Tα μάτια της Ψυχής μας!

Ενώ παρακολουθούσα  ένα διαφημιστικό βίντεο που παρουσιάζει την εκπληκτική μεταμόρφωση γυναικείων προσώπων μετά από μακιγιάζ  και ιδιαίτερα γυναικών με πρόβλημα παραμόρφωσης  μετά από ατύχημα ή  με δερματικά προβλήματα

Είδα:

Τη λάμψη στα μάτια τους

Την χαρά τους

Την  έκφραση της θηλυκότητας

Την συγκίνηση

Την  έκπληξη

Την  απελευθέρωση της  Θεάς

Και πέρα από το «στημένο» της διαφήμισης,  είπα:

Τι ωραία θα ήταν,  άσχετα με την εικόνα μας,  να μπορούσαμε να εκφράσουμε μέσα από αυτήν:

Τη λάμψη από τα μάτια της Ψυχής και όλα τα ωραία συναισθήματα και καταστάσεις,  σε ένα πρόσωπο ταλαιπωρημένο ή ιδιαίτερο,  αλλά αυθεντικό!

Αλλά πώς να τα εκφράσουμε όλα αυτά,  αν δεν τα αναγνωρίζουμε;  

Οι εξωτερικοί περιορισμοί  είναι πλαστοί;  

Πώς θα ζούσαμε αν δεν τους είχαμε στήσει σε θρόνους,   αν δεν τους είχαμε παραδώσει εξουσίες;   

Αν δεν είχαμε περιορίσει τα φωτεινά μάτια της Ψυχής μας,  σε καθρέφτες -κλέφτες και είδωλα;

Και πώς να λάμψει μια Θεά,  όσο ωραία μακιγιαρισμένη και αν είναι,  αν αληθινά δεν υπάρχει;

Καλημέρα!

Χάσαμε την αξία; Stop…

Ζούμε την εποχή των προϊόντων…. Δυστυχώς.     Χάσαμε την αξία των πραγμάτων,  στο βωμό των προϊόντων που φυσικά δημιουργούνται για κατανάλωση,  με κύριο σκοπό το  οικονομικό κέρδος (και όχι μόνο).

Είχα την τύχη να ζήσω την εποχή που ακόμα υπήρχαν αξίες.   Την εποχή που οι άνθρωποι προσέγγιζαν τα πράγματα με πίστη και αγάπη.   Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη.  Αυτοί οι άνθρωποι εννοώ,  που έχουν αξίες.    Μοιάζουν με πολύτιμους λίθους που χάνονται μέσα στα άχυρα,   αλλά η λάμψη τους είναι ακόμα ισχυρή,  τόσο ισχυρή όσο και οι αξίες που κουβαλούν μέσα τους και γι’ αυτό έχουμε ακόμα ελπίδα.

Όταν ξεκίνησα πολεμικές τέχνες,  πρόλαβα,  μάλλον στο τσακ,   τη λαχτάρα της ψυχής να αναμετρήσει  τον εαυτό της  μέσα στον άγνωστο χώρο μιας αίθουσας,  απέναντι σε έναν δάσκαλο που αντιπροσώπευε  τον μύστη και την τέχνη, που ήταν το ποθούμενο.   Με τον καιρό,  τα πράγματα έχασαν την σημασία τους.    Ο δάσκαλος έγινε προπονητής,  η τέχνη μαχητικό άθλημα και σπορ,   η μαύρη ζώνη τόσο εύκολα αποκτήθηκε που έχασε κι αυτή την αξία της,  μαζί με τα πληρωμένα dan,  και ο μαχητής πέθανε πριν ακόμα γεννηθεί στο βωμό του προϊόντος και των στόχων του.

Δυστυχώς,   κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα, παντού.   Γεμίσαμε προϊόντα,  που τα αποκτάς εύκολα,  γρήγορα,  ανώδυνα και γι’ αυτό δεν τα εκτιμάς.    Ταχύρρυθμα σεμινάρια,   σφραγίδες και πιστοποιήσεις,  τίτλοι και  «προβολές»,  βύθισαν την ψυχή μας  σε μια ζωή χωρίς  όραμα.

