Τα βιβλία μου στο Φεστιβάλ βιβλίου 2021 στο Ζάππειο.

 Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Σας ενημερώνω ότι στο φετινό 49ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο,  από 3 έως 19 Σεπτεμβρίου 2021,  και συγκεκριμένα στο περίπτερο 88  των εκδόσεων "Οσελότος",   μπορείτε να βρείτε τα βιβλία μου:

ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ  (Νουβέλα)

και ¨ΚΟΣΜΟΣ" (Ποιητική συλλογή)

Σας ευχαριστώ,

Δήμητρα Μπιτσιάνη

Οι μνήμες του σώματος.

 

Καθώς είμαστε ΕΝΑ με όλα μας τα σώματα, είτε το αντιλαμβανόμαστε,  είτε όχι,  οι εμπειρίες της ζωής και οι καταγραφές της,  αφήνουν  τα αποτυπώματά τους σε όλη μας την ύπαρξη.

Όσο πιό συνειδητοί  γινόμαστε, μπορούμε και κατανοούμε  με ποιους τρόπους  τα γεγονότα επηρεάζουν το σώμα, το συναίσθημα και τις σκέψεις μας.  Αν το σώμα μας έχει υποστεί κάποιον τραυματισμό,  ή αν το συναίσθημά μας έχει πληγωθεί,  ή εάν οι σκέψεις μας δεν είναι ευχάριστες,  η επιρροή  από το ένα στο άλλο κομμάτι μας,  είναι αναπόφευκτη.

Έτσι, αν θέλουμε να επέμβουμε και να αλλάξουμε ένα πεδίο μας,  π.χ.  στο φυσικό μας σώμα,  μπορούμε να αλλάξουμε πρώτα το συναισθηματικό και νοητικό.   Αυτό το έχουμε δει να συμβαίνει με επιτυχία  μέσα από τον διαλογισμό,  την συναισθηματική φροντίδα και αποδοχή του περιβάλλοντος και του ιδίου του ατόμου προς τον εαυτό του, τις ενεργειακές θεραπείες με διάφορους τρόπους (ανθοϊάματα, ηχοθεραπεία κα) ακόμα και τη θεραπεία με placebo.

Πηγαίνοντας στο υποσυνείδητο κομμάτι μας,  βλέπουμε να επιτυγχάνονται θεραπείες τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχικό πεδίο, μέσω της διαδικασίας της ύπνωσης και της βαθιάς χαλάρωσης.  

Το φυσικό μας σώμα, επηρεάζεται επίσης και από τις μνήμες που κουβαλά η ψυχή από προηγούμενες ενσαρκώσεις της,  φέροντας σημάδια και χαρακτηριστικά στην τωρινή του ενσάρκωση, διαμέσου του καμβά του 5ου αιθερικού σώματος.  (Ανάλογες περιπτώσεις στο βιβλίο "Μετενσάρκωση και βιολογία"  του  IAN STEVENSON-  εκδόσεις Διόπτρα).

Επιζητώντας όλοι το μεγάλο αγαθό της υγείας, που μας επιτρέπει να ζήσουμε δημιουργικά,  είναι σημαντικό να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε τον εαυτό μας.  Είναι πολύ σημαντικό να τον ακούμε και να του δίνουμε την σημασία που του αξίζει.  Είναι πολύ σημαντικό να μην τον αφήνουμε έρμαιο στις απόψεις των άλλων.  Γιατί,  ο εαυτός μας είναι μοναδικός!

Αλλά, "όπως επάνω έτσι και κάτω".   Με αυτό το Ερμητικό αξίωμα, μπορούμε να διαλογιστούμε πάνω στην ενότητα της φυσικής μας υπόστασης με αυτή του πλανήτη που μας φιλοξενεί,  του Ηλιακού συστήματος,   του Γαλαξία μας  κ.ο.κ. 

Αναλογιζόμενοι τη λειτουργία της δικής μας ύπαρξης,  σκεφτόμαστε,  πως αν τα δικά μας κομμάτια επηρεάζουν το ένα το άλλο,   ανάλογη διαδικασία συμβαίνει  και με τα κομμάτια της Γης.  

