Ξεχασμένα φτερά. Ένα μικρό ταξίδι στην ενθύμηση!

Από το ξέφωτο της Ψυχής, στην Ουράνια Πατρίδα!

Aυτή η ποιητική συλλογή, είναι ένα μικρό ταξίδι στην ενθύμηση ή αλλιώς στην ανάμνηση  και όπως λέει και ο Πλάτωνας «το γάρ ζητείν άρα και το μανθάνειν ανάμνησις όλον εστίν».  

Ένα ταξίδι  που ξεκινά  από το χώρο  που χρειάζεται να δώσουμε στον εαυτό μας για να ενθυμηθούμε “Το ξέφωτο”.   Αυτό θα μας οδηγήσει κάποια στιγμή στα ξεχασμένα μας φτερά “Ξεχασμένα Φτερά”, που θα μας προσφέρουν  τις  άφθονες δυνατότητές τους για  να βγούμε από τους περιορισμούς “Μονοτονία”.   Με την ευλογία των φτερών μας,  θα καταφέρουμε να έρθουμε σε σύνδεση με την Ουράνια Μητέρα “Ουρανόεσσα” και αυτό  θα ξυπνήσει μέσα μας την δική μας ιερότητα “Ιέρειες”,  ως απαραίτητη προϋπόθεση για τον προορισμό μας “Βήματα”.   Εκεί,  οι Άγγελοι της αγάπης “Σήμα Αγάπης”, θα μας βοηθήσουν να αναγνωρίσουμε την Αρετή, “Παραμονή Χριστουγέννων ”,  για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε την Ιερή Γη “Το στάχυ” και την ιερότητα της ζωής “Ένα χαμόγελο”.

Όλα αυτά δεν καταργούν το πρόσκαιρο της ζωής “Καράβια του ήλιου”, αλλά η αλλαγή είναι δυνατή “Φου”, αν έρθουμε στο κέντρο μας “Συσπείρωσις”.   Από αυτό το κέντρο θα αρχίσουν οι αλλαγές με τη συγχώρεση “Άγια Φύση”,  την  θετική σκέψη και  στάση “Μικρό παράθυρο”, την Μνημοσύνη και την τιμή στους προγόνους μας “Αγγελος Σικελιανός” και “Μαχητές του Φωτός” και την αναγνώριση της Θείας ουσίας μας “Έρως –Ήρως”.  

Το μοίρασμα των παραπάνω αγαθών με τον κόσμο “Το περιβόλι της καρδιάς”,  θα μας φέρει μπροστά στην  ανάληψη της ευθύνης μας “Η ευθύνη”,  την οποία εφόσον πάρουμε θα γίνουμε κυρίαρχοι της ζωής μας και με ωριμότητα “Κυνήγι Θησαυρού”,  θα αφουγκραστούμε τον Εαυτό μας “Σιωπή”,  αναγνωρίζοντας και αποκαθιστώντας τη Θεία Χάρη στη ζωή μας “Ιερό Δέντρο”.

Έτσι καταφέρνουμε να υψωθούμε  στο πεδίο της Ενότητας “Μια καρδιά”,   που θα ξυπνήσει τον νόστο για την “Ουράνια Πατρίδα” μας. 

Καλοτάξιδοι να είστε στη Ζωή,  με την ευλογία της ενθύμησης!

www.ocelotos.gr/el/βιβλιοπωλειο-οσελοτου-men-gr.html#!/Ξεχασμένα-φτερά/p/138445993/category=1998858

Η αβάσταχτη βαρεμάρα της μετριότητας.

Η μετριότητα είναι βαρετή κι αν δεν είναι αρχικά,  σίγουρα κάποια στιγμή, γίνεται.   Η μετριότητα δεν είναι ένα άτομο,  ένας άνθρωπος,  δεν είναι δηλαδή ακριβές να λέμε «να αυτός είναι μια μετριότητα»,  γιατί η μετριότητα είναι μια κατάσταση.    Είναι μία κατάσταση που βολεύει οτιδήποτε και όποιον  δεν θέλει να εκδηλώσεις και να αναπτύξεις τις δυνατότητες και τα χαρίσματά σου,  γιατί είναι βέβαιο ότι έχεις.    Είναι μία κατάσταση,  που σε κατατροπώνει μέσα στο συνεχές μονότονο ενεργειακό της πεδίο,  προσπαθώντας να σε πείσει ότι δεν μπορείς,  ότι δεν αξίζεις,  ότι που να τρέχουμε τώρα ρε παιδί μου, καλά είμαστε εδώ.