Χάσαμε τις αξίες  θυσιάζοντας τον αγνό πυρήνα του πνεύματος,  μεταλλάσσοντας  το Αγαθό, σε προϊόν.

Ακόμα και  αυτά τα πνευματικά δώρα  των  ευεργετών μας,  έγιναν προϊόντα  που γέννησαν άλλα προϊόντα και άλλα,  δημιουργώντας έτσι μια συνεχή κατανάλωση.

Αυτό δημιούργησε σταδιακά μια καθοδική πορεία, εφόσον δεν προχωρήσαμε σε καμία εξέλιξη,  αλλά μόνο σε μεταλλάξεις.    Άμα όμως χάσεις τον πυρήνα ενός πράγματος,   αυτό σημαίνει ότι χάνεις και τη δυναμική του,   τις αξίες  του,  δηλαδή την ενέργειά του.   Και που θα πας χωρίς ενέργεια, χωρίς δυναμική;  

Έφερα σαν παράδειγμα  τις  πολεμικές  τέχνες,   εφόσον είχα το προσωπικό βίωμα.   Το ίδιο θα τολμήσω να πω και για τον χώρο των ενεργειακών θεραπειών και για άλλους χώρους τέχνης.   

Stop…

Είναι καιρός να επανεξετάσουμε  τη στάση μας, τη δράση μας.   Τι υπηρετούμε;   Τον δρόμο ή το προϊόν;

Αν χάσω το DO,   τι να το κάνω το Tae Kwon; 

Αν χάσω  τον πυρήνα και την ιδέα του,  τι να την κάνω την τεχνική, την μεταλλαγμένη επίσης;

Μπορούμε φυσικά να εξελίσσουμε τα πράγματα που διδασκόμαστε,  όταν έχουμε την επαρκή γνώση,   κρατώντας όμως πάντα ζωντανές τις αξίες  και τις ιδέες που τα δημιούργησαν.

Έχουμε την ευθύνη να κρατήσουμε ζωντανή την αξία των πραγμάτων που μας δόθηκαν.  Να τιμήσουμε τους δωρητές και τους διδασκάλους.   Να εκτιμήσουμε το πνεύμα τους και  εργαστούμε με υπομονή,  ως δάσκαλοι και ως μαθητές.

Να ανακτήσουμε τις αξίες….. Με τιμή.

Έρχομαι από έναν μακρινό Γαλαξία…..

Το όνομά μου είναι Μάρουελ και αγαπώ πολύ το Φως!

΄Ηταν το 2012, όταν η Μάρουελ προσγειώθηκε στη σελίδα του υπολογιστή μου.  

Αρχικά,  φαινόταν πως ήταν μια σύντομη επίσκεψη που αρκούσε για να δώσει ένα στίγμα  για την παρουσία της,  αλλά δεν ήταν έτσι.    Η  Μάρουελ ήθελε να μιλήσει και να μοιραστεί με εμάς τις ιστορίες της στη Γη,  ως απεσταλμένη της Χώρας του Φωτός.    

Η Μάρουελ έρχεται κάθε φορά με άλλη μορφή.  «Άλλοτε έρχομαι σαν δελφίνι,  άλλοτε σαν παιδί τρυφερό, και μια φορά ήμουνα ξωτικό και ζούσα στα φύλλα των δέντρων», μας λέει.

Το 2016 η πρώτη ιστορία της Μάρουελ,  έγινε βιβλίο.   Εδώ, η Μάρουελ είναι ένα ξωτικό, που ζει πάνω σε έναν πλάτανο, τον Ζάκαρο,  και συμμετέχει σε μία ομάδα που συνεργάζεται για την σωτηρία των σπόρων της Γης,  απέναντι στα «σπορίδια», που είναι σπόροι χωρίς καρδιά,   όπως λέει ο φίλος της ο Πινό, που είναι ένα σπουργίτι.  

Όταν η ιστορία της Μάρουελ εκδίδεται,  έχει ήδη γραφτεί η δεύτερη ιστορία της με τίτλο «Μάρουελ και Ναρού».