Φανταστείτε ότι είσαστε η Γη.  Ένα μέρος σας καίγεται, στο χέρι ή στο πόδι σας,   το αίμα σας μολύνεται, τα μαλλιά σας αποσπώνται βίαια.  Πόσο επηρεάζεται  το ψυχικό και νοητικό πεδίο της Γης;  Ή μήπως δεν έχει;   Μήπως πρόκειται για απλά άψυχα πετρώματα και νερό;  Αλλά το νερό γνωρίζουμε πως είναι Οντότητα που  ανταποκρίνεται στις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Για την αξία των πετρωμάτων, γνωρίζουμε ήδη τις καταπληκτικές ιδιότητές τους. Άλλωστε και εμείς στο μεγαλύτερο μέρος μας είμαστε νερό,  όπως και ο πλανήτης που μας φιλοξενεί.   Βέβαια στη Γη,  δεν ζούμε μόνο εμείς,  αλλά και πολλά άλλα εκατομμύρια μορφής ζωής.   

Και είμαστε συνδεδεμένοι με όλον τον πλανήτη.   Οι μνήμες του σώματος του πλανήτη,  είναι κομμάτι από τη δική μας ιστορία. Αυτή που γράφτηκε, αυτή που γράφεται τώρα και αυτή που ακολουθεί.  Αν η δική μας υπόσταση είναι αρκετή ή όχι να επηρεάσει σοβαρά τον πλανήτη, αυτό μπορεί να χωράει πολλές απόψεις,  αλλά το αν ο πλανήτης μπορεί να επηρεάσει τη ζωή των όντων που φιλοξενεί και αυτή του ανθρώπου, αυτό δεν νομίζω ότι χρειάζεται πολύ σκέψη.

Με αυτή την εικόνα,  ενός πολύ μικρού ή δισεκατομμυρίων μικροσκοπικών ανθρώπων,  που περπατούν πάνω σε ένα τεράστιο σώμα,  που φέρει τις δικές του μνήμες,  ακόμα και αυτές που έχουν προκληθεί από εμάς τους ανθρώπους,  αφήνω τη φαντασία σας να ταξιδέψει.

Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι.   Άρα όλοι μπορούμε και επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον θετικά ή αρνητικά,  όπως κάνουμε με τα δικά μας κομμάτια.  Είμαστε ακόμα συνδεδεμένοι με το παρελθόν και το μέλλον μας.  Άρα έχουμε επιλογή και ευθύνη και σε αυτό το χρονικό πλαίσιο που αντιλαμβανόμαστε ως άνθρωποι.

Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι με ποιόν τρόπο η Γη θα ρυθμίσει τη δική της θεραπεία,  στο φυσικό,  συναισθηματικό και νοητικό της πεδίο και δεν μπορώ να το φανταστώ,  επειδή μιλάμε για δυνάμεις και διαστάσεις ασύγκριτα μεγάλες με τη δική μας ύπαρξη και  δεν χρειάζεται να προχωρήσουμε περισσότερο.

Παρακαλώ οραματιστείτε ένα μέλλον αρμονικό και εύνομο για εμάς και τους απογόνους μας και πράξτε ανάλογα.   

Αλήθεια,  πώς θα θέλαμε να ζούμε πάνω στη Γαία;  

Να ζούμε με τη Γαία,  ή αποκομμένοι από αυτήν;

Και είναι δυνατόν να συμβεί αυτό ;

Όλα όμως καταγράφονται,  οι εμπειρίες και οι πράξεις μας.

 

Καταγραφές

 

Όλα καταγράφονται

Διάσπαρτα στίγματα, επιδερμικά

Βαθιές ρυτίδες

Χαράδρες και χάσματα.

Μικρά τοπία για να μπορείς να βλέπεις το άπειρο!