Σε δωροδοκεί με τη ζώνη άνεσης που σου προσφέρει,  με την κολακεία της πρόσκαιρης ικανοποίησης του εγώ σου και κυρίως με την ψευδαίσθηση της αντίληψης του κόσμου σου.  

Γιατί στον κόσμο της, η  μετριότητα  δεν αναλαμβάνει ποτέ ευθύνες,  δεν τολμά να υψώσει το κεφάλι της πάνω από τον τοίχο ασφαλείας που έχει η ίδια κτίσει και  δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού της,  πόσο μάλλον των άλλων.  

Η μετριότητα δεν θα καταφέρει ποτέ μεγάλα έργα, γιατί είναι δειλή.  Φοβάται τα αν, τα θα και τα ίσως.   Μέσα στο δύστυχο μυαλό της   ισοπεδώνει τα πάντα και δεν μπορεί να διακρίνει τις διαφορές, πόσο μάλλον να εντοπίσει τις δυνατότητες και να αξιολογήσει τις δυνάμεις.    Είναι κατώτερη ακόμα και από την κακότητα,  γιατί η κακότητα έχει την πιθανότητα της αλλαγής στάσης,  αντίθετα με αυτή.

Η μετριότητα είναι ένας σίγουρος συντελεστής θανάτου, γι’ αυτό και ότι κινείται μέσα της,  μεταμορφώνεται σταδιακά σε λάσπη.     Δεν θα σε αφήσει να ξεκολλήσεις ποτέ από το σημείο που βρίσκεσαι και  να ξεχωρίσεις σαν το μοναδικά ευλογημένο πλάσμα που είσαι.

Συχνά,  στον κόσμο της,  η μετριότητα μεταμορφώνεται φορώντας τις μάσκες της αξίας και της επιτυχίας,  του ταλέντου, ακόμα και της θείας εκπροσώπησης.   Θα την αντιληφθείς όμως από τα αποτελέσματα των πράξεών της.

Γιατί αυτό το ενεργειακό μοτίβο,   δεν έχει πραγματικά να προσφέρει τίποτα  σε κανέναν.

Γι’ αυτό επέλεξε να σηκώσεις το κεφάλι σου πάνω από τον τοίχο.

Τόλμησε να κάνεις αυτά που ονειρεύτηκες,  τα μικρά και τα μεγάλα, αρκεί να είναι δικές σου επιλογές.

Κάνε λάθη, δεν πειράζει.

Και προπαντός,  μην εμπλέξεις την μετριότητα με το Μέτρο.

Επέλεξε την Αριστεία,  που σου αξίζει!

Η αγάπη επιτρέπει την ανάπτυξη.

Η αγάπη προϋποθέτει την ελευθερία.  Η ελευθερία υποστηρίζει την αγάπη,  είναι ο θεμέλιος λίθος της.   Γι’ αυτό αν θέλεις να χειραγωγήσεις κάποιον,  να τον εξουσιάσεις,  να τον υποτάξεις,  δεν έχεις παρά να τον δεσμεύσεις και να τον πείσεις να ακολουθήσει τα πιστεύω που θα του ορίσεις εσύ.

Η αγάπη είναι ο δρόμος που επιτρέπει την ανάπτυξη του ανθρώπου.  Κάτω από τις διαστρεβλωμένες οπτικές του κατώτερου εγώ μας,  που ερμηνεύει σαν μικρό παιδί μέσα από τις ανάγκες του, τον κόσμο γύρω του,  λίγοι κατορθώνουμε να αντιληφθούμε και να περιορίσουμε τις περιοριστικές απαιτήσεις του.

Το εγώ είναι ένα μικρό παιδί, και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε.  Να το αγαπάμε,  να το αποδεχόμαστε,  να το αγκαλιάζουμε,  αλλά να μην του δίνουμε το τιμόνι. 

Όταν αντιληφθούμε ότι είμαστε πολυδιαστασιακοί και ότι οι δυνατότητές μας δεν περιορίζονται στα παιχνίδια του μικρού εγώ που θέλει πεισματικά να επιβάλλεται, θα μπορέσουμε να ξεκολλήσουμε από τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα που μας κρατούν καθηλωμένους.

Η δική μας ενηλικίωση,  θα επιτρέψει: 

Να πάψουμε να ψάχνουμε για σωτήρες

Να ζήσουμε το τώρα,  χωρίς προσδοκίες, αλλά με σκοπό

Να  κατανοήσουμε την εξέλιξη μέσα από κάθε στάδιο

Να μπορέσουμε να δούμε τους ρόλους μας από απόσταση

Να δομήσουμε την ύπαρξή μας στην εμπιστοσύνη

Αν αγαπάς κάποιον  ή κάτι,  άφησέ το να εξελιχθεί.