Αυτό το παραμύθι του Νερού,   είναι μία ακόμα αποστολή της Μάρουελ,  που αυτή τη φορά έρχεται ως δελφίνι,  δεν είναι όμως μόνη της αλλά συνοδεύεται από τον φίλο της Ναρού,  που είναι κι αυτός ένα δελφίνι.    Αυτή την ιστορία αφηγούνται στο ακροατήριο του Φωτός,  όταν έχουν επιστρέψει από τη Γη η Μάρουελ και ο Ναρού.  Μιλούν για τη μοναξιά του νερού στις βόρειες θάλασσες,  για τη συνεργασία τους με τα μυθικά και τα γνωστά πλάσματα του νερού,  τους ανθρώπους και τη θεραπευτική δύναμη της μουσικής.

Τα παραμύθια της Μάρουελ,   είναι για όλα τα παιδιά της Γης,  τα μικρά και τα μεγάλα.     Η Μάρουελ είναι ένα παιδί του Σύμπαντος,  που έρχεται από τη Χώρα του Φωτός,  για να παίξει,  να βοηθήσει με χαρά και να μας φωνάξει δυνατά «Φτου ξελευτερία!»

Την ευχαριστώ!

Η εικονογράφηση και στα δύο βιβλία της Μάρουελ,  έγινε από τον ζωγράφο και φίλο  Μιχάλη Σουλτάτο,  και νομίζω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου για την εξαιρετική δουλειά του.  

Σου τραγουδώ να θυμηθείς

Ποιος είσαι, αγαπημένε.

Σε στεφανώνω με δροσιά

Μ΄αστέρια σε στολίζω.

Είσαι πουλί, είσαι παιδί,

Στα τρυφερά όνειρά μου!

…τραγουδά η Ξανθίππη,  το ξωτικό της λίμνης,  στην πρώτη ιστορία της Μάρουελ.

Μάρουελ 

Να είσαι στο Κέντρο και όχι στην περιφέρεια!

Είχα μια εικόνα πρόσφατα, από αυτές που έρχονται στιγμιαία και απρόσμενα και προβάλλονται στην οθόνη του μυαλού.   Η εικόνα ήταν ένας κύκλος και ένα μεγάλο στίγμα στην μέση.    Ένα γεωμετρικό σχήμα που θύμισε έναν αστέρα και την διαδρομή  ενός  δορυφόρου γύρω του.  

«Να είσαι στο κέντρο και όχι στην περιφέρεια»,  άκουσα ταυτόχρονα με την προβολή της εικόνας.   Από τότε σκέφτομαι  αυτή την εικόνα και αυτή την πληροφορία.

Να είσαι στο κέντρο και όχι στην περιφέρεια.   Να είσαι κέντρο,  γιατί  εκεί  είσαι συσπειρωμένος και δυνατός.   Από το Κέντρο,  μπορείς να εκτοξεύεις  τις ακτίνες σου σε κάθε  δραστηριότητα της περιφέρειας,  μπορείς να επεκτείνεσαι επίσης όσο και όπου θέλεις,  από  όποιο σημείο επιλέξεις.

Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω,  εσένα,  εμένα και τον καθένα από εμάς,   σαν ένα μοναδικό λαμπρό Ήλιο.    Δεν είσαι στην περιφέρεια,   δεν είσαι αυτό που φαίνεται να κινείται  με χαμηλές ταχύτητες  πάνω στην προβολή της  ακτίνας του Ήλιου,  αλλά είσαι ο Ήλιος.    Από το κέντρο μπορείς να εμπειρεύεσαι και να επεκτείνεσαι μέσα στις  άπειρες διαστάσεις σου.

Όπως το βλέπω,  το κέντρο είναι η ουσία της ύπαρξής μας,  άρα η αρχή,  η αμετάβλητη.   Όταν επιλέγω να βιώνω τη ζωή μου από το κέντρο,  γνωρίζω την εμπειρία καλύτερα και δεν προσκολλούμαι σε αυτήν, γιατί γνωρίζω πως δεν είμαι η εμπειρία που ζω.

Αν είσαι στην περιφέρεια,  σημαίνει πως κάνεις επαναλαμβανόμενους κύκλους.    Γυρίζουμε γύρω από τον εαυτό μας πιστεύοντας  πως είμαστε ο δορυφόρος.     