-Φλέβες φουσκωμένες-

Ποτάμια που στην εκβολή τους δεν έφθασαν

-Πύρινα μάτια-

Λάβα ζωής που συμπυκνώθηκε

Όλα καταγράφονται

Γίνονται σημάδια στα σώματα

Μοτίβα αιθερικά

Μοιάζουν με δέντρα, αστέρια και όστρακα

Αλλάζουν, μεταμορφώνονται

αλλά όλα καταγράφονται!

 

Από την ποιητική συλλογή "ΚΟΣΜΟΣ" 

 

Ο Νέος Άνθρωπος!

 

 

Κι έτσι συμβαίνει,  καθώς ζούμε τη ζωή

ν’ αφήνουμε κομμάτια μας, εδώ κι εκεί.

Γι’ αυτό συχνά τ’ αναπολούμε

μέσα από τις αναμνήσεις και στων ονείρων τις σκιές

που γίνονται αφηγήσεις.

Μοιάζουν να είναι νησιά σε θάλασσες του Νόστου

και ζουν εκεί από έρωτα και μόχθο.

Από μία άγνωστη κι αρχέγονη αιτία

που κρύβει μέσα της του Πάνα τη μανία

φθάνουμε κάποτε στην ιερή θυσία.

Μα, όταν η αγάπη αναγεννήσει τον Ορφέα

κι έχει ασπίδα τη Σοφία και ιστίο τη Ρομφαία

Θα πλεύσει κι ένα προς ένα όλα σου κομμάτια

θα μαζέψει!

Είσαι πια Ολόκληρος

 όλη η κληρονομιά σου δίκαια να σου ανήκει, 

ξεκουράσου! 

Από την ποιητική συλλογή "ΕΡΑΤΩ"     

Δήμητρα Μπιτσιάνη

Πώς φαντάζεστε τη νέα εποχή και τον εαυτό σας να ζει και να δρα μέσα σε αυτή;

Εδώ και αρκετά χρόνια, περιμένουμε την έλευση ενός νέου κόσμου για την ανθρωπότητα,  και αυτό ίσως να προέρχεται από την βαθύτερη ανάγκη μας να ζήσουμε πιό καλά,  γιατί προφανώς δεν είμαστε ικανοποιημένοι από την μέχρι σήμερα ζωή μας.

Και η αλήθεια είναι,  πώς ακόμα και αν σε ατομικό επίπεδο είμαστε ικανοποιημένοι,  κατακτώντας τους στόχους και έχοντας ένα καλό βιοτικό επίπεδο,  επειδή είμαστε ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ,  δεν μπορούμε να απολαύσουμε τα καλώς κεκτημένα μας, όταν γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι (και όχι μόνο), που δυστυχούν και κακοποιούνται για ένα σωρό λόγους.   

Είναι ακόμα,  εκείνα τα βάρη που φέρει η Ψυχή μας,  από τις τωρινές και παλαιότερες εμπειρίες της,  και που δεν κατορθώσαμε ακόμα να τακτοποιήσουμε μέσα μας.

Μπορεί να είναι ακόμα,  η άρνηση της αντιμετώπισης της αληθινής μας κατάστασης,  η άρνηση να κοιτάξουμε τον εαυτό μας όσο πιό ειλικρινά μπορούμε,  και να αποφασίσουμε τι θέλουμε.

Πώς ορίζουμε τον Νέο Άνθρωπο,  που επιθυμούμε να είμαστε;  Μιλάμε για αυτόν τον άνθρωπο, ως κάτι έξω από εμάς.   Κάτι θεωρητικό και μελλοντικό,  και κάτι αόριστο, σαν να μην μας αφορά.  Σαν να πρόκειται για κάτι που εξαρτάται από τους άλλους,  όποιοι και αν είναι αυτοί.  