Δεν θα εξελιχθεί αν δεν επιτρέψεις την αληθινή αγάπη να δονήσει μέσα του τις ποιότητες της αγάπης και της ελευθερίας.    Τα παιδιά μας δεν θα εξελιχτούν  αν δεν τα αφήσουμε να πετάξουν με τα δικά τους φτερά όταν έρθει η ώρα.    Αν δεν πάψουμε να παίζουμε το ρόλο του σωτήρα στη ζωή τους.   Οι σχέσεις μας δεν θα εξελιχθούν αν δεν τις απελευθερώσουμε από τα πιστεύω μας που μας κρατούν ενοχικά.  Οι μαθητές μας δεν θα ωφεληθούν αν είναι προσκολλημένοι μαζί μας,  ούτε εμείς ως μαθητές από τους δασκάλους μας.

Το μικρό παιδί που ζητά επίμονα της προσοχή  μέσα μας,  δεν θα μεγαλώσει ποτέ,  αν δεν του  επιτρέψουμε,  να εμπιστευτεί τον μεγάλο ενήλικο (Ανώτερο) εαυτό μας.

Η ανάπτυξη δεν θα έρθει αν δεν δώσουμε χώρο στην αγάπη.

Ιέρειες!

 Ιέρειες!

Στην εξορία που σας εξανάγκασαν

έσβησε ο κόσμος, ελιγόστευσε

Ιέρειες.

Που σας προσμένει η Γη

σαν το αγίασμα!

Το λουλουδάκι στο μάρμαρο το παλιό

το φαγωμένο από καιρούς αμνημόνευτους

τρέμει μονάχο του από χαρά

τα βήματά σας να 'ρθουν ξανά.

Ιέρειες!

Που περπατάτε σιγά και απλά

με χέρια άσπρα και απαλά

με μάτια ορθάνοιχτα

και καρδιά

που νοιώθει το Όλον

και αγαπά!

 Ο κόσμος έγινε μια σταλιά

χωρίς εσάς,  Ιέρειες.

Δίψασε κι ο άντρας και το παιδί  ορφάνεψε.

Ο Ιερέας μόνος και άπραγος

λέει και λέει λόγια μονάχα

χωρίς εσάς

είναι ένα άγαλμα.

Ιέρειες!

Λησμονημένος κήπος είναι η ζωή

σαν η δική σας ύπαρξη αρνήθηκε

από έναν κόσμο που δεν το μπορεί

δεν το αντέχει πια

έτσι να ζει.

Ελάτε πάλι

η ώρα προσκαλεί

Ρίξτε τα πέπλα που σας εκάλυπταν

Ιερουργείστε αυτήν εδώ τη Γη

Μάνα, Γυναίκα, Κόρη, Αδελφή

Ιέρεια!

Θεά!

Η κόρη των Θεών στη Γη!

Στην Αρτέμιδα

Από την ποιητική συλλογή "Ξεχασμένα Φτερά", που μόλις εκδόθηκε.

www.ocelotos.gr/el/βιβλιοπωλειο-οσελοτου-men-gr.html#!/Ξεχασμένα-φτερά/p/138445993/category=1998858

Ανάσταση χωρίς σταύρωση.

Γιατί υποφέρω;  Γιατί να υποφέρω;   Αρκετές θυσίες έγιναν και γίνονται καθημερινά.  Από αυτήν του Θεανθρώπου Χριστού μέχρι κάθε  Άβαταρ, που θέλησε μέσα από την διδασκαλία του να μοιράσει το Φως του στον κόσμο.

Πόσο αλλάξαμε αλήθεια,   πόσο εξελίχθηκε η ανθρωπότητα με τις τόσες θυσίες;  

Πόσο άλλαξε η ζωή των γύρω σου και της δικής σου,  με τις θυσίες που έκανες;

Ναι,  άλλαξε.  Αλλά το τίμημα ήταν μεγάλο.  Οι πληγές που έμειναν, είναι βαθιές και χάραξαν την Ψυχή.

ΕΠΕΛΕΞΕ ΛΟΙΠΟΝ ΜΙΑ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΑΝΤΙ ΜΙΑ ΣΤΑΥΡΩΣΗ.

ΑΝΕΒΑ  πάνω από τις ατέλειες του κόσμου και τις δικές σου.  Τις ελλείψεις,  τις παραμορφώσεις,  τις διαστρεβλώσεις.  