Πόσο διαφορετικά θα βιώνουμε τη ζωή αν είμαστε στο κέντρο μας και που θα μπορούσε να μας οδηγήσει αυτό;   Σίγουρα έξω και μακριά από την ψευδαίσθηση του προβολικού και περιοριστικού εαυτού μας.

Πρόσκληση και πρόκληση!

Είναι καιρός τώρα που νοιώθω πως οι αλλαγές που κτυπούν την πόρτα μας,  είναι μεγάλες.   Όταν μιλάμε για αλλαγή,  μιλάμε για κάτι καινούργιο,  νέο.   Ο κόσμος γύρω μας συνεχώς μεταβάλλεται,  αλλά υπάρχουν σημεία στις εποχές της ανθρωπότητας,  που μετατόπισαν την πορεία.     Η τελευταία αλλαγή που  ζήσαμε,  ήταν η δεκαετία του 1960,  όπου πραγματικά ένα νέο ποτάμι ενέργειας άνοιξε τις ροές του στη ζωή των ανθρώπων.

Τότε,  αλλά και τώρα,  αυτές οι ροές ενισχύονται από δυνάμεις,  που θέλουν να μας οδηγήσουν κάπου αλλού.    Αν βλέπεις τον κόσμο εξωτερικά,  μόνο με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας και τις πληροφορίες που δίνουν οι αισθήσεις μας,  μάλλον μιλάμε για μια πτωτική πορεία της ανθρωπότητας,  αλλά,  αν μπορείς να συνδεθείς με άλλα πεδία,   αυτά που διαπερνούν τα γεγονότα και τα φαινόμενα και διαβάζουν πληροφορίες πέρα και πίσω από αυτά,   αισθάνεσαι ήδη πως δεχόμαστε μία μεγάλη πρόσκληση και πρόκληση.

Το παλιό έχει ήδη φθαρεί και έχει φθαρεί τόσο πολύ που δεν μπορεί πια να σταθεί στα πόδια του.    Μιλάμε όχι μόνο για το παλιό που μας περιβάλλει,  αλλά και για το παλιό που συντηρούμε μέσα μας.   Πόσο θα επηρεάσει αλήθεια την εξωτερική μας πραγματικότητα,  η  αποδοχή μιας νέας αντίληψης και στάσης;

Το τι χρειάζεται ο καθένας μας να αλλάξει,   τι θα επιλέξει να βάλει στη θέση του παλιού,  αφού αποφασίσει να αφήσει το παλιό,  είναι δική του ευθύνη.       Η μελέτη και η μαθητεία είναι πάντα δρόμοι που συμβάλλουν στην ανέλιξη,  με προϋπόθεση την παρατήρηση και την πρόθεση.  

Η εποχή της ανθρωπότητας να κάνει ένα ακόμα βήμα ενηλικίωσης,  είναι εμφανής στον ορίζοντα.    Μπορώ να οραματιστώ τους πρώτους  ανθρώπους που αναδύονται από την εποχή που έρχεται,  μοιάζουν λίγο με αρχέγονους πολεμιστές που κατόρθωσαν να επιζήσουν μέσα σε όλους τους χρόνους,   είναι λίγο μακριά για να διακρίνω λεπτομέρειες,  αλλά είμαι σίγουρη πως τα όπλα που κρατούν δεν έχουν καμία σχέση με τα γνωστά.   

Όταν μιλάμε για αλλαγή,   έρχεται στο μυαλό μου η Θεά των Ελλήνων Αρτέμιδα.   πάντα προστάτιδα των νέων,  τοξευτής θανάτου του φθαρμένου.    

Εύχομαι,  τα  όπλα που θα σηκώσουμε,  να τοξεύσουν σε ότι μας φθείρει,  μας αποξενώνει,  μας φοβίζει  και μας καθηλώνει σε περιορισμούς,  αφήνοντας χώρο στις νέες ενέργειες της αγάπης και της δημιουργίας,  να πάρουν τη θέση τους.

Καλή μας επιτυχία!