Αναρωτηθήκαμε  ποια σχέση έχει αυτός ο Νέος Άνθρωπος με εμάς και  πόσο "δικός" μας είναι;   

Ακούμε όλους αυτούς τους νέους "όρους"  και "ορισμούς",  όπως "Μετάνθρωπος" κ.λ.π. και αν κάνουμε μία πορεία πίσω στο χρόνο,  θα δούμε ότι ο "άνθρωπος",  πάντα περίμενε την αλλαγή και τη λύτρωση,   από τους άλλους, όπως και αν ορίζονται αυτοί οι άλλοι,  ανάλογα με τις εποχές, τις πεποιθήσεις και τις τάσεις των κατεστημένων,  να τον εντάξουν σε συστήματα και πλαίσια.   Ακόμα και οι επαναστάσεις του,  κατέληξαν να γίνουν τα νέα κελιά του. 

Τί μας πρόσφεραν όλα τα παραπάνω;   Κοιτάζοντας το τώρα μας,  μπορούμε να το διαπιστώσουμε και αν ακόμα δεν μπορούμε να δούμε καθαρά ακόμα,  το μέλλον θα μας αποκαλύψει την αλήθεια, εκτός αν έχουμε επιλέξει να μην την κοιτάζουμε.

Αυτός ο Νέος Άνθρωπος, είναι ο πάντα Νέος.   Αυτός που κοιτά τον κόσμο με νέα ματιά,  που οδηγείται από την εσωτερική του ανάγκη και αλήθεια,   να μην ζει στον κόσμο για τον εαυτό του,  αλλά να ΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.  Κάθε  εμπειρία και ανάμειξή του,  είναι χαρά για ανακάλυψη,  γνώση, κατανόηση και προσφορά.

Χωρίς την υπέρτατη διάστασή του,  που είναι ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ, ο ΑΝΩΤΕΡΟΣ,  ο ΑΦΘΑΡΤΟΣ, ο κοινωνός του με τον Θείο Κόσμο,  ο άνθρωπος είναι χαμένος και έρμαιο των ψευδών υποσχέσεων.  

Φαντάζεστε  τον Νέο Άνθρωπο,  να είναι ας πούμε  πάντα νέος, ωραίος και εντελώς υγιής;   Να είναι πάντα ευτυχισμένος; Να πετάει πάντα από τη χαρά του;  Να είναι πλούσιος; Επιτυχημένος;

Νομίζω πως όλα αυτά,  δεν έχουν και πολύ σχέση με τον Νέο Άνθρωπο, αλλά με τον ανήλικο εαυτό του.  

Για πόσο αλήθεια μπορούν να σταθούν χωρίς να μεταβληθούν οι καταστάσεις στη ζωή ενός ανθρώπου;  Ακόμα και αν αλλάζαμε τη διάρκεια της ζωής μας,  παρατείνοντάς τη για 100 ή 200 χρόνια,  η Ψυχή μας δεν θα έπαυε να φωνάζει για τις ανάγκες της,  γιατί ο Νέος Άνθρωπος,  είναι αυτός που ζει αναγνωρίζοντας τα κομμάτια του, και μπορεί να τα ενώσει,  να τα αποδεχθεί και να τα εξελίξει.  

Όταν έχεις συνδεθεί με τον Αθάνατο Εαυτό σου,  δεν χρειάζεσαι έξωθεν λύσεις,  μαγικά μαντζούνια και πρόθυμους σωτήρες,  γιατί γνωρίζεις ποιος αληθινά είσαι.  

ΕΓΩ ΕΙΜΙ!

Καλό Αύγουστο!

 

Ιούλης μήνας!

 

 Ιούλης μήνας

 

Κι έγινε το σχήμα των χειλιών κοφτερό

και πλήγωσε τα φιλιά

που έσταξαν αλμυρό νερό…

Και γι’ αυτό είπε η ψυχή:

«Θέλω κι εγώ τα δίκια μου»!

Κι όταν τα βρήκε

έγινε το σχήμα της λείο και λαμπερό

Κύλισε πάνω στα άσπρα βράχια

σαν πρωϊνό άστρο και μετά

βυθίστηκε στην γαλήνη.

Κι ήταν λευκό πανί πάνω στον αφρό

Ιούλης μήνας σε Ελληνικές θάλασσες!