Σε μια εποχή που οι αλλαγές τρέχουν απροσδόκητα γρήγορα,  σε έναν κόσμο που βρίσκεται στις οδύνες ενός τοκετού,   είναι ακόμα πιο αναγκαία η αλλαγή στάσης.  Να αναθεωρήσω,  να ανοίξω τα σύνορά μου στο καινούργιο,  να πάψω να βλέπω τον κόσμο μέσα από το αυστηρό πλαίσιο των πεποιθήσεών μου,  να ζω στο κέντρο μου, αλλά όχι στην εσωστρέφεια.

Να συν-κινήσω μέσα μου  μια Ελευθερία,  που περιλαμβάνει τα πάντα και όλους και πάνω σε αυτήν να μπορέσω να αναστήσω έναν Εαυτό Τέλειο.   

Είναι καιρός να βγούμε από τη δική μας μονοτονία,  να γίνουμε εφευρετικοί και πολυμήχανοι,  απίστευτα πιστοί στην εμπιστοσύνη εντός μας,  πέρα από κάθε περιορισμό,  να γίνουμε απρόβλεπτοι.

Να αναστηθούμε στην Ελευθερία,  απαραίτητη προϋπόθεση για την Αγάπη.

Moνοτονία

Ένας τόνος

δεν φθάνει.

Σαν του Σύμπαντος οι Αρμονίες

νάταν μόνο ένας τόνος;

Τα χρώματα,  οι αριθμοί και τα σχήματα που γεωδετούν

θα είχαν ύπαρξη;

Δεν χρειάζεται φαντασία σ’ αυτό

μόνο να βγεις απ’ τη δική σου μονοτονία.

Ένα βήμα αρκεί για αρχή.

Ένας τόνος έξω απ’ τη μοναξιά σου

κι ένας ακόμα πάνω από το φόβο

και απανωτά θαρθεί κι άλλος, πάνω απ’ τη θλίψη.

Κι ύστερα η αρμονία θα συνθέσει για σένα

που τόλμησες

Να γίνεις  Άφθονος

Πολύμορφος και Πολύτροπος

Να ταξιδέψεις στην ευκαιρία με την ευλογία πάνω σου

και πίσω να μη γυρίσεις ούτε στιγμή

να δεις τη μονοτονία,

σαν γκρεμίζεται.

Από την ποιητική συλλογή μου «Ξεχασμένα Φτερά»,  που θα κυκλοφορήσει σε λίγες ημέρες.

Καλή Ανάσταση

Η Αλχημεία ενός βιβλίου!

Tα βιβλία μοιάζουν με εμάς.  Ναι!  Έχουν ένα υλικό σώμα, ένα μέγεθος και  κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά,  όπως εμείς,  αλλά το περιεχόμενο τους,  είναι άυλο. 

Είναι λόγος μεταφρασμένος σε  σκέψεις και συναισθήματα, δηλαδή   ενέργεια.    

Ενέργεια είμαστε κι εμείς,   με ότι μας δημιουργεί και μας αναπτύσσει.   Γι’ αυτό μπορούμε να συναντηθούμε με την ενέργεια ενός βιβλίου είτε σαν συγγραφείς,  είτε σαν αναγνώστες.    Για να προκύψει,  αν προκύψει και στο βαθμό που δύναται, η μετουσίωση της ενέργειας μέσα από την αλχημεία.     

Η ιερή αλχημεία ενός βιβλίου,   ξεκινά από τη στιγμή εκείνη που ο συγγραφέας θα συνδεθεί με την πηγή του έργου του και «ουρανοκατέβατες»  οι Ιδέες θα γειωθούν σαν σκέψεις ή εικόνες  μέσα στο μυαλό του.    Είναι μια σχέση αυτή,  μια σχέση αληθινή  όπως οι σχέσεις που έχουμε με τους άλλους ανθρώπους.    Είναι αυτός ο ΣΥΝ που συνδέεται μαζί μας  και μεταφέρει το δυναμικό του σε εμάς,  με την εντολή:  ΓΡΑΨΕ.    Ένας επιτακτικός ρυθμός και δόνηση,  που σε ωθεί να παρατήσεις οτιδήποτε άλλο κάνεις για να γράψεις.    Δεν χρειάζεται τόση σκέψη,   αν ακολουθήσεις τη δόνηση της «καρδιάς».    Η σκέψη έρχεται λίγο μετά για να συνθέσει και να αποδώσει καλύτερα αυτές τις δονήσεις.   Την ΕΝ-ΠΝΕΥΣΗ.