Η συνειδητή στάση και επιλογή στην καθημερινότητα.

Πόσο εύκολο είναι να είσαι συνειδητός στην καθημερινότητα;   Η συνήθεια είναι η δεύτερη φύση, λέμε.    Έχουμε συνηθίζει να βιώνουμε την ημέρα μας με έναν τρόπο «συνηθισμένο»,  που σημαίνει επαναλαμβανόμενο,  που μοιραία καταλήγει να είναι ρουτίνα.    Είναι η δουλειά μέσα ή έξω από το σπίτι,  οι υποχρεώσεις που μπορείς ίσως να αναβάλεις αλλά κάποια στιγμή θα ανταποκριθείς,  οι συνηθισμένες  διαδρομές,  τα ίδια πρόσωπα,  οι γνωστοί χώροι που στο τέλος μας καθιστούν καθηλωμένους και αδιάφορους,  αλλά κυρίως κουρασμένους.   Πώς να εξελιχθεί κανείς αν δεν υπάρχει κάτι να του κινεί το ενδιαφέρον,  κάτι νέο επομένως,  κάτι έξω από την καθημερινότητα;  

Είναι γνωστό ότι η κίνηση παράγει ενέργεια,  η ακινησία είναι το αντίθετο θάνατος.      Η προσέγγιση  ατραπών που μας οδηγούν στην επαφή με τον εαυτό μας και την αυτογνωσία μας,   φέρουν μεγάλη δυναμική και αν υπάρχει ουσιαστικό ενδιαφέρον,  μας οδηγούν στην  ανάπτυξη και την ανέλιξη.

Αλλά,  η καθημερινότητα παραμένει.   Όταν κλείσεις το βιβλίο,  όταν φύγεις από το μάθημα,  όταν αποχωριστείς τους συνοδοιπόρους,   θα γυρίσεις πάλι στην κουραστική καθημερινότητα.

Θα πρέπει να αντιμετωπίσεις τη σπαστική συνάδελφο,  τις απαιτήσεις του εργασιακού χώρου,  τις εργασίες στο σπίτι  και πάει λέγοντας.   Θα κάνεις βέβαια και το ξεσκαρτάρισμα,  τι μου χρειάζεται- τι δεν μου χρειάζεται,  από καταστάσεις,  σχέσεις κ.ο.κ.

Εδώ,  καλείσαι να βάλεις σε εφαρμογή τις επιλογές σου,  συνειδητά και με πρόθεση.     Είναι η μυστική πύλη της μεταμορφωτικής διαδικασίας της ζωής.  Η ζωή δεν είναι αυτό που φαντάζομαι μόνο,  αλλά αυτό που μπορώ να ζω εδώ,  αυτή τη στιγμή, χωρίς προϋποθέσεις  και υποθέσεις.    

Αυτό απαιτεί πρόθεση,  διάθεση  και αποφασιστικότητα.   Όσον αφορά τη δύναμη,  την έχουμε όλοι.  Γιατί η δύναμη αυτή αφορά την δική σου εσωτερική στάση.  Αφορά τη δική σου θέληση,  να ζεις τη ζωή συνειδητά,  προσφέροντας στον εαυτό σου τη χαρά που του αξίζει.

Αν χρειαστεί,  άλλαξε διαδρομή από τη δουλειά στο σπίτι,   κάνε το χατίρι του εαυτού σου σε βάρος των άλλων και δες τα πράγματα από τις δικές σου αποστάσεις.     Αν χρειαστεί,  μπορείς να είσαι «περίεργος»  για μερικούς  και ακατανόητα «διαφορετικός» για άλλους,  το σπουδαιότερο όμως είναι να είσαι συνειδητός.    

Αυτό δεν είναι φιλοσοφία.  Το να είσαι συνειδητός,  είναι μια σειρά έμπρακτων επιλογών,  που σε απαλλάσσει από σπατάλη ενέργειας.   Σου προσφέρει περισσότερο χρόνο και κυρίως χαρά.    Διότι,  όλα αυτά που μαθαίνουμε και ασκούμαστε,  δεν θα είχαν ιδιαίτερη αξία αν δεν είχαν και εφαρμογή στην ζωή μας.  