Από την ποιητική συλλογή "Ερατώ"

Δήμητρα Μπιτσιάνη

Καλό μήνα φίλες και φίλοι!   

Να μην ξεχνάμε την Ψυχή μας και τα δίκια της!  

Γιατί δεν είμαστε μόνο ένα σαρκίο.  

Ευτυχώς!  

Αγκαλιάζοντας το Εγώ!

Αναλογιζόμενοι τη ζωή μας ως ανθρώπινα όντα,  στον πλανήτη μας,  από τη γέννησή μας μέχρι και την ημέρα της μετάβασης πάλι στην πηγή μας,  βλέπουμε τον εαυτό μας να περνά από διάφορες φάσεις και διαφοροποιήσεις σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας.

Πώς είμαστε ως παιδιά,  ως έφηβοι και ενήλικες σε διάφορες ηλικίες.  Ποιές ήταν οι επιθυμίες και οι ανάγκες μας,   και ποιές  οι εμπειρίες μας.   Όλα αυτά που μας έχουν οδηγήσει σε αυτό που είμαστε σήμερα και που βέβαια συνεχώς μεταβάλλεται.

Αναφέρομαι συχνά στην Αρχή της ύπαρξής μας και στον Ανώτερο Εαυτό μας και το πόσο σημαντικό και απαραίτητο είναι να τον αναγνωρίσουμε και να συνδεθούμε μαζί του.  Και είναι αλήθεια, πως όταν αυτό συμβεί,  έχουμε καταφέρει να ανέβουμε ένα σημαντικό σκαλοπάτι στην ανέλιξή μας.    Ο κόσμος μας και η οπτική μας,  η ίδια η ζωή μας,  έχει  άλλη αξία και ευρύτερη διάσταση.

Βασικό όμως και απαραίτητο είναι να μην ξεχάσουμε να υποστηρίξουμε και το κομμάτι του εγώ μας.  Αυτό το εγώ που συχνά κατηγορείται για όλα τα δεινά μας,  και που είναι αλήθεια ότι μας βάζει σε μπελάδες και μας τραβά από τα ρούχα σαν πεισματάρικο παιδί,  που θέλει να κάνει πάντα το δικό του,  αλλά που αν πάψουμε να το υπολογίζουμε και να το φροντίζουμε,  θα μας οδηγήσει σε μία μεγάλη ανισορροπία.

Το να είμαστε ειλικρινείς με εμάς τους ίδιους,  είναι το πρώτο βήμα που θα μας βγάλει από τις ψευδαισθήσεις ενός "τέλειου" εαυτού.  Να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε τις ανάγκες αυτού του μικρού εγώ,  να το κοιτάξουμε χωρίς ντροπή και αποστροφή,  να του δώσουμε αυτά που χρειάζεται,  αλλά με τη λογική ενός γονιού που γνωρίζει πώς να προφυλάξει το παιδί του.

Να του κάνουμε ακόμα και το χατίρι πολλές φορές,  είναι σοφό.  Σοφό είναι κατά τη γνώμη μου,  να αποδεχτούμε και να ισορροπήσουμε όλα μας τα κομμάτια,  εδώ στη Γη.  Το Πνεύμα μας,  δεν έχει την απαίτηση να ζήσουμε ως ενσαρκωμένο κομμάτι του,  αποστερούμενοι την ικανοποίηση του εγώ μας,  αλλά χαίρεται και μας συγχαίρει,  όταν είμαστε συνειδητοί απέναντί του.   Όταν γνωρίζουμε γιατί πρέπει να του προσφέρουμε κάτι και να το υποστηρίξουμε,  ή πότε θα το οδηγήσουμε να κάνει πίσω.   

Διότι ένα Εγώ υποτιμημένο, παραγκωνισμένο και παραγνωρισμένο,  θα δημιουργήσει ψυχικές ανισορροπίες και μπλοκαρίσματα,  όπως και το ανάλογο δημιουργείται όταν αφήνουμε το εγώ μας να γίνει υπερτροφικό. 