Το βιβλίο,   αυτό το υλικό και άυλο σώμα, που συνδέει χωρίς να χρειάζονται υλικά σώματα,  τον συγγραφέα με τον αναγνώστη.   Μια σχέση ερωτική.   Όταν υπάρχει,  σε συνεπαίρνει και σε απορροφά στον δικό του κόσμο.   Επειδή δεν υπάρχει εικόνα,  παρά μόνο στα παραμύθια για να εμπνέουν τον κόσμο των παιδιών,   ο αναγνώστης δημιουργεί έναν καινούργιο κόσμο,  εντελώς δικό του.    

Η ιερή αλχημεία ενός βιβλίου,   είναι απεριόριστη,  όπως ακριβώς είναι η Ενέργεια.    Δεν υπάρχει τόπος και χρόνος.   Μπορείς να συνδεθείς μαζί του όποτε θέλεις,  υπάρχει δε περίπτωση να σε συναντήσει πρώτα αυτό!   Γιατί, μην ξεχνάμε πως τα βιβλία είναι μαγικά  πλάσματα.   Όχι πράγματα, γιατί τα πράγματα δεν έχουν μεγάλο δυναμικό ενέργειας. 

Μπορούν να μετατρέπουν κάθε απλό μέταλλο σε χρυσό,  όπως η Aλχημεία.     

Μπορούν να μας συνδέουν πέρα από το τόπο και το χρόνο,  όπως αληθινά είμαστε.

Καλή Κυριακή, με καλό διάβασμα και γράψιμο!

Γείωση. Ζήσε στο σκοπό της Ψυχής σου!

Αυτό που χρειάζομαι,  θέλω να το ζήσω.   Αυτό που οραματίζομαι,  θέλω να υλοποιηθεί.    Αυτό που είναι μέσα στο σκοπό της ζωής μου,  έχω ανάγκη να γειωθεί μέσα από τις πράξεις μου, πάνω στον πλανήτη που ζω.

Πολύ απλά και λακωνικά φαίνονται αυτά που γράφω.   Επιτακτικά σχεδόν ορίζονται τα μηνύματα μέσα από τις λέξεις.   Απόλυτα όμως, όχι.  Γιατί αφορούν αυτούς που θέλουν να αναγνωρίσουν το σκοπό της ψυχής τους,  ή ήδη τον γνωρίζουν.   Αφορούν τους οδοιπόρους που έκαναν την ανίχνευση και πέρασαν από το στάδιο αυτό, σε εκείνο του οδηγού.    Και έτσι,  είναι καιρός,  αφού ξέρεις πια το δρόμο,  να πάρεις και την ευθύνη.   Η ευθύνη είναι μια κίνηση ελευθερίας και αποδοχής, κυρίως είναι μία πράξη επιλογής που βασίζεται στην εμπιστοσύνη.   Η εμπιστοσύνη δε, βασίζεται στη γνώση. 

Και επειδή γνωρίζεις,  μπορείς να εμπιστευτείς το δρόμο σου.   Αυτόν που σε οδηγεί ο Ανώτερος εαυτός σου,  το πρότυπό σου.   Αυτός το δρόμος,  είναι μοναδικός και απεριόριστος.    Ο πιο απλός και ο πιο ταπεινός,  περιέχει μέσα του σπόρους δυνατούς,  που από αυτούς μπορούν να ανθίσουν  μεγάλης αξίας άνθη.   Απαιτεί εργασία αληθινή και έντιμη.   Ο πιο απαιτητικός,  αυτός που διασταυρώνεται με τους  δρόμους άλλων ανθρώπων,  χρειάζεται υπομονή και επιμονή.   

Σε κάθε περίπτωση,  οι άνθρωποι που κατορθώνουν να γειώσουν το σκοπό της ζωής τους με επιτυχία,  γνωρίζουν τι θα πει σεβασμός στους Θείους νόμους  και αγάπη.

Μεγάλη είναι η σοφία του πνεύματος και πώς να μιλήσεις για τους αμέτρητους δρόμους των ανθρώπων,  που μπορώ να δω σαν ακτίνες του Ήλιου,  που φθάνουν στη Γη,  σε κάθε κατεύθυνση και ύψος και βάθος ακόμα.   

Γι’ αυτούς όμως που το φως τους έχει γίνει αντιληπτό,  όπως και  η σύνδεσή τους με την Εστία,  τα τάλαντα της Ψυχής  ζητούν επιτακτικά την εκδήλωσή τους και  την ανάπτυξή τους.

Το να γειώνουμε το σκοπό της ανώτερης ψυχής μας στη ζωή μας,  δίνει αξία και χαρά στην ύπαρξή μας και πολλαπλασιάζει το έργο μας,  μοιράζοντας τα δώρα του στον πλανήτη.