Το να είμαστε συνειδητοί,  δεν είναι εύκολο,  ούτε όμως ακατόρθωτο.   Είναι ένα σημείο που επιλέγουμε να το κάνουμε Σημαντικό,  να το επισημάνουμε στον εαυτό μας κάθε μέρα,  όσο πιο πολύ μπορούμε.   Στο τέλος,  θα μπούμε σε αυτή την κατάσταση και  θα μάθουμε να είμαστε εν-διαφέροντες  για τη ζωή μας.   Η ανταπόκριση αυτή στον εαυτό μας,  θα φέρει τα δώρα του εαυτού,  που φυλάει για εμάς,  μέχρι να τα ζητήσουμε.

Η πύλη της μεταμόρφωσης,  δεν διασπά,  ενώνει. 

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Ταϊζεν  Ντεσιμαρού,  « Η ΑΣΚΗΣΗ ΖΕΝ»:

Όσοι από σας ψάχνετε το δρόμο,

Παρακαλώ,

Μην χάνετε την παρούσα στιγμή.

Εσωτερικός Κόσμος!

Υπάρχει ένας Κόσμος εσωτερικός, στον άνθρωπο.  Ένας Κόσμος που κινείται και ζει σε μια άλλη διάσταση,  από αυτή των εξωτερικών πραγμάτων,  δηλαδή αυτών που αντιλαμβάνονται οι πέντε αισθήσεις.    Είναι φορές, που αυτός ο Κόσμος, δίνει σημεία και εντυπώσεις,  μέσα από την διαίσθηση και τα όνειρα.  

Υπάρχει εντός μας,  ένας άλλος εαυτός,  που συνδέεται άρρηκτα με αυτόν που κινείται στον εξωτερικό Κόσμο.   

Πως μπορούμε να έρθουμε σε επαφή μαζί του συνειδητά;     Ένας τρόπος είναι η σιωπή.  Να μένω στη σιωπή, χωρίς εξωτερικούς ήχους και ομιλίες.  Εκεί,  όταν όλα έξω ησυχάζουν,   αρχίζω να αφουγκράζομαι αυτόν τον εαυτό,  που έχει τόσα να πει στη δική του γλώσσα.   Η γαλήνη,  είναι η αυλόπορτα της οικίας του.     Ο νους μου σταματά να κινείται γύρω από τα πράγματα και τα ερωτήματα,  συνδέεται κάποια στιγμή με τον κόσμο εντός μου και βυθίζεται σε αυτόν.    Το ίδιο συμβαίνει και με τον διαλογισμό.     Όταν μπω στην κατάσταση της ένωσης με τον κόσμο εντός μου, ο χρόνος σταματά να υπάρχει και  η πληρότητα της ύπαρξης γίνεται αντιληπτή.

Γιατί να έρθω σε επαφή με αυτόν τον κόσμο εντός μου, μπορεί να ρωτήσει κανείς. Η αντίληψη της ύπαρξής του,  μας καθοδηγεί στην ανάπτυξη και την επέκταση του εαυτού μας.   Δεν είμαστε πλέον ο ρόλος ή οι ρόλοι που παίζουμε στην σκηνή του βίου,  αντιλαμβανόμαστε πως η εμφάνιση του φυσικού μας σώματος,  τα υλικά αποκτήματα και η κοινωνική θέση,  δεν είναι το όλον,  ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο, ουσιαστικότερο (ουσία),   πιο ισχυρό και αμετάβλητο,  από τα παραπάνω.   

Ο Εσωτερικός Κόσμος,  είναι ισχυρός και μπορεί να μεταβάλλει τον εξωτερικό.  Τα δικά του κοσμήματα,  είναι αληθινά και όταν εκδηλωθούν στον εξωτερικό κόσμο,  λάμπουν με το φως που μεταφέρουν και σε αυτόν.

Ας δώσουμε  στον εσωτερικό μας κόσμο λίγη προσοχή και ας εστιάσουμε σε αυτόν.  Τα δώρα που θα πάρουμε είναι πολλά και απρόσμενα θετικά.

Η βασιλεία των Ουρανών, εντός υμών εστί!