Αγαπώ τον εαυτό μου,  αγαπώ όλα μου κομμάτια και τα αποδέχομαι.  Γιατί αλήθεια,  τι μπορεί να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί ή να θεραπευτεί,  χωρίς την αγάπη;  

Ίσως τελικά,  η τελειότητα που αναζητούμε να είναι στην αποδοχή των μικρών ατελών κομματιών της ανθρώπινης ύπαρξής μας.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Ατελεύτητος Δημιουργός!

 

Αναρωτιόμουν,  για όλα αυτά που βιώνουμε στη ζωή μας,  ιδιαίτερα κάτω από τις παρούσες συνθήκες και έστω και για λίγο,  απειλητικές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου.   Κοίταξα γύρω μου και είπα: " μπορεί όλα τούτα να χαθούν,  όλα αυτά που έχω δημιουργήσει,  αυτά που περιβάλλουν τη ζωή μου,  τα υλικά και όχι μόνο πράγματα."  Και συχνά τελευταία σκέφτομαι πως τελικά τίποτα από τα παραπάνω δεν παίρνουμε μαζί  μας,  ακόμα και το φυσικό μας σώμα,  μένει εδώ στον πλανήτη που μας φιλοξενεί.   Τότε ξεπετάχτηκε από μέσα μου η απάντηση:  "Γιατί ανησυχείς;  Εσύ,  είσαι ένας δημιουργός.   Ένας δημιουργός δεν τελειώνει ποτέ.   Ένας δημιουργός  μπορεί να ξεκινήσει πάλι από το μηδέν,  να φτιάξει πάλι τον κόσμο του."

Και ησύχασα.   Αυτή η μεγάλη Αλήθεια,  με αποδέσμευσε από τους φόβους,  τις απειλές,  κάθε πιθανή εκδοχή και τέλος την αλλαγή όλων των πραγμάτων στη ζωή μας.   Μου έδωσε την ενέργεια και τη δύναμη να δω καθαρά τον αληθινό εαυτό μου.  Τον Δημιουργό.

Ποιός είναι ο Δημιουργός;

Είναι η Αθάνατη, η Αμετάβλητη Αρχή μας,  που μας καθοδηγεί,  μας εμπνέει,  μας θεραπεύει,  μας ταξιδεύει στις διαστάσεις της ύπαρξης που επιλέγει.

Είναι άλλος πιο σημαντικός από αυτόν;      

Εμείς επιλέγουμε.  Αν πιστεύουμε σε αυτόν,  τον ατελεύτητο εαυτό μας,  θα πρέπει να το αποδείξουμε.  Με τις πράξεις και τις σκέψεις μας,  με τις προσευχές μας και τις προθέσεις μας. 

Αν εστιάσουμε σε αυτόν,  θα μας υποστηρίξει,  αν τον εγκαταλείψουμε,  θα μείνουμε στον απατηλό κόσμο των πραγμάτων και των "ξένων δυνάμεων".

Δεν είναι εύκολος αγώνας αυτός,  έχουμε όμως υποστήριξη και κατανόηση και αποδοχή και είναι τώρα η ώρα να εμπιστευτούμε και να στηρίξουμε με δύναμη μέσα μας,  τον Ατελεύτητο Δημιουργό Εαυτό μας!

Υ.Γ.  "Όλα τούτα τα γράφω παρέα με την Οραντζίνα τη γάτα μου, να "διεκδικεί " όλη την ώρα  το χέρι μου από το πληκτρολόγιο.   

Γιατί ο Δημιουργός έχει και ατελεύτητο χιούμορ! 😇

"Ουρανία το δέντρο που μιλούσε" - Μια συνοπτική παρουσίαση

" Η Γυναικεία μας φύση κάποιες φορές αλλοτριώνεται από την υποταγή και άλλοτε αδικείται από την κατάταξη ενός κόσμου που δεν μπορεί να την κατανοήσει."

