πως όλα αυτά είναι θεωρίες και απόψεις ενός ανθρώπου που θέλει να βλέπει τον κόσμο αισιόδοξα,  ή να είναι ένας κατά κάποιον τρόπο "τυχερός" άνθρωπος.  Αλλά,  αν κάνετε έναν  απολογισμό διαφόρων καταστάσεων που βιώσατε στο παρελθόν,   όπου νιώσατε πως δεν υπήρχε κάτι ή κάποιος να σας βοηθήσει και ότι είχατε εξαντλήσει όλα τα φυσικά και ψυχικά σας αποθέματα,  θα δείτε ότι τελικά,  δεν ήταν έτσι,  γι' αυτό και βρίσκεστε εδώ τώρα.   

Τις περισσότερες φορές,  η βοήθεια αυτή δεν είναι κάτι εντυπωσιακό ή κραυγαλέο,  αλλά μπορεί να κρύβεται μέσα σε μικρές λεπτομέρειες, σε αναπάντεχες συναντήσεις ή απροσδόκητα γεγονότα,  μπορεί επίσης να έρχεται σαν μια "ουρανοκατέβατη" ιδέα ή σκέψη.

Αλλά,  αυτό που είναι πραγματικά η κινητήρια δύναμη που ωθεί τους ανθρώπους να βιώνουν τη ζωή τους με θάρρος και εφευρετικότητα,  είναι η εσωτερική τους αλήθεια, που τους δίνει τη βεβαιότητα πως θα τα καταφέρουν,  πώς θα βρουν τη λύση και τα εφόδια που χρειάζονται,  και πως όλο αυτό που βιώνουν είναι μια προσωρινή κατάσταση και μια πρόκληση για να χρησιμοποιήσουν τα ταλέντα και την δύναμή τους. 

Με την πίστη αυτή, καταφέρνουν να μετουσιώσουν την εμπειρία τους σε ευεργετικό μάθημα,  να αντλήσουν χαρά έστω και με μικρές ή προσωρινές λύσεις,  να αξιοποιήσουν κάθε βοήθεια και να χαρούν με τα απρόσμενα δώρα που έλαβαν.  

Φαίνεται,  ότι οι άνθρωποι αυτοί αντιλαμβάνονται τη ζωή και την ύπαρξή τους  ευρύτερα, όταν οι ρόλοι, οι καταστάσεις και τα δεδομένα αλλάζουν.    Οι παραδοξότητες και τα παιχνίδια της ζωής  δεν τους πτοούν,  αντίθετα δημιουργούν μέσα τους νέα πεδία δύναμης.   Επειδή ο νους τους δεν είναι στατικός,  αναπτύσσουν την αίσθηση του χιούμορ,  η ενέργειά τους έτσι δεν σπαταλιέται σε συναισθηματικές κατήφειες και νοητικά αδιέξοδα.

Οι άνθρωποι αυτοί,  είμαστε εμείς,  εμείς που μάθαμε ή μαθαίνουμε τώρα  πως να είμαστε πολυμήχανοι, παρατηρητικοί και πως να εμπιστευόμαστε τον πολυδιάστατο εαυτό μας!

Άλλωστε, δεν είμαστε ποτέ μόνοι!