Αυτό το βιβλίο γράφτηκε πριν από τρία χρόνια περίπου και εκδόθηκε στην ώρα του.  Κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι ένα δέντρο.  Αλλά,  οτιδήποτε υπάρχει πάνω στη γη,  συνδέεται μαζί μας,  αρκεί να μπορέσουμε να το αντιληφθούμε και να το εκτιμήσουμε.

Έτσι γίνεται και στην ιστορία αυτή,  με το κεντρικό πρόσωπο  την Ελπίδα,  να δημιουργεί μία σχέση φιλίας και εμπιστοσύνης με μια βελανιδιά στο κτήμα της παππού της,  το οποίο κληρονομεί.

Το  βιβλίο ισορροπεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και την εσωτερική αλήθεια που βιώνουμε ως εμπειρία,  ακόμα κι όταν αυτή αγγίζει τα όρια του φανταστικού και του μεταφυσικού.   Ο εσωτερικός διάλογος κυριαρχεί και είναι ένας τρόπος του αναζητητή και όχι του ανθρώπου που ζει μέσα από δόγματα.   

Ο πυρήνας της ιστορίας είναι  οι Γυναίκες και η σχέση τους με τον κόσμο μας.   Είναι  οι ειλικρινείς σχέσεις με τον εαυτό μας και τους άλλους,  και είναι "η κατανόηση της μοναδικής και μοναχικής διαδρομής που όλοι ακολουθούμε κάποια στιγμή στη ζωή μας",  όπως κάνει και η Ελπίδα.   Είναι επίσης η σύνδεση με την προγονική μας ενέργεια,  η αναγνώριση και η αξιοποίηση όλων των σημαντικών για εμάς αυτών στοιχείων.  Το να μπορέσουμε να εστιάσουμε στα χαρίσματα των προγόνων μας που μεταφέρουμε ως συνεχιστές τους, γιατί αυτές είναι οι ρίζες μας,  που μας κρατούν όρθιους στους ανέμους της ζωής.   Συχνά ακούμε για καθαρισμούς από τις προγονικές μας ενέργειες,  αυτές που μας κρατούν "αρνητικά" δεμένους και καθηλωμένους σε προβλήματα,  αλλά χρειάζεται να δούμε τη χάρη και τα δώρα που μεταφέρουμε επίσης κι αυτό είναι το πιό μεγάλο μας δώρο.   Γιατί είμαστε οι συνεχιστές τους και το καλύτερο "μνημόσυνο" των προγόνων μας,  είναι να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω την καλή τους ιστορία.

Ο παππούς της Ελπίδας,  είναι ο μαγικός της πρόγονος,  αλλά και ο ναός της Αθηνάς στην Ακρόπολη και τα ιερά δέντρα της ανθρωπότητας, όπως η ιερή βελανιδιά του Δία,  και οι ιέρειες που την οδηγούν μέσα από υπερβατικές εμπειρίες την ημέρα της Αγάπης στο να της αποκαλυφθεί η αξία της. 

Οι γυναίκες της ανθρωπότητας είναι οι μητέρες και οι ερωμένες,  οι ιερές οντότητες, όπως είναι και οι ιεροί άντρες,  που θα το αντιληφθούν όταν μιλήσουν από την καρδιά τους. 

Γιατί : "....Οι σκέψεις είναι πολλές φορές - ίσως και τις περισσότερες - ετερόφωτες, ενώ η καρδιά είναι σαν ένας μεγάλος σταθερός ήλιος. Όταν μιλά το καταλαβαίνεις, γιατί όταν μιλά η καρδιά, είναι σαν να μιλά όλο σου το είναι. Δεν είναι μια νοητική, λογική διαδικασία, και νομίζω ότι αυτό συμβαίνει σε όλους μας,  αλλά ποιος έχει το χρόνο να το παρατηρήσει!" 

Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στη γιαγιά μου τη Δήμητρα και είναι επίσης αφιερωμένο σε όλες τις γενναίες ψυχές που ενσαρκώθηκαν και ενσαρκώνονται στον πλανήτη αυτό ως Γυναίκες.

Καλό σας απόγευμα!

    

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΠΟΛΙΤΕΙΑ